terug

Baltsvoeren over het tuinhek

maandag 24 oktober 2016

Laatst, op een warme zomeravond, stond ik het grasveldje dat mijn voortuin sinds kort is te harken toen mijn overbuurman plotseling bij het hek bleek te staan. Hij schraapte zijn keel en vroeg: “Er moet hier een oudere vrouw wonen, is zij thuis?” Diep in gedachten was ik. Pas gemaaid gras ruikt lekker - en mét de geur adem ik herinneringen in, en fantasieën. Mijn grasveldje heeft de omlijsting van oost indische kers nodig om weer een voortuin te worden. Stokrozen tegen de muur. Ooit was dit een tuin vol wilde rozen, akeleien en klimop. De wilde rozen geurden zoals de wilde rozen op Vlieland geuren. Vlieland, mijn eiland van verlangen, het eiland waar ik ooit een dag ging wandelen met een nog onwennige nieuwe liefde. Een dag waarop ik mij, want bekend op Vlieland, verantwoordelijk voelde voor het halen van de laatste boot terug, terwijl hij alles deed om die boot te missen. Ik won, stommeling die ik was.

Terug naar de overbuurman. Hij vertelde dat hij eten aan het koken was, en hij wilde die ‘oudere vrouw’, mij dus, af en toe een pannetje eten brengen. Chili con carne, vandaag. Mijn associatie was even bizar als zijn vraag: Hij en ik wonen ruim veertien jaar tegenover elkaar, en we hebben elkaar al die tijd vriendelijk gegroet, zonder ook maar een spoor van nieuwsgierigheid. Nu stond hij daar als een reiger die zijn favoriete reigervrouwtje een vis aanbood.

Hoe makkelijk kan het zijn in de liefde: Laat het beest in je los en versier de levensgezel van je dromen met een smakelijke maaltijd. Doe aan baltsvoeren. Het is functioneel en niet voor misverstanden vatbaar. Helaas: Is het in het dierenrijk de vrouw die zich prettig laat verleiden met eten, in het mensenrijk is dat de man. Dat maakt het ritueel gevoelig voor scheve machtsverhoudingen en manipulatie. Wat het baltsvoeren betreft heb ik een mannelijk kantje: Hoewel ik goed ben in pompoensoep met gember en haverpannenkoekjes, vind ik het juist heerlijk als een man voor mij kookt. En dan wil ik best een scherp mes ter hand nemen om zijn snijslaafje te zijn.
Met het proces van versieren door middel van een pannetje eten in gedachten, gluur ik in de supermarkt onopvallend in de mandjes van aantrekkelijke mannen. Alleen in de mandjes, niet in de karretjes. Met een karretje vol melk en chips heeft hij al een gezin te voeden. Zou ik mijn match kunnen vinden aan de hand van het eten dat hij kookt? Die man daar: lang, sterk, zelfbewust, heldere ogen, goeie kop met haar. Met in zijn mandje: een blisterverpakking onduidelijke worstjes, twee witte puntbroodjes, twee hamburgers, een zakje voorgesneden uien, een fles barbecuesaus en zes blikjes bier. Nee, geen match. Goed eten voor hem, maar niet voor mij. Het beest in hem op mij loslaten met dit eten zal niet succesvol zijn. En andersom, zou ik het beest in mij succesvol op hem kunnen loslaten met mijn eten? In mijn mandje ziet hij: een rode biet, een doos diepvrieszalm, walnoten, een pak biologische yoghurt, glutenvrije muesli en een fles rode wijn. Goed eten voor mij, maar niet voor hem. Ik zal nog een keer naar de supermarkt moeten, wil ik deze man kunnen behagen...

En de overbuurman met zijn chili con carne? Die wilde mijn auto lenen. Maar ik heb geen auto. Geen pannetje eten dus voor mij.

geplaatst door RodeJas - 8441 keer gelezen