Blogs van Pelgrim

Gisteren in het NRC een verhaal getiteld ‘we zijn het verleerd om een praatje te maken met een vreemde’. Dat trekt mijn aandacht.

Dit voorjaar ben ik op vakantie geweest, ik zou er nog iets over schrijven dus bij deze. Samen met een vriendin had ik Bosnië als eindbestemming.

Mijn leraar Frans, lang geleden op de middelbare school, vertelde eens een verhaaltje over een gebeurtenis ergens in Frankrijk.

Mij kwam toevallig ter ore dat mijn bijdragen als eenpitter hier worden gemist, door sommige mensen tenminste, nou ja, in elk geval door één persoon.

Ik benijd andere mensen wel eens om hun geregelde leven, de vanzelfsprekendheden van de dagelijkse omgang met elkaar. Met feestdagen word ik daar extra met de neus op gedrukt.

Er was nogal wat te doen vanwege het boekenweekgeschenk dit jaar. Want het was geschreven door de populaire schrijver Peter De Smet alias Hendrik Groen.

De winter voorlopig weer voorbij, dat is goed nieuws, maar daarmee is het nog geen zomer. Het is de tijd van ‘regen en wind, daarvan is maart een vrind’.

Ik ben alweer negenenzestig jaar geworden, liever had ik dat nog even uitgesteld, maar je houdt het niet tegen ;-).

Het gebeurde eens dat een koning een dochter had, ze werd sneeuwwitje genoemd, omdat haar huid zo wit was als sneeuw.

Hoe lang zal het nog zal duren dat er vrijwilligers van een of andere liefdadigheidsorganisatie aan de deur staan om naar mijn status te informeren?

Op ieder potje past een dekseltje. Voor de potjes in mijn keuken gaat dat doorgaans wel op. De potjes en deksels zijn redelijk standaard en vaak uitwisselbaar.

Op een uitnodiging is wel eens te lezen, genodigden zijn van harte welkom ‘met aanhang’. Goed bedoeld natuurlijk

k moest verleden week in Hardenberg zijn en het kwam wel goed uit om er dan een herfstwandeling in de omgeving van de Overijsselse Vecht aan vast te knopen.

Op tijd komen is niet mijn grootste talent. Vaak vertrek ik van huis ongeveer op het tijdstip, dat ik eigenlijk ergens had moeten aankomen. Te lang doorgegaan met een klus, sleutels zoek, moet me nog verkleden, er is altijd wat.

Het komt mij zo voor dat we het dating gemeenschap kunnen onderscheiden in fietsers enerzijds en wandelaars anderzijds.

Een misverstand is gauw geboren. ‘Het ligt altijd aan de ander, zelf ben je zeker perfect” liet iemand zich in een reactie wel eens ontvallen.

Net toen ik op reis ging gaf mijn horloge er de brui aan. Ik dacht nog, ik laat het onderweg wel ergens nakijken, misschien is het alleen de batterij.

Alleen op reis, dat heeft zeker zo zijn voordelen. Er is geen overleg nodig, geen ... en het is ook altijd duidelijk wie de rekening zal betalen.

Een heel gedoe, op reis. De afgelopen dagen gingen op aan voorbereiding, werk afronden, huis op orde maken.

Laatst was ik naar een uitvoering van het Rosenberg Trio. Voor wie ze niet kent, het zijn jazz musici spelend in het voetspoor van van de ‘Hot club de France’, Django Reinhardt was hun grote voorbeeld.

Als je op zoek bent naar een partner dan ligt het natuurlijk voor de hand om naar overeenkomsten te zoeken. In eerste instantie lijkt het niet zo moeilijk om op die manier tot resultaat te komen.

Op het moment heb ik weinig in de planning qua uithuizige activiteiten. Er is natuurlijk genoeg te doe her en der, maar daarvoor moet ik dan eerst mijn agenda weer een beetje gevuld krijgen.

Een dating contact begint met schrijven. Maar in sommige gevallen is het eerste contact al gelijk iets in de trant van “ik vind je profiel interessant, zullen we afspreken voor een kop koffie?”.

Ik had eens een affaire met een vrouw, ze was zelfstandig en creatief, ik zag het wel zitten met haar. Ik was in die tijd nog onervaren in het aangaan van een dating-contact en daardoor wilde ik te veel en te snel. Maar dat zie ik pas achteraf in.

Een ander is als een vreemd land,
je wandelt er een keer doorheen,
je krijgt een indruk, vaak de enige

Ik was ergens in de twintig, zij was al een eindje in de dertig. We werkten allebei als freelancer bij een reclamebureautje en we werden verliefd op elkaar.

Als ik een hond was, dan zou dat een uitstekende aanbeveling zijn. Speelse hond, fijne speelkameraad, gehoorzaam, lief voor kinderen en voor andere dieren en tenslotte dus, niet onbelangrijk, kan goed alleen zijn.

Hohoho! Merry Christmas. Allicht dat de Kerstman wel een paar overuren moet maken, als hij zijn jaarlijkse ronde doet om een stuk of honderdmiljoen pakketjes te bezorgen.

December, de tijd om wensen te doen. Maar of ze in vervulling zullen gaan, dat is andere koek. Wèl in de romantische kerstfilms natuurlijk, die nu alweer in grote getale over ons worden uitgestort.

Moet ik mijn profielfoto’s maar weer eens aanpassen? Ik was er een beetje gehecht aan geraakt, mijn eigen hoofd zoals ik dat telkens te zien kreeg als ik hier inlog.

Soms geven deelnemers hier in hun profiel aan dat zij gevoelig zijn. Dat zijn dan in mijn geval vrouwen en misschien is het ook meer een vrouwending (dacht ik)

Ik las ooit eens een stukje over hoe de menselijke levensloop zich in grote lijnen beweegt van de "al" -fase via de volwassenheid naar de “nog” -fase en tenslotte naar de “niet meer” -fase. Een grapppige eye-opener die is blijven hangen.

Het komt wel eens voor dat een mailcontact abrupt weer stopt, eenvoudigweg omdat er geen antwoord meer komt op het laatste bericht.

Toen ik kind was heb ik accordeon gespeeld. Met mijn koffer achterop de fiets ging ik wekelijks naar de muziekschool in Roermond en later ook naar het accordeon orkestje.

In het kader van Selfdating was ik gisteren met mezelf aan de wandel. Ik had iets te doen in Enschedé, dus een gelegenheid om er een tochtje van te maken.

Mijn Braziliaanse penpal heeft er na een maand alweer de brui aan gegeven. Dat is aan haar, en ik wens haar verder veel geluk toe.

“Een gloednieuwe trend op liefdesgebied”... las ik in de intro. Nou dat bleek wel mee te vallen want bij nadere beschouwing bleek het fenomeen al jaren op het internet rond te gaan.

Een tijdje terug had ik me aangemeld bij een internationale website voor penpals, contacten om mee te schrijven dus.

Van de mooie dagen moeten we profiteren, extra motivatie om zonnige afspraken te maken, schreef ik laatst. Maar in het voorjaar wordt mijn aandacht ook opgeëist door de diverse lat-relaties die ik er op na houd (tussen de buien door inmiddels).

Deze maand trekken we er weer op uit, om met de ANWB te spreken, het buitengebeuren staat er weer frisgroen bij met bloeiend fluitekruid in de bermen en weelderige rhododendrons in de stadsparken. Voor elk wat wils. Elk voorjaar ben ik weer een nieuwsgierige padvinder op ontdekkingsreis door stad en land.

Al veel besproken, maar ik doe ook een duit in het zakje. Het was naar aanleiding van een gesprekje in verband met werk;

Ik dank mijn bestaan aan een huwelijksbureau. Aan een boel andere zaken ook natuurlijk, een lange keten van gebeurtenissen, maar het huwelijksbureau is wel een bijzondere schakel in het geheel.

Vanwege nldoet, de landelijke vrijwilligersdag van het Oranje Fonds, was ik dit weekend aan het werk in een grote tuin. Er is al vele jaren liefdevol aan deze plek gewerkt, de oorspronkelijke tuinderij is door de jaren heen veranderd in een oase,

Heeel lang geleden was ik een alleenstaande jongere van bijna 25 lentes. Mijn vriendin van toen had het een paar maanden daarvoor uitgemaakt. Om precies te zijn, zij had zich laten verleiden door één van mijn huisgenoten.

Een jaar of 15 geleden geleden deed ik ook al aan dating. Ik was toen al een paar jaar alleenstaand-met-kind, mijn zoontje was mij inmiddels in lengte voorbijgegaan en het sein leek wel op groen te staan voor een nieuwe bladzijde.

Hoe geriefelijk is ons leven geworden dankzij de digitalisering. Ik heb hier al eens de loftrompet afgestoken over de 'undo'-knop, maar 'reply' is er ook zoéén.

Zoals de bezoekers van dit platform zich nog wel kunnen herinneren, was Kerstmis vroeger niet een jaarlijkse extravaganza van consumptiegenot, maar ging het over het Kindeke Jezus en Vrede op Aarde.

Een jaar geleden stond ik hier ook al, nu een stuk of twintig verhaaltjes verder weer wat ouder en wijzer geworden, in elk geval op het vlak van dating. Om nou opnieuw met gevatte sinterklaasrijmen te komen, ik laat het deze keer graag over aan anderen om daar hun creativiteit op uit te leven.

Volgende maand mag ik voor het eerst mijn aow pensioen in ontvangst nemen. Daarmee heb ik dus formeel de fase van Ouderdom bereikt. Wat? Ouderen, dat waren toch altijd anderen?

Een dipje. Kan de beste overkomen, dat het anders loopt dan voorzien, dat het even niet wil vlotten mer de energie.

Een nogal... turbulent? Nee dat is het niet, misschien beter: afwisselend liefdesleven, als eufemisme bedoeld. Ik heb daar niet voor gekozen, maar zo kan het nou eenmaal lopen door de omstandigheden waar we het mee moeten doen. Het is ook niet nodig om er treurig over te doen, elk nadeel heeft z’n voordeel immers.

Voor de aardigheid heb ik ChatGPT gevraagd om een verhaaltje te maken: schrijf een blog voor een dating-site met als onderwerp: “De kunst van het luisteren” en een inhoud van ongeveer 600 woorden.

Mansplaining, had iemand daar wel eens van gehoord? Ik wilde iets schrijven over de kunst van het luisteren. Het lijkt erop dat vooral vrouwen daarmee zijn gezegend; ik ben zelf ook geen natuurtalent wat dat betreft. Maar het kan allicht geen kwaad als wij ons daarvan tenminste bewust zijn en oefening baart kunst. Toen ik er wat over ging lezen kwam dus dat woord 'mansplaining' voorbij, een samentrekking “man” en “uitleggen”. Het bleek te gaan over de neiging van sommige mannen om het sowieso altijd beter te weten dan een vrouw tegenover hem, ongeacht het onderwerp. Er is dan sprake van een behoorlijk ernstig seksistisch vooroordeel. Op het www zijn hilarische voorbeelden te vinden van hoe zo iemand op z'n bek gaat. De vrouw blijkt zijn baas te zijn. of de vrouw is schrijver van het boek waar hij zo gewichtig over doet, van die dingen.

Mansplaining, dus op grond van vermeende superioritiet, is niet hetzelfde als 'explaining'. Dat laatste zou ik willen vertalen als interessant doenerij. Daar lijken ook vooral mannen mee behept te zijn.

Een verhaaltje van lang geleden. Ik was toen net twintig en nog lang niet 'droog achter de oren' zoals dat toen heette.

Ik was een maand lang op vakantie dit jaar. Het was een heerlijke tijd, genoten van een fijne reisgezel en veel indrukken opgedaan. Maar aan alles komt een end en zo ben ik weer terug beland in mijn vertrouwde huis.

Het is vele jaren geleden alweer, dat ik het laatst écht met een vrouw op vakantie was. Dus niet zo'n stedentripje van een paar dagen, maar serieus op reis.

Ik heb aangegeven in mijn voorkeurenlijst dat iemand maximaal even oud mag zijn als ikzelf. Is dat seksistisch? chauvinistisch? gewoon ijdel?

“Kom je naar mijn postzegelverzameling kijken?” in onze jeugd was dat een gevleugelde uitdrukking, code voor een spannend ohlala in de tienerkamer.

Op een zonnige lentedag kwam ik tijdens mijn omzwervingen aan bij een mooi stukje natuur om uit te rusten. Het was een zwoele namiddag, een lieflijk glooiende teletubbie-wei vol bloemenpracht en gonzend van de bijtjes en de hommeltjes trok mijn aandacht.

Ik leerde eens een aantrekkelijke vrouw kennen. Wij konden het prima met elkaar vinden, heel liefdevol en inspirerend allemaal. Maar zij hield ook van honden en poezen, en van konijntjes en ponies…

Ik had het woord ‘damesbezoek’ laten vallen. De vrouw in kwestie reageerde daarop met de overdenking, of zij zich daardoor wel aangesproken moest voelen, en of zij wel een dame wilde zijn.

Zij was een dame die veel had gereisd, las ik in haar profiel. Op de foto zag ik een elegante vrouw met een zelfbewuste uitstraling. Zonder meer aantrekkelijk.

Mensen in mijn kringetje van bekenden zijn wel vaker nieuwsgierig naar mijn dating ervaringen, ik heb het daar al eens over gehad in verband met gespreksstof op feestjes. Maar het kan ook serieuzer.

‘Je wordt ouder papa geef het maar toe’ zong Peter Koelewijn in 1977. En die moest toen nog veertig worden! Alles is relatief, blogger Rodejas schreef ergens dat ze wel weer 60 jaar zou willen zijn ‘de rotonde met de juiste afslag’.

Ik was aan het werk achter (of voor?) mijn beeldscherm, ik was wat foto’s aan het bekijken die een klant, een architect, mij had gestuurd, het ging over kleuren. En het schoot mij zomaar te binnen: deze persoon is verliefd op die kleuren.

In zekere zin ontmoet ik ook iemand wanneer ik een boek lees. Ik denk dan aan reisboeken of een biografie, een boek over echte mensen in ieder geval. Ik verplaats me dan direct in de gedachtenwereld van de auteur, althans dat verbeeld ik mij.

Met de feestdagen ga ik op visite bij familieleden. Voor mij is het altijd gemakkelijk om de deur achter mij dicht te doen en het is ook gemakkelijk om aan te schuiven en mij te laten trakteren.

De Sint, ik dus, kan makkelijk bedenken
wat ik aan jullie zou willen schenken:

Wij hadden afgesproken voor een gezellig diner, ik en een stel huisgenoten van vroeger. - Ik kan hier rustig daarover schrijven want allen zijn zij tot op heden - afkloppen - voorzien van stabiele langjarige relaties, dus op deze site zullen ze vermoedelijk niet komen.

Een tijdje terug ging ik uit eten met een aardige vrouw; dat had ik via de datingsite met haar afgesproken.

Het komt wel eens voor dat een correspondentie plotseling stokt. Geen sjoege meer en geen idee wat de reden is. Het kan zijn dat het gesprek nooit echt op gang was gekomen, dan kan ik het afdoen met een ‘het zij zo’ - al is dat ook niet fijn. Maar het speelt natuurlijk vooral als ik er al het een en ander was uitgewisseld en er reden was voor optimisme.

Wat van ver komt is lekker, volgens het spreekwoord. En je komt nog eens ergens. Het staat wel vast dat ik door de afspraakjes her en der in het land op allerlei plaatsen ben gekomen die ik anders nooit had ontdekt! En dat heeft invloed gehad op de manier waarop ik naar de omgeving kijk.

Een van de belangrijkste verworvenheden van de digitalisering is de ‘undo’-optie. Daarmee kun je de laatste handeling ongedaan maken en vaak ook een aantal stappen verder terug gaan. Het kan nauwelijks overschat worden wat voor een enorme impact dat heeft op ons (digitale) leven!
In een ver verleden kwam mijn correspondentie nog uit een typemachine. Een tikfoutje kon nog worden hersteld met typex maar vaak zat er niks anders op dan oprnieuw te beginnen als ik halverwege een fout had gemaakt. Of dat ik met radeermesjes in de weer moest om een fout in een werktekening te corrigeren - als dat al mogelijk was.

Het was dus een geweldige verademing toen de pc kwam. Dat ik gerust een fout kon maken, want die was gemakkelijk te herstellen. En dankzij de ‘undo’ kan ik ook gemakkelijk eens iets uitproberen. Niet goed? Undo!

Single
Ontmoetingen, dat is toch waar het hier om draait. Zo zie ik het. Op deze plek worden ontmoetingen gefaciliteerd met een specifiek doel en het heet daarom een date. Laagdrempelig en duidelijk. Maar ook daarbuiten ben ik voortdurend bezig met ontmoeten.

Om de vakantieperiode in stijl af te ronden nog een romantisch reisavontuur. Ik moest eraan denken toen ik laatst het advies kreeg om eens een busreis te gaan maken.

Toen ik een twintiger was, vond ik het geen enkel probleem om alleen op reis te gaan, de wijde wereld in. Het alleen zijn loste ik op door het schrijven van reisverslagen. Ik deed veel indrukken op en ontmoette regelmatig andere mensen, locals en mede-avonturiers. Genoeg uit te wisselen met min-of-meer leeftijdsgenoten, allemaal vol van enthousiasme, hoopvolle verwachting, alles nog voor de boeg. Met het alleen zijn viel het dus ook wel mee.

Donald Jones had je het liefste in een doosje willen doen en daarna zong Conny Vink ook nog dat ze mij in een zilveren kooitje wil (ook een soort van emancipatie? :-) Dat kon nog in 1970, ach wat lief... zeiden ze toen. Toen had je ook nog kanaries in een kooitje of een goudvis in een kom, dat was toen heel gewoon, om met Gerard Cox te spreken. Tegenwoordig is het wel anders gesteld. Wij willen wel graag een partner om te beminnen, en alle plezierige bijkomstigheden ook op sociaal vlak, maar over het algemeen zijn wij toch ook bijzonder gesteld geraakt op onze vrijheid.

Ik probeer hier luchtig en beschouwend wat af te wisselen, deze keer een filosofisch getint stukje.

Het daten noopt ons telkens om te beslissen, wel of niet, stoppen of door. En het zijn geen alledaagse beslissingen, zo van wat zullen we straks eens op tafel zetten.

Ik had onlangs een date in de natuur. Het was op een van mijn favoriete plekjes hier in de buurt, een simpele beek, maar nu aan het begin van de zomer omgetoverd tot een paradijselijk oord. Een orgie van riet en lissen, fluitekruid, akkerwinde, weegbree, chicorei en mimosa. Tussen het uitbundige groen had ik ook al wat insecten gespot: sprinkhanen, lantaarntjes, een heerlijke dag dus en het mooiste moest nog komen.

Het is heel prettig om wat te fantaseren over het vooruitzicht van een liefdevolle relatie, het fijne samenzijn en het sociale aspect, ook niet onbelangrijk. Maar daarnaast zijn er de dagelijkse routines. Niet het eerste waar je aan denkt, als je net je eerst afspraakjes achter de rug hebt... maar het kan snel gaan.

Toch vreemd eigenlijk, een blog op een datingsite. Ik zit hier immers niet met de bedoeling om lange tijd aanwezig te zijn. Integendeel, als ik hier van wal steek is het toch met de stiekeme hoop, dat het zal beklijven. En in dat geval word ik geacht om hier weer te vertrekken. Het voelt dus een beetje eigenaardig om hier te schrijven, alsof een volgende ontmoeting al op voorhand materiaal is voor een verhaaltje, een observatie, een reflectie.

Jezelf zijn, jezelf blijven wordt hier vaak genoemd als belangrijke eigenschap. Maar wat bedoelen we nou eigenlijk met ‘jezelf’ zijn’? Ben ik mezelf als ik me goed voel, in mijn element? Ben ik mezelf als ik zelfvertrouwen uitstraal, of ben ik mezelf als ik geen kapsones heb?...

Het was een heerlijke dag geweest, met het prettige vooruitzicht om aan het eind van de middag de vrouw te ontmoeten met wie ik sinds kort correspondeerde. We hadden afgesproken op een mooie plek aan de rivier.