terug

Rode wangen

zondag 17 december 2017

Lieverd, zullen we een kerstboom nemen, dit jaar? Lieverd, wat voor kerstboom zullen we dit jaar nemen? Lieverd. Wat zeg je? Nee, zo is het niet gegaan, ook dit jaar niet. Deze lieverd heeft in haar eentje een hoge vijfpoot van wilgentakken naar huis gedragen en die op een open plek in haar woonkamer neergezet. Mijn boom. Nu de ekster in mij loslaten en hem tot kerstboom versieren. Als kind heb ik argeloos over de engeltjes in het luchtruim gezongen - en hoewel ik nog steeds graag kerstliedjes zing, ben ik nu vooral een heiden die in deze donkere tijd van het jaar de zonnewende wil vieren met een glanzende jurk, lekker eten, goed gezelschap en een boom vol lichtjes.

Er was een tijd dat mijn dochters de kerstboom vol hingen met glitter-slingers en knutselwerkjes. Knalroze en helblauw, daar hielden ze van. Ik hing mijn slingers er verbindend tussendoor, slingers van zilver en goud. Slechts een zilveren vogeltje met een klodder roze op de vleugeltjes heeft die tijd van liefdevolle kerstkitsch overleefd. Ik klem hem hoog aan een wilgentak. Minimalistisch zal mijn boom zijn dit jaar, met zorgvuldig gekozen versiersels. Twee fragiele engeltjes en een zware, gekleurde bal heb ik al, gevonden in de wereldwinkel. (Wanneer ik iets moois zoek, zoek ik het liefst in een kleine winkel met een uitgelezen assortiment.) Maar het is niet genoeg, zelfs niet als de lichtjes branden. Ik ga schatzoeken in de barokke overdaad van het tuincentrum, waar ik aarzelend een betonnen rendiertje oppak. Deze dan maar?

Juist als ik besluit dat de versiering van mijn vijfpoot precies goed is zo maar de lichtjes te fel, manifesteert Hij zich tussen de kerstbomen. Hij glimlacht, ik glimlach; we zijn altijd blij om elkaar te zien en de goden zijn ons wat dat betreft welgezind. Koffie, thee, chocolademelk? Niks, dat kan ook. Alleen maar even bij elkaar zitten aan de grote tafel met kleurplaten en kleurpotloden; dit tuincentrum houdt de kindekes liever weg bij de ballen. Hij vertelt enthousiast over de ademhalings-lessen die hij geeft, en over het weldadige gevoel dat je krijgt van twintig minuten volledige concentratie op je ademhaling. “Kom je ook?” Ik kijk hem aan. Hij kijkt terug en onze wangen kleuren zich bij voorbaat rood. Toch zeg ik het: “Dat gevoel krijg je ook van één minuut zoenen...” Soms zijn woorden nodig om een gebeurtenis weer waar te laten zijn. Een gebeurtenis die verbindt, verwart, gedroomd lijkt. We beseffen het allebei: we zullen elkaar niet meer zo zoenen als die avond, niet meer op basis van dat onbesuisde verlangen. “Zoenen heeft consequenties,” zegt hij - en ik weet té goed wat hij bedoelt om hem te weerspreken. Hij is geen heiden, zoals ik. Vragend leg ik mijn vingers op het stukje trui waaronder ik zijn pezige onderarm weet. “Vanavond kook ik voor een groepje studievrienden,” is zijn behoedzame antwoord. Helder. Ook onze volgende ontmoeting zal worden gearrangeerd door de goden.

Ik koop een grote, zilverwitte bal en twee lange snoeren met kleine balletjes. Onregelmatige bogen van zilveren parels tussen de wilgentakken. Samen met de lichtjes, de twee engeltjes, de kleurige bal en het oude, zilveren vogeltje maken ze van de vijfpoot een kerstboom. Mijn kerstboom.

geplaatst door RodeJas - 8611 keer gelezen