terug

Is wat je van ver haalt altijd lekker?

zondag 2 september 2018

Pakweg 60 jaar geleden hadden we een heel ander boodschappenlijstje als nu. De winkels waren toen nog vaak beperkt tot het buurtwinkeltje. Daar gaf je bij de toonbank je lijstje af, waarna de winkelbediende je boodschapjes van de schappen achter hem of haar pakte. Ter plekke woog hij of zij sommige zaken af. In die tijd kwamen de groenteman, de bakker, de visboer en de schillenman aan de deur. In sommige dorpen komt er nu nog een boodschappenwagen langs (leve de man van de SRV, hieperdepiep hoezee). Toen waren er nog geen kiwi’s, kaki’s, speciale sauzen, we aten heel anders. Veel van die nieuwigheden moeten we nu uit verre landen laten komen.
In die goeie ouwe tijd – excuus voor dit taalgebruik – waren ook veruit de meeste verbintenissen tussen twee personen, die niet zo ver van elkaar woonden. Je ging uit, op een dansavondje in je stad of dorp zag je dat leuke meisje uit jouw eigen stad, in de kerk ging je zitten naast die spetter, waar je al een tijdje het oog op had. Je kreeg dus contact met iemand, die niet zo ver van jou vandaan kwam; dat maakte het wat eenvoudiger op nog eens wat af te spreken. Uitzondering hierop waren mannen, die verliefd werden op een vrouw uit de Gordel van Smaragd. Veel later kwamen er contacten tussen autochtone Nederlanders en mensen, die uit de landen rond de Middellandse Zee naar Nederland kwamen om hier hun brood te verdienen. Deze veranderingen betekenden dat andere culturen en religies gemeengoed werden. Er werden grenzen doorbroken, deze ontwikkelingen gingen evenwel niet zonder slag of stoot.
Wie niet spontaan aan de bak kwam plaatste een advertentie in een krant, of als de nood echt hoog was schreef je je in bij een huwelijksbureau.
De digitale wereld van vandaag zorgt voor het doorbreken van andere grenzen. Je gaat gericht op zoek, het overkomt je niet meer. Toch stellen we automatisch daarbij onze grenzen.
Hoe vaak lees ik niet in een profiel: niet meer dan 20 kilometer vanaf mijn woonplaats? Of in het zoekprofiel staat uit welke provincies men iemand zoekt, naast de eigen provincie vaak uit aangrenzende regio’s. Toch klopt dit niet altijd. Iemand die bijvoorbeeld in Hilversum woont en alleen een partner uit Noord-Holland wenst vergeet, dat de afstand Den Helder – Hilversum veel groter is dan Hilversum – Amersfoort (dat dus in Utrecht ligt).
Ook hebben we vaak ideeën over karakterverschillen: Brabanders zouden gezellig zijn, Friezen stug, Zeeuwen zuinig (het beruchte Zeeuwse meisje, geen cent teveel). Stedelingen zijn weer anders dan bewoners van het platteland.
Ik vraag me af of we, als we bij een afwijzing de afstand noemen wij als reden vaak iets anders in het profiel zagen, waarom we geen afspraak willen maken. Die andere reden durven we niet te benoemen, zeker als het gaat om uiterlijkheden. Ik vind het zelf heel moeilijk om dan eerlijk te zijn, een leugentje om bestwil is snel gemaakt. In elk geval vind ik, dat je na een date de afstand niet als reden mag opgeven, immers, dat wist je toch al toen je het profiel las!
Wat is er dan nog waar van het gezegde “Wat je van ver haalt is lekker”? Wie in een kleine plaats woont heeft vaak weinig keuze, in de vijver waarin je vist zijn meeste vissen al bezet. In een dorp geldt doorgaans “Ons kent ons”. Singles uit een kleine gemeente zullen dan hun vleugels uitslaan naar een stad of een andere regio. Met als gevolg, dat daar de cultuur verschilt van hun eigen woonomgeving, dus zij ontmoeten meer kansen, of het succes navenant is valt nog te bezien.
Er is altijd een afstand tussen jou en je beoogde partner, een fysieke afstand of een spirituele afstand of beide afstanden. Durven we die te overbruggen

geplaatst door Aktivo1 - 6628 keer gelezen