terug

Het misverstand

woensdag 16 augustus 2017

Dit is een datingsite: Een soort club voor mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Meer specifiek, de opzet van deze club is: Je wordt als alleenstaande lid en je vertrekt als de levensgezel van een ander lid. Dit lijkt mij een begrijpelijke opzet, een opzet waarover geen enkel misverstand kan bestaan. De club is tolerant: je mag gewoon terugkomen als je niet meer de levensgezel van dat andere lid bent, bijvoorbeeld omdat je hem/haar echt hebt leren kennen. Immers, alleen mensen die je niet kent lijken ongecompliceerd in de omgang en vrij van frustraties, nietwaar?

Iedere club heeft zo zijn specifieke aandachtspunten en zijn onuitgesproken mores. Zo houden de leden van een modelspoorvereniging zich bezig met modelspoortreinen. Niemand wordt lid van een modelspoorvereniging als de modelspoortrein hem niets doet. De leden van een zwemvereniging houden zich bezig met zwemmen. Wie liever bij een biertje zijn watervrees koestert, kan uiteraard terecht in de kantine - maar een trofee mee naar huis nemen zit er voor zo’n lid niet in. Ook op de hondenclub is er geen twijfel mogelijk: de leden hebben een hond en ze houden van de hond. Ik zou mij er niet op mijn gemak voelen: Ik heb niet alleen geen hond, ik bekijk het verschijnsel ‘hond in huis’ met een aan afschuw grenzende verbazing. En dan wij, de leden van deze dating-club. Wij houden ons bezig met het vinden van een levensgezel, in de relatievormen ‘vriendschap’, ‘relatie’ of ‘maakt niet uit.’ We hebben alle vrijheid wat betreft tempo, techniek en artistieke invulling, en we kunnen de hulp inroepen van een coach.
Hoe kan er dan zo’n misverstand ontstaan?

Hij had mij gevonden op deze site en we waren, sinds die eerste aangename ontmoeting, al een tijdje met elkaar opgetrokken. We hadden liedjes van Boudewijn de Groot gezongen, van Jaap Fischer en van John Dowland. We waren samen naar Beetsterzwaag gelopen en weer terug. We hadden een beetje gezoend. Hij was niet de man in wie ik direct een levensgezel zag, wel was hij een vriend voor wie dat gevoel zomaar zou kunnen ontstaan. Op de middag dat het zoenen nieuwe verlangens los woelde, zo rond het moment waarop we blind zouden worden voor de weg terug, zei hij: ‘Ik ben niet echt op zoek naar een relatie.’ Wat, afgezien van het gekozen moment, een opvallende bekentenis is voor een man die actief is op een datingsite. Ons samenzijn berustte op een misverstand!

Hij blijkt niet de enige te zijn. Leuke man, leuk mailcontact, en dan: ‘Ik ben niet echt op zoek naar een relatie, schatje.’ Tsss, het ‘schatje’ vergeef ik hem, lid zijn van deze club niet. Aanvankelijk dacht ik dat het een manier was om te zeggen: ‘Ik ben wel op zoek, maar niet naar jou.’ Maar dan neemt zo’n man doodleuk weer contact met me op om wat te dollen... Hm, hij zou ook aan een vorm van faalangst kunnen lijden. Iets heel graag willen wat mogelijk buiten je bereik ligt is nu eenmaal doodeng, en net doen alsof je het ‘niet echt’ wilt kan dan geruststellend zijn. Maar neem van mij aan: De liefde is doodeng. We vallen voor de verkeerde, voor diegene die ons de vertrouwde pijn en machteloosheid uit onze jeugd laat voelen, voor diegene die ons tergt, voor diegene waar we onze handen vol aan hebben. En juist als het allemaal gladjes verloopt, blijkt het niet genoeg te zijn. Neem ook van mij aan: Je hoeft echt niet goed te zijn in dating en liefde enzo, je hoeft het alleen maar te willen. En word lid van een andere club als je het niet echt wilt. Er zijn al misverstanden genoeg in de wereld.

geplaatst door RodeJas - 8898 keer gelezen