Home
Dating voor actieve 50-plussers
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
vrijdag 21 juni 2019

Pizza!?

Het was druk rondom mij heen, echter waar ik zat kon ik voor en naast mij de gehele omgeving overzien. Ik had zicht op de school bij mij in de buurt. Het schoolplein, afgezet met hekken was nu nog leeg. Nog even en dan zouden de deuren zich openen en de kinderen naar buiten stormen, zoals ze altijd deden, bevrijd, of de wijde wereld de poorten voor hen hadden geopend en hen verloste van de opgelegde disciplines. Ik zat op een bankje enigszins verborgen door de gevormde nis van struiken, te wachten op mijn kleinkinderen. Het was nog tien minuten voor twaalf waardoor ik nog rustig de tijd had al die bewegingen van verkeer, maar vooral de mensen rondom mij heen in mij op te nemen. Niets vind ik interessanter dan het observeren van mensen. Het gedrag wat ze vertonen, gaat een beeld van hen vormen in mijn gedachten. Waar is men zo gehaast naar onderweg? Past die kledij nu wel bij dat diplomatenkoffertje? Zou dat stel met een peuter een gezinnetje zijn, of gewoon twee vrienden die elkaar toevallig op dit punt waren tegengekomen. Ik zal het nooit weten, het zijn ook maar gedachtenspinsels. Wanneer ik een vlot figuur van een leuk uitziende man, ongeveer van mijn leeftijd vermoed ik, aan zie komen lopen, heb ik toch wat meer interesse. Gaan mijn gedachten met mij op de loop. Is het mogelijk, dat hij ook weduwnaar is, net als ik, of alleenstaand, zoals men dat ook zo vaak verwoord. Helaas, daar achter komen zal ik niet, tenzij ik nu op sta en een smoesje verzin om aan een praatje te geraken. Echter ik heb te lang gemijmerd, de kans is mij al voorbij en niet richting schoolplein jammer genoeg. Dan had ik de mogelijkheid nog gehad wat dichterbij hem te komen om een plannetje te bedenken en uit te voeren voor nadere kennismaking. Uiteindelijk zal ik mij maar houden aan het observeren van mannen op een datingsite. Want daar heb ik wel de mogelijkheid iemand uit te nodigen. Hoewel die observatie toch tot heel andere gedachten leidt, dan wanneer ik iemand met een kwieke, vlotte uitstraling aan zie komen lopen. Het is meer het fysieke wat ontbreekt, maar bovenal het onverwachte. Een ontmoeting die digitaal is gearrangeerd, waarbij de verrassing van de werkelijkheid ons gevormde beeld, door foto en tekst, behoorlijk kan beroeren, zowel in positieve, als wel in negatieve zin ten nadele is van iemand spontaan tegen komen.

Rondom de hekken van de school kwamen nu zo langzamerhand richting twaalven meerdere ouders opdagen. Tenminste, nee, nu ik ook de toegang van het plein langzaam aan naderde zag ik dat het voornamelijk grootouders waren die te wachten stonden op de kroost van kinds kinderen. Toch een ander beeld dan toen ik jong was en mijn kinderen van school ophaalde. Ja, ik weet ook wel, tijden veranderen, maar ik heb nu eenmaal die vorige tijd meegemaakt en heb de mogelijkheid te vergelijken. Niet dat het ene nu slechter, of beter is dan het andere, het is gewoon anders. Minder auto’s die gebruikt werden om de tijd te verkorten. Want tijd is tegenwoordig kostbaar en die moet goed, nuttig, maar vooral plezierig ingevuld worden. Maar ook grootouders gaan wel degelijk mee met de tijd, ook zij staan met een smartphone in de hand de tijd van wachten hiermee in te vullen. Het is wel de tijd van meer het individualisme, waar ook wij als ouderen niet aan ontkomen. Zorgen om elkaar als familie, gezin zullen we altijd blijven maken, maar zorgen voor elkaar heeft toch een andere invulling gekregen. Ook ik sta niet te springen om door mijn kinderen verzorgd te worden. Of het komt doordat hetgeen ik in mijn jeugd van dichtbij heb meegemaakt, wat inhield dat oma en opa ook deel van het huishouden uitmaakten, weet ik niet, maar ongetwijfeld heeft het invloed op mijn beslissing van nu. De wereld om ons heen maakt ook dat we doen, zoals de omgeving ons op de één of andere dwingt om te doen. Politieke beslissingen waardoor ouderen langer genoodzaakt zijn op zich zelf te blijven wonen. De zorg die daarvoor aangepast wordt, maar nog steeds onvoldoende blijkt om daarin volledig te voorzien. We leven nu eenmaal niet in een cultuur waarin het gewoon is dat dat zowel grootouders, als kinderen voor elkaar zorgen, zoals in sommige niet-Westerse landen, of stammen gebruikelijk is.

Jonge ouders van nu werken allebei. Ik wil mijn kinderen graag helpen een deel van de opvang van de kinderen op mij te nemen.. Ik heb daarin duidelijk mijn grenzen aangegeven. Oppassen indien nodig en niet op gezette tijden. Vooral financieel kan opvang door grootouders veel bijdragen, dat begrijp ik ook wel, maar zorgen heb ik al gedaan, dat station is voor mij gepasseerd. Het is nu echt aan mijn kinderen, die net als vogels hun nest hebben verlaten, te zorgen voor de kinderen van hen.

Ondertussen komen mijn kleinkinderen op mij afrennen. Zij zijn blij mij te zien en ik hen. Knuffels over en weer waarbij ze tegelijkertijd vragen of we iets lekkers gaan eten. Pizza!? Ik geniet van die verbondenheid en daarin zal ik mijn stinkende best blijven doen om dat in stand te houden en te verdiepen, echter zorgen voor, laat ik nu toch echt aan mijn kinderen over. Zorgen om hen maken zal ik als ouder blijven doen, maar dat is een ander verhaal.

Liefs,

Monique


Bekijk mijn profiel op 50plusmatch.nl

geplaatst door monique3 - 383 keer gelezen

beoordeeld 2.83/5 (6 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van 50plusmatch.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over 50plusmatch - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel  Keurmerk Veilig Daten  Fair Climate Fund

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© 50plusmatch.nl