Home
Dating voor actieve 50-plussers
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
dinsdag 21 mei 2019

onvoorwaardelijke liefde

Iedereen die kinderen heeft weet meteen waar ik het over heb.

Gelukkig is het mij nooit overkomen maar kinderen ( op elke leeftijd)  kunnen soms onbeschoft zijn en/of misbruik van je maken, maar je accepteert het, want het zijn je kinderen.In de puberteit zijn ze natuurlijk allemaal weleens "lastig" en hebben begeleiding ( nooit opdringen !) en de nodige steun nodig, maar ook, is mijn ervaring, af en toe een schop onder de kont en even loslaten. Probeer het eerst zelf maar even, lukt het niet , dán help ik je. Vaak resulteert dit in méér zelfvertrouwen, waar het toch al vaak aan ontbreekt in deze levensfase...waarschijnlijk een "open deur" dit te zeggen.

Die onvoorwaardelijke liefde moet er m.i. ook tussen partners zijn als het goed zit. Ook zie ik die onvoorwaardelijke liefde van het kind naar de ouders, tenminste, ik heb die door alle ( soms negatieve) ervaringen kunnen behouden. Elke opvoeder maakt fouten , wij ook op onze beurt. Ik ga ervan uit dat ze hun best hebben gedaan, in ieder geval niet met opzet iets hebben nagelaten, onmacht speelt misschien een rol. Hoewel ik het een zwak argument vind om te zeggen dat je iets  niet kunt geven wat je zelf niet hebt gehad.

Misschien door mijn karakter of door het gemis, of beide, ben ik nogal op knuffelen gesteld. Ik vind dat je mensen van wie je houdt - dus zeker de kinderen -  dat moet zeggen. Mijn kinderen en ik doen dat zonder klef te zijn overigens. Wat had ik het fijn gevonden dat mijn ouders hadden gezegd ( al was het maar één keer) dat ze van me hielden. Ik besef dat ze dat wel gedaan hebben, maar had het zo graag eens gehoord.

Ik heb een emotionele band met mijn ouders, vooral met  mijn vader, enorm gemist. Met mijn moeder had ik in zoverre contact, waar het praktische zaken betrof, met mijn vader sprak ik nooit, behalve aan tafel, de onpersoonlijke dingen. Er zijn zeker ook positieve dingen geweest, ik mocht bij turnen en meer sporten en had pianoles. Ook kreeg ik kansen op een vervolgopleiding.

Slechts één keer heb ik met mijn vader een persoonlijk gesprek gevoerd, wat mij tot op vandaag is bijgebleven, ik was toen 26 jaar. Eindelijk toenadering, eindelijk contact, want geknuffeld werd er bij ons thuis nauwelijks, dat schijnt bij meer mensen zo te zijn geweest. Sommigen wijten het aan de tijdsgeest, ik denk dat dat niet klopt, maar dat het een kwestie is van wel of niet een gevoelsmens zijn. Mijn enige broer en mijn jongste zus waren vaders lievelingen.We had hij voor mij een lief koosnaampje, zoals mijn moeder Loerbol had. Ik was "Prulleke" want klein van stuk. Ik herinner me dat, wanneer hij proefwerk aan het nakijken was, docent Engels, ik naast hem ging staan omdat ik wat wilde vragen. Dan zei hij :"Wat is er Prulleke?". Dat kan me nu nog ontroeren...

Op het eind van zijn leven ( hij stierf drie weken na zijn 74 e verjaardag) zou hij een nieuwe hartklep nodig hebben, maar durfde - uit angst - de operatie niet aan en had liever medicatie. Ik heb nog gezegd dat ik hem niet wilde missen omdat ik van hem hield. Misschien voorgevoel, omdat ik dat anders nooit zei..? Maar goed, hij werd opgenomen en ineens op een nacht kwam het telefoontje van het ziekenhuis  dat hij gestorven was. Wat was ik ondanks het verdriet blij dat ik nog had gezegd dat ik van hem hield, hem nog niet wilde missen.

Ooit las ik een regel die ongeveer als volgt is: ...en niet eerder dan op het uur van de scheiding is het dat de liefde haar eigen diepte niet kent...

Jaren later deed ik mee aan een regionale dichtwedstrijd en werd tweede, daar ben ik bescheiden over want er deden maar 160 mensen mee. Het gedicht was in combinatie met een gedichtje over toen ik een klein meisje was en waar mijn vader in voorkwam.

 

Ziekenhuis in de nacht

 

Wanneer ik naast 

mijn zojuist gestorven vader sta

zijn rug nog warm

zijn borst al koud

doe ik hem zijn trouwring af

omdat ik niet wil

dat iemand dit doet

die niet van hem houdt

 

 

zomeravondherinnering

 

misschien als kind van tien

boven liggend in mijn bed

met schoongeboend gezicht

beneden het geluid van

papa's "grasmachien"

door de gordijnen schijnt nog licht


Bekijk mijn profiel op 50plusmatch.nl

geplaatst door loerbol - 354 keer gelezen

beoordeeld 3.33/5 (6 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van 50plusmatch.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over 50plusmatch - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel  Keurmerk Veilig Daten  Fair Climate Fund

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© 50plusmatch.nl