Home
Dating voor actieve 50-plussers
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
zondag 23 juni 2019

Gemaal

Ervin had een anti-fetisj voor lomp schoeisel, Sloggi’s en geitenwollen onderbroeken. Kledingstukken die de vrouwen in mijn buurtsuper dragen, schreef hij de volgende dag rond het middaguur.
De laatste huwelijkse jaren had ik mijn figuur veronachtzaamd, de afgelopen drie maanden had ik de stress positief benut en mijn zeer geringe honger alleen met gezond voedsel gestild. Twintig kilo gewichtsverlies leverde een slanke taille op, een aanzienlijke troef op mijn leeftijd, mannen vallen eerder voor het zandlopermodel. Slank zijn had slechts één nadeel, het freesde rimpels een graad dieper uit. Als tegenhanger liet ik mijn zachte gezicht vrij, met de blik die sommige mannen mysterieus vonden. In de januari-uitverkoop had ik een perfect passende, elegante garderobe gescoord. Gedistingeerd zwart, dat was dubbel voordelig, veel kledingstukken pasten automatisch bij elkaar en een bescheiden voorraad voldeed. Sinds de lichamelijke heroveringen had ik een onbedwingbare voorliefde voor vrouwelijk schoeisel en een groot zwak voor bewerkte zwarte panty’s en tot de verbeelding sprekend ondergoed.
  Heb je röntgenogen? vroeg ik. Of sleur je elke dame het bed in?
  Dagelijks verstuurden we kletspraat met een serieuze ondertoon. Ik keek uit naar elk nieuw e-mailbericht en onderaan Ervins berichten veranderde de Lieve groet in een X.
  Beducht op bedriegers googelde ik hem. Hij was cum laude afgestudeerd, zijn werk lag op het snijvlak van economie en architectuur en behelsde vooral het domein kostenbeheersing. Ik had het niet zo op controlerende financiële mensen, zij gingen vooral uit van wat niet kon en niet mocht. Hopelijk paste Ervin zijn vakkunstje niet toe op de liefde.

 

Na een week schrijfkletsen en digizoenen hadden we een lunchafspraak, aan mijn kant van de Monopoly-straat die onze wijken scheidt.
  Het regende die dag hoosbuien. Dat was niet erg, ik had mijn stormparaplu bij me, net zo mooi gestroomlijnd als een De Waard-tent en even onverwoestbaar. Toen ik op de afgesproken tijd het restaurant binnenkwam, bespeurde ik Ervin nergens. Zijn afspraak bij een klant was uitgelopen? Bij gebrek aan een vrij tafeltje claimde ik met mijn tas en plu een hoek van de stamtafel. Daarna liep ik terug naar de hal om mijn winterjas op de kapstok te hangen.
  Terwijl ik hiermee hanneste − de jas had een lastige capuchon en het lusje was gebroken, de kapstok was zo’n onhandige losstaande ronde met kapseisgevaar − kwam er een man binnen met donker haar.
  ‘Lukt het allemaal?’ vroeg hij.
  ‘Denk het wel.’ Ik hanneste verder.
  ‘Ben jij Tooske?’
  Ervin leek niet op de foto waarmee hij zichzelf adverteerde. Hij oogde een stuk minder jongensachtig, was niet blond en had een flinke vijftigpluswelving op buikniveau; in een Britse detective zou de patholoog-anatoom hem well-nourished noemen. Suf begin, ik voldeed kennelijk ook niet helemaal aan mijn plaatje, of mijn niet-herkennen had Ervin aan het twijfelen gebracht.
  ‘Dit doen we over. Dag mevrouw, heeft u een afspraak?’ Hij lachte ontwapenend.
  ‘Ik hoop dat ik een afspraak heb met u.’ De jas hing eindelijk, we welkomzoenden. Ervin rook lekker, niet opdringerig mannelijk zoet.
  ‘Kom, ik heb een plekje geconfisqueerd.’ Ik troonde hem mee naar de grote tafel.
  ‘Zo, dus jij bent lekker aan het daten,’ leidde hij de rest van de middag in.
  Weinig mannen praten op een prettige manier zoveel als Ervin. Ik wende aan zijn zuidelijke tongval, normaliter hield ik van accentloos Nederlands. Ik vroeg naar zijn vrouw. Ervin vertelde dat Quirine overleed in de tijd dat de kinderen peutertjes waren, hij had haar acht jaar geleden op haar verjaardag begraven. Dit moest een vreemde periode voor hem zijn, de herdenkingsdagen waren vorige week en juist toen stuurden wij elkaar onze eerste berichten.
  Hij vond het stoer dat ik schilderwerk deed, ik gekscheerde dat ik het bouwvakkersfluitje maar niet aangeleerd kreeg.
  ‘Fluiten ze niet naar boven? Ik zou het wel weten, zo’n charmante vrouw op een steiger.’
  ‘Ik draag vaak een theedoek om het hoofd tegen de verfspatten op m’n haren, ik kan aardig op Mien Dobbelsteen lijken als ik goed mijn best doe.’ Ik haalde mijn benen onder de tafel vandaan en positioneerde ze in Ervins blikveld aan de zijkant van mijn stoel. ‘En op die steiger draag ik natuurlijk niet dit soort kleding.’
  Hij plukte ter hoogte van mijn knieën een pluisje van de nauwsluitende rok. ‘Mooie stof. Fijne wol.’
  ‘Geen geitenwol,’ zei ik.
  ‘Zeker geen geitenwol.’ Ervins ogen twinkelden.
  Het gesprek meanderde naar bijzondere locaties waar we vroeger wilden wonen.
  ‘Een oud gemaal,’ zei ik verlangend. ‘Voordat we kinderen hadden, droomden mijn ex en ik van een oud gemaal.’
  ‘Oh, hier raak je me mee.’ Ervin gaf me een tikje tegen de onderarm en vertelde dat hij eens bijna een kerkje had gekocht. ‘En ik dacht, op de plek van het altaar, daar maak ik mijn bed. En daar ga ik het dan dóén…’
  ‘Hemels…’
  Hij lachte om mijn grapje. Een donker moedervlekwratje bij het kuiltje onder zijn volle lippen was druk bezig mijn hart te veroveren. Ik was me ervan bewust hoe ik lachte en gebaarde, ik legde mijn hand zelfs even op Ervins onderarm, zulk hartendartel gedrag had ik niet eerder gedurfd bij een eerste date. Ervin ging zo op in wat hij allemaal vertelde, dat hij nauwelijks toekwam aan het verorberen van zijn clubsandwich. Ik had het bord waar mijn salade op lag al een poos terzijde geschoven.
  We bestelden witte wijn en tegen vieren zei Ervin: ‘Ik moet helaas naar huis.’ De school was uit en hij kon zijn kinderen niet te lang alleen laten. Hij vertelde dat hij een halfjaar geleden voor zichzelf was begonnen. ‘Zodat ik meer thuis ben voor de kinderen en het met een oppas afkan. Hoef ik niet de zoveelste au pair onderdak te verlenen.’ Hij trok een uitgestreken gezicht. ‘Naarmate de kinderen groter worden, is zo’n inwonend meisje een te grote aanslag op mijn vrijheid.’ Hij zoende me op de wang. ‘Als ik straks een vaste oppas heb gevonden, krijg ik meer tijd voor mezelf. En om met jou te daten.’
  Buiten was het blijven regenen. Onder mijn paraplu zoenden we elkaar nogmaals op de wang. Hij rook echt lekker.

 

(wordt vervolgd)


Bekijk mijn profiel op 50plusmatch.nl

geplaatst door TOS - 1190 keer gelezen

beoordeeld 2/5 (9 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van 50plusmatch.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over 50plusmatch - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel  Keurmerk Veilig Daten  Fair Climate Fund

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© 50plusmatch.nl