Home
Dating voor actieve 50-plussers
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
zaterdag 8 juni 2019

Als je nog eens op mijn ziel gaat staan...

...wil je dan je schoenen uitdoen?

Dit is de titel die ik gaf aan mijn gedichtenschrift. Eind jaren 90 werd ik opgenomen - drie maanden -  met een angststoornis en tijdens die opname "liepen" er ineens gedichten mijn pen uit, misschien ook omdat ik  tijd had om over van alles na te denken, nu ik bij mijn gezin met vier kinderen een poosje weg was...Vóór die tijd had ik nooit iets geschreven, wél gevoeld, maar daar begint het natuurlijk ook mee ! Het nu volgend gedicht kwam in me op toen ik zat te wachten op een gesprek met de psychotherapeut. Ik zag donkere wolken en regen toen ik naar buiten keek vanuit de wachtruimte.

Wolken kolken door mijn hoofd

mijn ogen zijn beslagen ruiten

en als regen komt naar buiten

tranen waarin ik niet meer had geloofd

 

Taalkundig zou hier ipv "komt" het woord "komen" moeten staan, maar dat liep niet lekker, dichterlijke vrijheid dus. Mede door die angststoornis had ik ook last van depressie, wat me niet verbaasde want als het leven akelig is, word je dan niet vanzelf depressief?? 

Hoewel een depressie bij elk mens anders is, uniek als we zijn, zal iedereen die een depressie heeft gehad onmiddellijk weten wat ik bedoel met "het  ZWARTE  gat"...Als ( ook) ervaringsdeskundige weet ik dat de buiten wereld vaak komt met goedbedoelde opmerkingen als : "Kom op, zet je eroverheen, iedereen heeft weleens problemen" , of ( nog erger) "Je moet iets leuks gaan doen !" Nou, dat is het hem juist...je vindt NIETS meer leuk en deze goedbedoelde onzinpraat maakt je alleen maar verdrietiger en eenzaam in je ziekte, want depressie is een ziekte! Dat schijnen veel mensen niet te beseffen, want , zo voelde ik dat, er sijpelt iets doorheen van "stel je niet zo aan"of "wees een beetje flink" ( terwijl ik doorgaan met leven al zo flink vind en vond )  , nog erger "wil je soms aandacht?" 

Er zijn endogene ( genetisch bepaald)  en exogene ( factoren van buitenaf) depressies, een combinatie is uiteraard mogelijk. Het voert te ver om er dieper op in te gaan, maar het afschuwelijke van een endogene depressie is, dat wie het heeft eigenlijk geen reden kan bedenken waarom hij of zij depressief is wat  kan leiden tot schuldgevoel en schaamte. Zo van:  "Ik heb alles wat ik wil, waarom ben ik dan depressief?" Exogene depressie komt natuurlijk vooral door bv echtscheiding, ziekte,  tegenslag op financieel gebied of ontslagen worden. Dat ligt wat "gemakkelijker"om te begrijpen, ook door de buitenwereld. Uiteraard is ook een combinatie van deze twee mogelijk, nog beroerder.  Gelukkig was mijn depressie niet endogeen en ben ik al jaren emotioneel stabiel...

Medicatie helpt in 75 % van de gevallen niet. Ik heb het geprobeerd maar werd totaal "losgezongen" van mijn gevoelsleven. Ik werd niet zozeer een zombie ,maar kon niet meer ontroerd raken bij een aangrijpende film of bij wat ik meemaakte in mijn contact met anderen, terwijl ik juist zo'n gevoelsmens ben ! 

Nooit zal ik de dag vergeten in die zwarte tijd, dat ik mijn 4 , al wat oudere , kinderen meenam voor een dagje naar Madurodam, omdat ik zo graag iets positiefs wilde doen. Erg genoeg was het ook nog eens  een sombere regenachtige dag, dus nogal rustig daar en ik herinner me goed dat ik die dag bijna niets heb gezegd, Onvoorstelbaar, want ik ben van nature een communicatief mens, deel graag met een ander wat ik bv zie in een museum, om maar iets te noemen. Ik voelde me dood vanbinnen, afgestorven en vond het vreselijk voor mijn kinderen. 

Gelukkig ging het na de opname beter, zag ik "het licht "weer en rees op uit het "dal des doods" ( heb ik nog een gedicht over)  en was weer helemaal terug in het "land der levenden". Ik maak, zoals wij allemaal, nog wel verdrietige dingen mee, maar raak er niet meer zo door van de kaart. Het evenwicht en de stabiliteit hebben gewonnen...in kwetsbaar zijn zit mijn kracht, niet krampachtig een bepaald beeld overeind hoeven houden en / of op mijn hoede zijn. Nog niet zo lang geleden schreef ik een gedicht over depressie, dus lang nadat ik er geen last meer van had, maar de herinnering daaraan zal nooit verdwijnen.

depressie

buiten is het wit en zacht

vanbinnen is het zwart en hard

buiten is het koud

vanbinnen is het koud

bevroren zit ik

naast de kachel

 

Wat vooral belangrijk is na een depressie, vind ik, is niet te veel met jezelf bezig zijn, (te) veel piekeren bv, maar wel iets omhanden hebben, bv muziek maken, als je dat kunt (  ik heb een viool en een piano)  maar muziek luisteren is heel heilzaam voor de hersenen. Ook iets als dingen te maken, maakt niet uit, als je er maar je aandacht voor nodig hebt. Onze hersenen zijn veel flexibeler dan ooit werd aangenomen, er kunnen steeds nieuwe verbindingen worden aangelegd. Dat gebeurt vooral als we iets nieuws leren, een goede reden om dat te doen dus. Je op een positieve manier met andere mensen bezig houden is ook erg heilzaam, we zijn nu eenmaal sociale wezens, of we dat nu willen of niet. Ik sluit af met nog twee gedichten uit mijn opnametijd.

Vanuit de diepten der herinnering

dwingt zich een gevoel naar boven

brandt dan door mijn tranen heen

waardoor het eind'lijk uit kan doven

en daarna hoor ik

dat ik zing

 

 

Jaren schaarden zich aaneen

van vuur waarin ik in mijzelf verdween

met wanhoop en te korte armen

vuur waaraan niemand zich kon warmen

maar dat mij de weg deed wijzen

en als Phoenix uit de as herrijzen

 


Bekijk mijn profiel op 50plusmatch.nl

geplaatst door loerbol - 367 keer gelezen

beoordeeld 3.33/5 (9 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van 50plusmatch.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over 50plusmatch - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel  Keurmerk Veilig Daten  Fair Climate Fund

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© 50plusmatch.nl