Home
Dating voor actieve 50-plussers
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
donderdag 7 maart 2019

Mijmeringen

De gedachte waarvoor de tijd rijp is, leeft ongeweten in allen, maar baant zich door de dunste plek, door de gevoeligste plaats haar weg naar buiten.
Harry Mulisch

“Ik begin op leeftijd te geraken”. “Mijn toekomst wordt steeds kleiner”. Het was een mijmering die vanmorgen bij het wakker worden door mijn hoofd ging. Zomaar even voorbij flitste. Wanneer je er geen aandacht aan schenkt kan die vluchtige strofe ook zo maar weer verdwijnen. Maar ik lag nog heerlijk, het was nog donker en ik had in de vroege stilte alle tijd om de overpeinzingen over het leven, gebeurtenissen in mijn leven toe te laten, ineen te laten vloeien, zoals ze bij mij op kwamen. Hoe prachtig de evolutie is van ons bestaan, het hele leven op aarde, reeds miljoenen jaren geleden ontstaan, waarvan ik maar een heel klein deeltje hier op deze aarde mag doorbrengen en meemaken. Zo’n pietepeuterig klein stukje in al die miljoenen jaren. Het lijkt bijna te verwaarlozen. Als kind ervaar je honderd jaar, als een bijna oneindig beeld, ver weg in de toekomst. Nu, alweer 19 jaar geleden hebben we de 2e millennium overgang meegemaakt. Ik vond het bijzonder. Wanneer ik dan naar dat getal van 19 jaar geleden kijk, toch al een tijdje geleden, lijkt het mij, of het nog maar net in het voorbije verleden heeft plaatsgevonden. Raar wat herinneringen in de tijd met onze belevingen doen. Maar mijn 100 komt nu in sneltreinvaart naderbij. Mijn gedachten dwalen af, naar de tijd van “vroeger”. Dat ik dacht iets van belang voor de gemeenschap te kunnen betekenen, maar vooral dat mijn inzet zou bijdragen de wereld te kunnen veranderen, te verbeteren. Die denkwijze, is echter al lang verleden tijd. En ik ben geen Albert Einstein, bekende dichter, of schilder, of een andere beroemdheid geworden die daarmee de geschiedenisboeken in gaat.
Het wordt langzaamaan lichter in mijn kamer en zie de contouren op een foto van mijn grootouders steeds duidelijker. Nu hoef ik die foto helemaal niet helder te zien, de gezichten staan op mijn netvlies gegrift. Zeven jaren van mijn jonge jaren met mijn ouders bij hen ingewoond. Altijd een goede band met hen gehad, zij voelden als een tweede vader en moeder. Alzheimer. Het is een foto van hen samen toen ze 65 jaar getrouwd waren, op dat moment was mijn Oma al ziek. De herinneringen bij het zien van die foto doen me dikwijls die laatste jaren van hen weer extra beleven. Wat me in het bijzonder bij is gebleven, is het trieste beeld van mijn Oma, die door mijn Opa ’s nachts van straat werd gehaald, omdat ze zich niet thuis voelde in haar eigen woning , maar vooral haar eigen man afweerde, omdat ze hem niet als haar echtgenoot herkende. Soms bekruipt mij het gevoel, een soort angst, als ik maar niet net als Oma……… soms…..

Het leven is kort, maar ook vluchtig. Vluchtig in die zin, wat vandaag interessant, belangrijk wordt geacht, is morgen al weer verleden tijd, omdat er alweer ander nieuws is, wat onze aandacht vraagt. De tijd van de digitale communicatie! Voor onze jongeren allemaal normaal, maar wij ouderen hebben andere tijden gekend. Toen was de wereld in onze beleving ook groot, maar verder weg. Nu worden we haast verpletterd door de berichten in de media. Berichten en nieuws van over de gehele wereld, we worden ermee overspoeld. Met daaropvolgend de diverse praatprogramma’s welke ons de meningen van verschillende genodigden voorschotelen. Gelukkig kunnen we selecteren, wat ook nodig zal zijn, omdat we toch niet in staat zijn om overal aandacht aan te schenken en zeker niet de hele wereld op onze schouders kunnen nemen. Vooral de sociale media spelen tegenwoordig een belangrijke rol, en… waar we haast niet meer onderuit kunnen om daar aan deel te nemen. Juist hierdoor blijven we op de hoogte van het wel en wee van kinderen, familie en vrienden. Kaartjes sturen we steeds minder. We zetten digitaal een felicitatie op Facebook, of Twitter. Verzenden is goedkoop, makkelijk en snel. Een persoonlijk contact via de telefoon kost tijd en geld, dus sturen we een WhatsApp. Knuffels, hartjes, kussen geven we elkaar digitaal. Worden we van al die communicatiemogelijkheden nu gelukkiger? Ik geloof er geen barst van. Zoveel contacten, zoveel zogenaamde “vrienden” en dat dienen we dan ook allemaal te onderhouden, maar vooral is er die angst dat we iets zouden kunnen missen. Resultaat een jachtig bestaan, wat ons leven nog veel korter doet lijken, dan het al is. Laat mij die knuffel voelen. Laat mij een kus terug kunnen geven, zodat ik die warmte ervan kan ervaren.

Als vrijwilliger draag ik nog steeds mijn steentje bij, echter in het grote geheel voel ik me soms heel erg nietig. Is die inzet dan nuttig? Jazeker, hoe klein ook, elke bijdrage is waardevol. Bij alles wat je onderneemt ontstaat een vervolg, ook al is het niet altijd direct zichtbaar. Ik probeer op mijn eigen manier een bijdrage aan de gemeenschap in mijn nabije omgeving te leveren. Fijne, persoonlijke contacten met kinderen en kleinkinderen te onderhouden. Dat is wat mijn leven inhoudt geeft, bovendien ook voldoening geeft en ach… in die geschiedenisboeken belanden is dan minder van belang. En de wereld verbeteren laat ik nu aan de jongeren over.

Zoals een stroom onstuimig voorgaat en niet wederkeert, zo gaat het leven van de mens voorbij en komt niet terug. Zelfs hij die duizend jaren leeft zal sterven en vergaan.
Boeddha

Liefs,
Monique


Bekijk mijn profiel op 50plusmatch.nl

geplaatst door monique3 - 1093 keer gelezen

beoordeeld 3.88/5 (8 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van 50plusmatch.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over 50plusmatch - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel  Keurmerk Veilig Daten  Fair Climate Fund

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© 50plusmatch.nl