Home
Dating voor actieve 50-plussers
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
dinsdag 7 augustus 2018

Zeilen

Wat een zomer! Ik houd van het strand. Ik woon aan het strand, nog net niet erop, en ik werk in het onderwijs, dus elke dag is voor mij ‘another day in paradise’. Eén minpuntje: op mijn strand houdt ook een catamaranzeilschool huis.
Volgens mij nemen ze alleen leden aan die het niet kunnen, maar niet voordat op raadselachtige wijze is vastgesteld dat ze het ook nooit zúllen kunnen. Raadselachtig, want hoe meet je vooraf onvermogen, dat kun je toch alleen, behoudens het vermoeden van, achteraf vaststellen? Wat een klungelaars. Hoogstzelden is er een die de branding overwint, maar ook dan nooit zonder onschuldige badgasten in levensgevaar te brengen.
Het wringt temeer, omdat ik zelf niets, ik herhaal he-le-maal niets met zeilen heb. Mijn gedachten gaan terug in de tijd. Naar mijn eerste en bijna tweede zeilervaring, die mij voor altijd tot een zeilhater hebben gemaakt.
Het is 2011. Mooi voorjaar, mooie zomer. De liefde hangt in de lucht, dat wil zeggen hing in de lucht voor mij. Of ik wel eens eerder heb gezeild, vraagt de kapitein, die de deelnemers aan de zeilcursus welkom heet. Ik vind het een vrijpostige vraag. Als ik een hotelovernachting boek, vraagt de klerk achter de balie me toch ook niet of ik al eens eerder een hotelkamer heb geboekt? En dit is toch een vakantie, geen sollicitatie? Of heb ik de brochure weer niet goed gelezen? Maar deze kapitein lijkt me geen man die veel tegenspraak duldt, dus onder stil protest geef ik antwoord.
Een zeilvakantie, hoe heb ik het kunnen doen? Ja, ik was stapelgek op haar, maar wat bezielde me om in te stemmen met een zeilvakantie? Had ik die belofte soms gedaan net nadat wij elkaar eeuwige trouw beloofden, was het in zo’n toestand van gelukzaligheid in de nasleep van een nieuw erotisch hoogtepunt? Of was het tijdens een van die keren dat wij samen de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid rode wijn ruim hadden overschreden? Ik pijnig mijn hersens, maar ik kom er niet op. Het zou heel goed tijdens zo’n moment van gelukzaligheid kunnen zijn geweest, want mijn liefdeslieven kon tot kort daarvoor misschien nog het beste worden omschreven als sober.
Wat doet het ertoe? Het zijn allemaal overwegingen zonder enig praktisch nut. Mij rest alleen de werkelijkheid van dit moment onder ogen te zien. Ze had onze liefdesrelatie al na twee maanden beëindigd, niet zonder te benadrukken dat het beslist niet aan mij lag én dat ze had besloten af te zien van deelname aan de zeilvakantie. Ik heb een pesthekel aan zeilen, maar ik piekerde er niet over om een vakantie te laten lopen die ik al had betaald.
‘Ooit, lang geleden, ik was nog maar zestien, heb ik wel eens gezeild. Met een BM op de Nieuwkoopse Plassen’, antwoord ik gehoorzaam. Helemaal waarheidsgetrouw is mijn antwoord niet. Ik had niet gezeild. Ik had een op een bloedhete, windstille middag een paar uur in een zeilboot gedobberd zonder verder iets te mogen doen. Er was ook niets te doen. Het was wel een BM en dat van de Nieuwkoopse Plassen was ook waar.
‘Ik vraag toch niet of je wel eens met een bootje in de vijver voor je huis hebt gespeeld’, bast de kapitein me toe, ‘of je gezeild hebt, dat vraag ik je.’ Hij lacht. Zijn tanden zijn bruin en de aanblik van zijn ondergebit doet me denken aan de houten, met mos begroeide golfbrekers die ik het jaar daarvoor met Pinksteren in Cadzand heb gezien.
‘Dat heeft toch niks met zeilen te maken jongen. ’s Nachts in je broek schijten van angst vanwege de metershoge golven overal om je heen, hangend over de reling proberen te pissen en jezelf onderzeiken, ’s morgens in je eigen, door de kou gestolde kots stappen, dat is zeilen jongen. Als je aan wal bent een uur nodig hebben om het zout van je bek te schrobben dat je voorlopig niet uit je haren krijgt gewassen. Dat is zeilen. Maak je geen zorgen knul, over een week kun jij iedereen die het maar horen wil, vertellen dat je hebt gezeild.’
Ik verkeer niet in de veronderstelling dat ik heb aangemonsterd voor een volledig verzorgde zeiltrip op een vijfsterren driemaster met een geruststellend aantal pk’s achter de hand, daar had mijn korte verkering me al voor gewaarschuwd, maar de visioenen die ik krijg bij de woorden van de kapitein doen me direct denken aan de verontrustende filmpjes die ik op Facebook heb gezien van de Volvo Ocean Race.
In een plotselinge opwelling zeg ik tegen de kapitein: ‘Ik heb nog iets in de auto laten liggen. Even halen. Ik ben zo terug.’ Als ik naar de auto loop, op de voet gevolgd door mijn rolkoffertje, waar gezien de woorden van de kapitein veel te weinig zuidwesters en kaplaarzen inzitten, maakt een vreemde opwinding zich van mij meester. Ik stap in mijn auto en rijd vol gas de parkeerplaats af. Ik ben niet het type dat onschuldige badgasten in levensgevaar wil brengen.


Bekijk mijn profiel op 50plusmatch.nl

geplaatst door Janszen - 362 keer gelezen

beoordeeld 4.09/5 (11 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van 50plusmatch.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over 50plusmatch - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel Keurmerk Veilig Daten

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© 50plusmatch.nl