Home
Dating voor actieve 50-plussers
Home Facts & figures Succesverhalen Hoe werkt het?
zondag 7 juli 2019

MANTELZORG

Hoe zorg je als mantelzorger voor jezelf?
Mag je boos worden op een ernstig zieke? Stel dat hij of zij dan zieker wordt? Of nog erger, doodgaat?
Welke grenzen stel je? En hoe weet je welke je zou mogen/ moeten/ kunnen stellen?
Wat doe je met je boosheid en je verdriet en je angst?
En je machteloosheid?
Je komt als mantelzorger jezelf tegen met je onverwerkte aspecten of innerlijke onbalans. Hoe ga je daarmee om?
Ontstaat er verwijdering door de wijze van omgaan met ziekte en sterven of groei je juist naar elkaar toe? Wil je beiden hetzelfde pad opgaan qua behandeling of juist niet?
Als er verwijdering ontstaat, is er dan op den duur een nieuw evenwicht mogelijk ?
Ga je nog scheiden als je al zo oud bent?
Wat doe je met je sexualiteit wanneer de ander niet meer kan vrijen? Vijf jaar ben ik mantelzorger geweest. Al deze aspecten zijn langs gekomen.
Ik zag mijn man aftakelen. Hij werd magerder, bleker, liep moeizamer, werd afwezig. Hij wilde niet naar de huisarts, dat was ook zijn bekende patroon. Ik vroeg tenslotte of onze huisarts bij hem langs wilde komen. ‘Nou nee’,
wimpelde ze me af.
‘Dat is niet ons beleid.’
Ik voelde me in de steek gelaten, boos. Moet ik dan maagpijn krijgen van ongerustheid en is dat wel een reden om langs te komen of ook niet? vroeg ik mij af. Ik besloot op zoek te gaan naar een andere huisarts met een ander beleid. Die vond ik tenslotte.

‘Ik mag niet bij je man langskomen want hij is niet mijn patient. Maar ik kan wel bij jou op visite komen en een blik op je man werpen’.
Op een zondagmiddag kwam hij langs, mijn man had ik daarover in het ongewisse gelaten. De huisarts stond in de deuropening en zei tegen hem: ik ben de nieuwe huisarts van je vrouw. Zij is al een jaar heel ongerust over je. Dat betekent dat ze van je houdt. Anders zou ze haar schouders ophalen. Dat was een geweldige binnenkomer. Zo wist hij mijn man snel over te halen hem ter plekke na te kijken. Zijn gezicht erna sprak boekdelen. Foute boel, begreep ik. Nu wilde mijn man wel naar de huisarts. Hij kreeg een aantal onderzoeken. De uitslag: twee dodelijke ziektes, er is weinig meer aan te doen. Misschien hebt u nog een jaar?

‘Je bent veel te laat gekomen’,
zei zijn huisarts. Die zelfde dag zetten we ons grote huis te koop. Mijn man werd ook patiënt bij mijn nieuwe huisarts.
In het begin was ik er nog alert op dat ik ook voor mijzelf moest zorgen en ik maakte regelmatig een afspraak met een maatschappelijk werkster. Helaas hoorde ik van haar alleen maar ach en wee. Daar schoot ik niets mee op. Ik verbrak het contact. En gleed langzaam af naar uitputting. Alle aandacht ging naar mijn man en dat vond ik ook vanzelfsprekend.

Na vijf jaar en drie operaties en reguliere en alternatieve behandelingen was hij helemaal genezen en zat ik in een burnout. Op elkaars lip in een klein huis.
We waren uit elkaar gegroeid en hadden elkaar niet veel meer te vertellen. Onze behoeftes waren totaal verschillend. Zo kwam er toch nog een scheiding op onze oude dag.
Het kostt jaren om wat energie terug te krijgen.
De helft van de mensen veroordeelt deze scheiding. De andere helft vindt het dapper. Ik heb een hekel aan het woordje ex. Alsof je iemand uitgumt. Ik gebruik liever de term exgenoot.


Wanneer het om daten gaat op onze leeftijd, is dit wel een punt van aandacht. Is zorgplicht vanzelfsprekend wanneer je een latrelatie aangaat? Wat zijn de wederzijdse verwachtingen en opvattingen? Hoe duidelijk communiceer je daarover? En wanneer?


Bekijk mijn profiel op 50plusmatch.nl

geplaatst door Clarissa - 404 keer gelezen

beoordeeld 2.86/5 (7 Stemmen)

Om te reageren op dit blog moet je lid van 50plusmatch.nl zijn!
Schrijf je gratis in!



<< Startpagina

Over 50plusmatch - Privacy - Algemene voorwaarden - Veelgestelde vragen - Contact
Thuiswinkel  Keurmerk Veilig Daten  Fair Climate Fund

Mobiele site
Android app on Google Play iPhone app on iTunes
© 50plusmatch.nl