Home
Dating voor actieve 50-plussers
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
woensdag 12 juni 2019

Hartnekkend

De doffe plof bij de voordeur heeft geen effect op mijn concentratie, hij hoort waarschijnlijk bij een pak reclamefolders voor overbodigheden en ik moet me tot strikt noodzakelijke uitgaven beperken. Deze avond bijt ik me vast in een grafisch gedicht, in Photoshop perfectioneer ik de samensmelting van tekst en illustratie. Ik hoef nooit stockfoto’s te kopen om woorden te bekrachtigen, ik beschik over een groot archief met eigen beeld en desnoods assembleer ik uit bestaande onderdelen iets nieuws. Na verloop van tijd hangt alles samen.

Pas wanneer ik voor het slapen gaan het nachtslot controleer, bemerk ik de witte A4-enveloppe. Ze zal gericht zijn aan Ludo, vast weer van een schuldeiser die niet op de hoogte is van zijn huidige adres. Ik draai de enveloppe om, er staat met dikke viltstiftletters groot Truus! op. Zonder uitroepteken is dat mijn schuilnaam op de datingsite. ‘Zo’n profieltekst moet je beschouwen als een lukrake knipoog in de menigte,’ verdedig ik mezelf bij vrienden die wantrouwend doen over online dating. ‘En dan hoop je dat er een interessant iemand terugknipoogt.’ Slechts een enkeling weet waar Truus woont, maar ik ben te nieuwsgierig om over de afzender te speculeren.
Bas geeft me zomaar een techniekboek over het schrijversvak. Hoi Tooske, deze hoort erbij, zegt hij via een geel plakbriefje op de voorkant. En je mag erin kliederen, hij is van jou.
Vorige week dronken we een hele middag latte macchiato’s, niet-daten noemden we het. Een niet-date is een geweldig concept, je hoeft je geen zorgen te maken dat de ander iets als een flirt ziet. We legden onze ervaringen met de schimmige wereld van internetdaten naast elkaar.
‘Een emotioneel moeras,’ zei Bas.
‘Waar potentiële partners zich verhullen in grondig gecreëerde mist,’ vulde ik aan.
‘Gevoelsincontinentie, ken je dat begrip al?’
We vonden het knap kunstmatig dat we sites nodig hebben om onze afspraakjes met kandidaat-partners te genereren.
‘Ik noem een eerste date geen date meer,’ zei ik. ‘Ik noem dat een gefaciliteerde ontmoeting. Een ontmoeting die door een datingsite wordt gefaciliteerd. En dat begrip kort ik af tot een GO.’
‘Daarna besluit je of het een no-go wordt,’ zei Bas. ‘Of een go-go.’
Hij woont net als ik in Utrecht en bracht me thuis. ‘Ook toevallig, je woont naast de garage waar ik mijn auto in onderhoud heb.’
‘En toch moest een datingsite ervoor zorgen dat we elkaar tegenkwamen,’ zei ik. ‘Omdat je nooit spontaan naar me zwaaide als ik aan de keukentafel zat.’
Bas is lang, met zo’n postuur kan hij gemakkelijk over de lage matglazen anti-inkijkschermen blikken, die aan de stoepkant voor de ramen van mijn woonkeuken hangen. Bijna elke passerende volwassene kijkt vrijpostig mijn huis in, zelfs vanaf zijn fiets. De Kerkstraat scoort hoog in zwaaicontact, zij is een smalle straat aan de rand van het centrum, waar de grote stad een klein dorp is.
Ik blader door het cadeau. Oude vrienden, die ik al sinds onze studententijd ken, zeiden altijd dat ik zoveel talenten heb, dat ik daar echt iets mee moest dóén. Nu ik hier daadwerkelijk over nadenk, mis ik hun aanmoediging. Dit techniekboek is precies wat ik nodig heb. Wanneer ik in alle ernst iets onervarens wil ondernemen, bestudeer ik naslagwerken hoe ik het best dat terrein kan ontginnen. Om kosten te besparen, leende ik ze deze keer van de Openbare Bibliotheek. ‘Lastig dat ik in andermans eigendommen geen aantekeningen in de kantlijn mag maken,’ zei ik tegen Bas.
Toen ik specificeerde welk leesvoer ik had opgesnord, vond hij dat ik een uitstekende keuze had gemaakt. ‘Er ontbreekt nog een titel, ik zoek even wat voor je uit en kom er later op terug.’
Dit bedoelde hij dus. Handig, een journalist in je nieuwe kennissenkring. Ik voel mijn wangen gloeien. Reuzelieve actie, app ik. Ben beduusd. Bas refereert regelmatig aan het naderende einde van de winter, daarom stuur ik een foto mee van kortgeleden. Een buitenbord bij een voorzichtig terras zegt: Lentegevoel? Nog even wachten… Ik ruik mijn inspanningen van vanmiddag. Mijn enige voorjaarssensatie is de eucalyptusgeur waarmee ik de keukenvloer heb geboend.
Bas is nog wakker. Als ik nu naar buiten kijk, is het al praktisch lente. Hooguit een paar weken en we kunnen op het terras van onze lattes genieten, tikt hij.
Ik ken hem niet anders dan opbeurend, relativerend en positief. Het is stikdonkerlaat, als ik nu naar buiten kijk, schijnt daar alleen kunstlicht.
Blijf jij intussen de keukenvloer boenen, lap ik de ramen nog een keer. Houd je taai! sluit hij af.
De enveloppe met Truus! hang ik naast de computer, flink in het zicht.

Om 05:38 uur zie ik dat Ervin om 00:33 uur mijn laatste appberichten heeft gelezen. Geen reactie is ook een reactie, niettemin hoop ik dat hij later vandaag van zich laat horen. Dat hij het allemaal niet zo bedoelt, hij zit vast in zijn stomme overlevingssysteem en deze modus heeft niets met mij te maken. Hij vindt mij een schatje. Ik heb een bloedhekel aan dat woord, alleen uit Ervins mond hoor ik het graag. Zolang hij niet reageert, is het nog niet voorbij.
‘Slechts vier korte straten scheiden ons en zelden is iemand zo ver weg geweest,’ had ik Bas bij de laatste latte toevertrouwd.
Onmogelijke en onbereikbare liefdes zijn de meest hardnekkige,’ antwoordde hij.
‘Je bedoelt hartnekkig, met een t?’
‘Eerder hartnekkend.’
In haar diverse variaties sloeg deze uitspraak niet specifiek op mij, zo dom was ik echt niet. ‘Intrigerende eerste zin voor een roman,’ zei ik toen we uitgelachen waren. ‘Ik stem voor hartnekkend.’

(wordt vervolgd)


Bekijk mijn profiel op 50plusmatch.nl

geplaatst door TOS - 1101 keer gelezen

beoordeeld 2/5 (12 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van 50plusmatch.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over 50plusmatch - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel  Keurmerk Veilig Daten  Fair Climate Fund

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© 50plusmatch.nl