Home
Dating voor actieve 50-plussers
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
dinsdag 18 juni 2019

Autoradio

Laat ik terugschakelen en insteken bij het echte begin.

Zo, hij stond. Ik haalde mijn blik uit de achteruitkijkspiegel en zette de wielen van de Volvo recht. De lichtbundels uit de koplampen van de auto, die een tijd achter me in de smalle eenrichtingsstraat had staan wachten, schoven langzaam naar voren en de bestuurder stak sportief een duim omhoog. Met gezicht en handen mimede ik een verontschuldigende lach voor het wapenfeit van de verrassend nauwkeurige manoeuvre met de robuuste 940. Niks geen parkeersensoren voor deze oude bak. Mijn geheim lag in de decennialange trouw aan het autotype en in haar rubberen buffers. Gespoten bumpers waren een onpraktische uitvinding, veroorzakers van stress over krassen. Sowieso was een minieme bergplaats een uitdaging die ik als inpakkoloog zelden verloor; het efficiënt inruimen van de kofferbak van de auto als we met iets te veel spullen op vakantie gingen of het ingenieus benutten van een krappe directe leefomgeving beschouwde ik bijkans als kerntaken in het leven.
  Ik klikte de achteruitkijkspiegel uit de nachtstand en keek hoe de lege achterbank erin verscheen. ‘Mam, dat is wat voor jou!’ hadden de meiden aan het eind van de zomer gejoeld. ‘Dat win jij gemakkelijk, een kampioenschap achteruit inparkeren voor vrouwen.’ Sky Radio kondigde de wedstrijd in radiospotjes aan, de dames zouden wel even bellen. Ludo lachte toen nog trots met hen mee. Ik had nooit gedacht dat ik ooit zou scheiden, ik loste altijd alles op en vroeger vonden we toch allebei dat scheiden slap was.
  Het was een januari-avond, sneeuwresten vroren bobbelig vast aan de trottoirs. Ik kwam terug van een teleurstellende date. Na drie maanden had ik alle rouwstadia van Kübler Ross doorlopen, ik had geen drie jaar nodig om te herstellen en was helemaal klaar met Ludo, behoudens datgene wat we definitief moesten regelen betreffende kinderen, financiën en woning. Na een scheiding gaan de meeste vrouwen hun slaapkamer compleet make-overen, ik had alleen nieuw beddengoed gekocht. ‘Very girly, mam,’ kreeg ik te horen, toen ik het ingetogen en na vele jaren verwassen grijs verving door rood en uitbundig bloemig.
  Ik liet het instrumentenpaneel doven, in het souterrain op een meter afstand van mijn portier knipte iemand eveneens het licht uit. Een jonge vrouw schoof het gordijn opzij om het valraam open te kantelen voor de nacht, een man zoende haar in de hals. De blik van de vrouw kruiste even de mijne. Ik stak een hand op. Ze lachte en schikte het gordijn kierloos terug.
  Ik pakte de varifocusbril − die ik ijdeltuitend voornamelijk in de auto gebruik, in de bioscoop en bij het tv-kijken − van mijn hoofd en grabbelde in de console van de auto naar het etui.
  Vlak na Sinterklaas had ik op het internet datingsites bekeken. Ik meldde me aan bij Next2U. Deze hangplek voor mensen die een etui zoeken voor onverdorven amoureuze passie, klapwiekte als een ooievaar bovenaan in de resultaten van de zoekmachine. In zijn luierdoek lagen wellicht onschuldig lieve, datebare mannen.
  In de Emmaus-etalage naast de kelderwoning van het verliefde stel scheen een snoer kerstlampjes volhardend zijn niet-verkochte feeststralen. De heren die zich op Next2U groepeerden, gedroegen zich als tweedehands kerstlampjes met elk een eigen vitrine. Pas tijdens een date kwam je erachter hoe ze reageerden op wisselspanning, die het virtuele ontsteeg.
  Ik wipte het bedieningsfront van de autoradio los en legde het in het overvolle dashboardkastje. Handschoenenvakje, mijn vader had dat compartiment standvastig handschoenenvakje genoemd, hoewel we veel te arm waren voor autohandschoenen. Vandaag pas begreep ik de ironische inslag van zijn woordkeus. Met een knal sloeg ik de dashboardklep dicht, zodat hij in een keer bleef hangen en als tegenhanger aaide ik met de rug van mijn vingerkootjes een liefkozing over het plastic. Op de mat voor de bijrijdersstoel lag het grote blauwe label met de tekst deze auto is leeg. Ik legde de waarschuwing bij de voorruit en vond mijzelf ook leeg, een autoradio die geen stroom kreeg en waarin alle liedjes zaten opgesloten.
  Uit de juten boodschappentas achter de voorstoel viste ik mijn platte schoenen. Hoge hakken waren prachtig voor een date, maar in dit ijsweer ging ik ze niet onnodig verpesten met sneeuwkringen. Tijdens het bij elkaar zoeken van de rest van mijn spullen lichtte het beginscherm van de iPhone op.
  Ik had een bericht ontvangen van iemand op Next2U en ik datete pas zo kort, dat alle aandacht een aangename spanning opriep. Elke aanschrijving bewees dat ik wel degelijk een interessante en aantrekkelijke vrouw was. Stomme Ludo. In het donker van de auto logde ik in om de boodschap te lezen.
  Ervin woonde in de wijk naast de mijne, handiger kon bijna niet. Hij schreef uitgebreid en humorvol over zijn weduwnaarschap met twee tienerkinderen. Waarom ben jij single? sloot hij af.
  Ik plukte de shawl van de stoel naast me en als een overspelige die thuis niet onbespied haar gang kon gaan, tikte ik in het schermschijnsel een antwoord.
  21 december 2012 zou volgens de Mayakalender de wereld vergaan, wat zij gelukkig niet deed. Toch stond ze twee maanden eerder al onheilspellend stil. Mijn ex en ik hadden zoveel gevaderd en gemoederd, dat het minnen op het laagste pitje van het fornuis was komen te staan en ook nog eens op een sudderplaatje, tot in elke vezel doorgekookter kon je het nauwelijks krijgen. Ik aarzelde. Klonk dit niet te negatief? Ferm uithalende zakelijke geldgruwelen van hij-die-ooit-de-liefste was, zaagden de poten weg onder onze eens als zo veilig veronderstelde huwelijkstroon. Tja, laat ik er maar niet omheendraaien en het allemaal gewoon eerlijk zeggen. Na twintig jaar wassen en drogen waren de hermelijnen koningsmantels der liefde gekrompen tot nauwelijks iets om het lijf hebbende spaghettihemdjes, een willige derde ontpopte zich tot een catastroferende Cupido-katalysator en mijn eigen vuurwerkramp was een feit. Het leek me niet verstandig om op deze manier het bericht te eindigen. Dit alles valt reuze mee als ik lees wat jou is overkomen. Moedervader zijn, lijkt me een veel grotere opgave dan mijn co-ouderschap.
  De dwarsstraat naar mijn huis was vergeven van scherpe openhaardgeur. Mijn neus blies pluimpjes vrieslucht. De straat was minder glad dan de stoep, maar bij de flauwe hellingen van verkeersdrempels hadden zelfs mijn platte schoenen moeite om niet weg te glibberen.

 

(wordt vervolgd)


Bekijk mijn profiel op 50plusmatch.nl

geplaatst door TOS - 488 keer gelezen

beoordeeld 2.7/5 (10 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van 50plusmatch.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over 50plusmatch - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel  Keurmerk Veilig Daten  Fair Climate Fund

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© 50plusmatch.nl