Home
Dating voor actieve 50-plussers
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
dinsdag 15 mei 2018

Herinneringen

... opent! Precies op de juiste plaats en het juiste moment!?

Er hangen in mijn tuin twee vogelboxen. Ongeveer 2 jaar geleden heb ik hun opgehangen. Een van hen werd dit voorjaar door een paar tietjes betrokken. Ik ben dol op zitten in de tuin en kijken naar de meanderende drukte van de tieten. Ik hou ervan de jonge vogels in het nest te horen piepen, als ze hun eten van hun ouders krijgen, naar hun schreeuwen als ze de broedkast naderen, of weer uit vliegen om weer eten te halen! Dat is leven! Geweldig!
Daar vliegt weer een van de vogeltjes met een dikke rups in de richting van de broedkast, het remt zijn vlucht op het hek en verdwijnt dan precies met de rups in de kleine ingang van het nest. Mijn bewondering is groot, hoe doen de vogels het? Zo veilig en in de snelle vlucht raken ze toch heel precies het kleine gaatje! Mijn kast is blijkbaar ideaal voor mezen en, zonder berekening, heb ik instinctief ten minste één van de kastjes op een geschikte plaats opgehangen. De andere hangt, denk ik, te dicht bij huis, in de schaduw en is het winderig, blaast de wind recht op de voorkant, met de ingang van de broedkast. Welnu, in de nabije toekomst moet ik voor deze plaats een ander plek zoeken. Mijn buurvrouw en ik vernieuwen de schutting tussen onze tuinen en de tweede kast hangt nog steeds aan een van de oude palen.
De broedkasten! De kasten dragen een herinnering, een herinnering aan de man, die in mijn leven tot op 2017, 21 jaar de ster in mijn leven is geweest. Deze kastjes waren een paar jaar geleden door hem op de Zorgboerderij gemaakt. Hij had ervan 4 gebouwd. Eén was bedoeld voor mij (onze) tuin.
"Heb je gezien, Schat, hoe goed de broedkastjes zijn aangenomen?", vraag ik aan hem. En het geloof van mij, dat hij het wel kan zien, troost me! Waar ik de kastjes had opgehangen, heeft hij nog steeds mogen zien!
De volgende zondag is de dag van je dood! Vorig jaar was je met deze tijd was je al alleen maar nog in staat om te liegen, niet meer in staat om zelf iets te doen. Je was al op je laatste plek terecht gekomen, het "Hospice De Winde". Je geest was nog steeds wakker en was aan het vechten tegen het onvermijdelijke. Je lach, o God, je geweldige lach, die was er nog steeds gericht op iedereen die je een goed woord bracht, aandacht aan je gaf. En wat voor een indruk maakte deze lach op, mij, iedereen onvoorstelbaar. Deze lach was een, om nooit te vergeten. Je laatste weg was moeilijk, omdat je het leven niet los wilde laten en los kon laten. Het troost me dat het geen lange was! Ja, ik weet het, je wilt niet dat ik verdrietig ben, dat ik mezelf in mijn verdriet begraaf. Geloof me, dat doe ik niet! Ik ben weer gaan leven, vechten voor mijn eigen leven, mezelf!
Ik dacht erover na, om zondag naar Scheveningen te gaan en een roos je as achter naar te sturen. Het idee maakt me echter bang, om er alleen heen te gaan. Bovendien is het Pingsteren, en ik denk, dat ook om het mooie weer Scheveningen gaat barsten van mensen. Welnu, we zullen zien!
Voor de rest van vandaag heb ik besloten om de mooie herinneringen te bezoeken!

Lieve, geliefde man,
Jouw stem, jouw warme, liefdevolle en meest met een hoorbare glimlach gepaarde stem, is het zwijgen opgelegd! De stem, op die ik het allereerst viel, is voor altijd stil!
En ook was jouw stem de laatste jaren minder te horen, zo had ik toch jouw mimiek, jouw gezichtsuitdrukkingen en jouw ogen.
Jouw gezicht, jouw mimiek waren als een spiegel van jouw gedachtes en jouw ogen konden laten zien, wat je voelde.
Je hebt mijn leven om zo vele dingen rijker gemaakt en ik weet, dat dat één van je grootste wensen waarheid liet worden. Ik denk en hoop, dat ik dat ook voor jou kon doen.
Gaarne wilde ik met je samen oud worden, maar jouw ziektes lieten dit niet toe.
Ik heb me heel vak moeten afvragen, hoezo een mens zoveel moet leiden. Nu heb je rust en geen pijn meer!
Ik hoop, ik was je ook in de laatste, onbeschrijflijk moeilijke weken, een goede partner voor jou.
Verder kan ik je niets meegeven op jouw weg, maar een stukje van mijn gevoelens en mijn stem zullen je begeleiden.
Mijn hart blijft bij mij, maar ik neem en stukje van jouw hart met me mee.
Mijn liefde, ik zal goed op mij passen en ooit een keer, zien we elkaar weer!

God, schenk mij de kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen,
de moed om te veranderen wat ik kan veranderen
en de wijsheid om het verschil hiertussen te zien.
Om één dag tegelijkertijd te leven,
om van één moment tegelijkertijd te genieten,
om moeilijke tijden te accepteren als het pad naar de vrede,
om deze zondige wereld, te aanvaarden zoals het is, niet zoals ik wil dat deze zou zijn,
om erop te vertrouwen dat Hij alle dingen zal rechtzetten als ik me aan Zijn wil overgeef,
om in dit leven gelukkig genoeg te zijn en om met Hem overgelukkig te zijn:
voor altijd in het volgende leven.


Bekijk mijn profiel op 50plusmatch.nl

geplaatst door Elli - 1073 keer gelezen

beoordeeld 3.4/5 (5 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van 50plusmatch.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over 50plusmatch - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© 50plusmatch.nl