Home
Dating voor actieve 50-plussers
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
maandag 20 maart 2017

Spoken ll

Zo denderde ik in een gat. Oude, donkere pijn. Een verlaten klein meisje. Zomaar ineens verlaten. En niet begrijpen hoe of waarom.
Getriggerd door mijn gedachtes over hem. En dat hij bij haar was, zich tot haar aangetrokken voelde en ook íets met haar heeft... dat klopt. Maar eigenlijk doet dat er niet toe.

Ik stortte erin, vóórdat ik het in de gaten had. Diep en pijnlijk geraakt. Dáár, waarvan ik dacht dat ik dat geheeld had. Of in ieder geval voor een groot gedeelte. Dit, wat ik al zo goed ken. Moet ik daar nu wéér zijn? Dikke tranen. Het mocht. Het mocht er zijn, allemaal. Van mezelf. Mijn pijn. Telkens weer. Mijn les. Mijn levensles. Niets met hem te maken. Ik mocht huilen. Nog meer huilen. Tot het over was. De tranen op.
Toen kon ik kijken wat er eigenlijk in het hier en nu aan de hand was.

Realiseerde dat ik me, in tegenstelling tot de periode hiervoor, meer was gaan hechten. Aan hem. Waar ik vanaf het begin kon denken: ‘als dit de laatste keer is dat we elkaar zien, is het ook oké. Dan denk ik met heel veel plezier terug. Dankbaar voor de ontmoeting. Dankbaar voor de fijne tijd. Dankbaar voor de ontdekking dat het ook zó kan zijn met een man.’
Ergens, onderweg, is daar angst bij gekomen. Zonder dat ik het in de gaten had. Angst voor verlies. Bang dat het klaar is. Wij niet meer van elkaar kunnen genieten. Onze plannetjes niet meer ten uitvoer kunnen brengen. Terwijl het wat mij betreft nog niet kláár is.

Mijn acupuncturist, een oude, wijze chinees, legt me uit:
‘het is als een verslaving. Je hunkert, wilt bevrediging. Maar je bént het niet. Jij bent de baas. Of je nu rookt, teveel eet, of aandacht wilt. Van een fijne man. Hij is als een paar ruitenwissers op je weg. Je eigen weg. Je leven. Hij komt elke keer voorbij. In gedachten en in je blikveld. Maar als je naar hem gaat kijken, teveel gaat kijken, als je focused op je ruitenwissers, dan verlies je je eigen weg uit het oog. Ga je van je pad. Kom je teveel op het zijne. Komen er ongelukken. Meegezogen door de aantrekkingskracht van het moment. Afgeleid van de weg die jíj hebt te gaan. Als je jezelf er in verliest. Ongezond en afhankelijk.
Pas als je de ruitenwissers niet meer ziet, zo overtuigd en vol van dat dit de weg is die je hebt te gaan, dan kan je, vanuit vrijheid, elkaar weer zien. Wordt het duidelijk of jullie nog een poos samen op weg kunnen’.
‘En als je geweest bent, kán het zijn dat het weer van voren af aan begint. Omdat je dat te leren hebt. Maar het gaat steeds een beetje beter. Sneller. Of je komt weer iemand anders tegen. Alles weer van voren af aan. Maar wetende dat je de verleiding, de verslaving kunt weerstaan...’

En daar ben ik nu. Middenin de grote behoefte hem op te zoeken. Hem te voelen, te zien. Grote trek. Samen te zijn. Te voelen hoe goed we het hebben samen. Maar ik doe het niet. Want ik bén het niet.
Ik vóel het wel. Ik voel zijn aantrekking. Onrust in mij. Kriebels in mijn buik. Denk veel aan hem. Wil niets liever dan bij hem zijn. Al het fijns wéér ervaren. Nu. Want als ik wacht weet ik niet of het er nog is. Of hij wel wacht. Mij verlaat. Zomaar weg. Ik wil weg van de angst. Weg van het niet weten.
Maar langzaam wordt het beter. Kan ik weer bij mijn vertrouwen. Dat alles een bedoeling heeft. Dit dus ook. Dat ik dit echt te leren heb. Kan ik weer relativeren. Geniet ik weer van mezelf. Van hoe fijn mijn leven is. Ook zónder hem. Voel ik de ruimte alweer komen. En vrijheid. Om weer bij hem te kunnen zijn. Om van elkaar te genieten. In vertrouwen, zónder angst.


Bekijk mijn profiel op 50plusmatch.nl

geplaatst door Tjalle - 983 keer gelezen

beoordeeld 4.1/5 (10 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van 50plusmatch.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over 50plusmatch - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
Facebook
© 50plusmatch.nl