terug

Overwegingen bij een kaartjesautomaat

zondag 14 oktober 2018

Hij is groot en glanzend rood gelakt - en hij kan mij, als ik dat zou willen, binnen tien seconden geven wat ik nodig heb: een geldig vervoersbewijs. Het bevalt me wel om hier te staan. Ik kan nog alle kanten op.

Ik heb tijdens mijn kindertijd een diepe afkeer voor preken en straffen ontwikkeld. Hoe lang blijft een mens eigenlijk het kind dat hij was? Jongensachtig, meisjesachtig; de grote trekkers hier op deze site. Terwijl ouder zijn zo aangenaam is: zo rond het zestigste jaar daalt er een prettige berusting in de mens. Ah, jij zoekt toch een vrouw in wie het meisje nog springlevend is, vanwege je eigen jeugdigheid? Kom dan nu eens naast me staan, hier, in deze Haagse tram, voor deze kaartjesautomaat. Wees mijn partner in crime. Nee, je hoeft me niet uit te leggen hoe het apparaat werkt, dat staat erop. Zal ik jou uitleggen waardoor ik hem nodig heb terwijl er twee OV-chipkaarten in m'n tas zitten - en wat me daarbij dwars zit? Toeristen kunnen hier een hele tramrit lang mee spelen, weet je. Zal ik een liedje voor je zingen? Ik ga nieuwe schoenen kopen, helemaal alleen. Wandelschoenen. Gisteren nog heb ik tijdens een rondleiding ‘Willen wij, willen wij, ´t Haasken jagen op de hei…..´ gezongen op de Leidse Groenhazengracht, de rosse buurt in 17e eeuws Leiden. Speciaal voor Pie58, die graag de diepere lagen in een liedtekst mag aanboren. En vandaag sta ik hier voor dit rode blik. Het leven kan niet zonder frictie, volgens Brainwash. Het is mij nog niet duidelijk of die frictie noodzakelijk is dan wel onvermijdelijk. Volgens De Correspondent is duurder parkeren de oplossing voor bijna alles. Ik zou daar gratis openbaar vervoer aan willen toevoegen. Zeg nou zelf, wat kost het al niet om dit apparaat goed functionerend en deukvrij glanzend rood te houden? Ben je er nog?
Het is me twee keer overkomen dat ik een 50plusmatch-man zomaar toevallig heb ontmoet. In het wild. De eerste man stond op het perron, wachtend op dezelfde trein als ik. We hadden elkaar geschreven, maar ik wilde niet verder met hem. Hij was zoals hij schreef: Aardig, liefdevol, zorgzaam. Niet genoeg. De tweede man kwam bij het tafeltje staan waaraan ik zat te praten met een vriendin, wachtend op het startsein van een wandeltocht. Zijn kleding: Strakke wieleroutfit, helm en zonnebril. Hij sprak me aan, met die zonnebril op. Hij heeft nog wekenlang aangedrongen op contact, terwijl ik in de fase van de zonnebril bleef steken. Hoe geïnteresseerd is een man als hij niet de moeite neemt om zijn zonnebril af te zetten? De mens wordt beter in liegen naarmate hij ouder wordt. Wetenschappelijk onderzocht, helemaal waar dus. Ik heb niet eens een liegverhaal nodig voor mijn illegale aanwezigheid hier. Is het moed, vertrouwen, dommigheid? Die automaat vraagt drie euro vijftig verdorie. Nog vier haltes. Natuurlijk ga ik een kaartje kopen, dit is een speelse oefening in het onderdrukken van mijn natuurlijke reflex: braaf zijn. Dan zie ik de man instappen. Donker uniform, donker krullend haar, onkreukbaar voorkomen. Wat die toeristen een hele rit kost, kost mij, inderdaad, tien seconden. Een vrouw in een zwarte jas mag met de man mee naar buiten bij de volgende halte. Zij wel.

geplaatst door RodeJas - 6428 keer gelezen