terug

Overwegingen op een terras aan zee

maandag 23 april 2018

Doordat ik anderhalve week op de kat van mijn dochter mocht passen en de zon scheen, zat ik op het deftige strand van Wassenaarse Slag patat met tomatenketchup te eten. Ik zat alleen aan het tafeltje - wat ik bij de patatboer thuis ongezellig zou vinden, maar wat ik op deze plek juist prettig vind. Volgens de filosofen van The School of Life zijn er maar twee redenen waarom iemand single blijft: zelfhaat en zelfliefde. Niet dat het mij uitmaakt. Bij de patatboer thuis geloof ik zonder meer in zelfhaat als de reden, hier denk ik dat het zelfliefde is. Je moet immers van goeden huize komen, wil ik jou meenemen op een wandeling langs de zee.

Op het vlonder, vlak voor mijn tafeltje, lopen twee mensen op elkaar af. Een man en een vrouw, hoopvolle mensen met levenservaring. Ik herken hun lichaamstaal, herken het moment waarop daters voor het eerst tegenover elkaar staan. Ach. Haar rug zakt een beetje in. De humoristische charmeur van de foto’s en de mails blijkt de gedaante te hebben van een olijk ventje. Ze geven elkaar een hand en, vooruit, een zoen. Ze gaan samen een tafeltje zoeken, hét tafeltje waaraan ze hun ontmoeting kunnen bespreken. Tafeltje binnen, tafeltje buiten, tafeltje in de zon, tafeltje onder de parasol? Juist als ze voor de tafel naast mij lijken te kiezen, kijkt de vrouw me aan. In haar ogen zie ik wijze, geamuseerde berusting. Vanavond zal ze thuis komen en het jammer vinden dat ook deze man haar geliefde niet zal zijn. Maar voor de duur van deze ontmoeting, op dit zonnige terras aan zee, geeft ze zich over aan de illusie. Plots wijst de man naar een tafeltje schuin achter mij. Ze gaan er zitten, te ver weg om m’n fantasie nog langer te kunnen voeden.

Ik verplaats m’n gedachten naar de zee, naar de zee die volgens een gedichtje van Frank Eerhart geen zeer heeft. Hier op Wassenaarse Slag speelt men niet in de zee, men staat hier in de zee. Wat is daar gaande? Een netwerkborrel? Een groepsles plassen in het water? Een workshop zeebeleving? De oefening hoe overleef ik het smeltwater van de laatste gletsjer? Zal ik straks ook in de zee gaan staan en het vragen? ‘Meneer, wat staat u hier met z'n allen in de zee?’ ‘We vieren de verjaardag van Sofietje, mevrouw.’ Ah, als alleengaande word je mooi niet uitgenodigd op verjaardagen. Daar zitten stelletjes, ongemakkelijk dicht naast elkaar op de bank. Bovendien: Wie past er hier op m’n tas? Het kleinste zwembad heeft al kluisjes en die hele grote zee heeft niks.

Straks mag ik terug lopen. Op blote voeten, in meditatief tempo door de nog koude zee naar Scheveningen Noorderstrand. Ik heb alle tijd: vandaag hoef ik niet met trein en bus naar het verre Friesland, vandaag wacht in Leiden de kat op mij. Hij zal me hoopvol voorgaan naar z’n etensbakje en diep teleurgesteld raken. Hoeveel teleurstellingen kan een kat verdragen? Hoeveel teleurstellingen kan een mens verdragen? Hoeveel dates kan hij aan voordat hij het opgeeft en pretendeert net zo lief alleen te blijven? Het gaat vast vanzelf, net als met die verjaardagen: op een dag hoeft het gewoon niet meer. Tot die dag geloof ik in een ontmoeting waarbij ik mijn rug zal rechten van blijdschap. Omdat híj het is.

geplaatst door RodeJas - 7452 keer gelezen