terug

Een rare snuiter

maandag 26 november 2018

Ik zag hem al van verre aankomen, mijn "wandeldate" voor in de PWN-duinen achter NS-station Castricum. Ik herkende hem aan het vissershoedje, waarmee hij ook op zijn profielfoto stond. Een slanke, rijzige man kwam met grote passen op me af. Hij had open wandelsandalen aan met lichtgrijze, opgetrokken geitenwollen sokken. Bruin verbrandde benen in een te hoog afgeknipte ( van oude spijkerbroek) korte broek, een grote rugtas om, met aan beide zijkanten een fles water in het open netje. Als kers op de taart zo'n pelgrimsschelp, oftewel Jacobsschelp, van de bedevaartstocht in Spanje naar Santiago de Compostela ( Shell-schelp), bungelend aan zijn rugtas. Felblauwe ogen keken me doordringend aan, in schil contrast met zijn wollige, witte baardje. Wat ging dit worden ? Het kon 2 kanten opgaan, of hij had veel te vertellen over zijn wandelavonturen, of hij was een lone wolf, ook wel einzelganger genoemd.

Hij hoefde niet eerst een kop koffie, laten we meteen maar aan de tocht beginnen, zei hij. Ik kreeg het Spaans benauwd, dit wordt afzien, dacht ik, want hij zette er gelijk de sokken in. Zijn wandeltempo aanhouden betekende voor mij snelwandelen, dus vroeg ik of het wat langzamer kon. Zo kon ik weer naast hem lopen en ik probeerde 2 keer voorzichtig een gesprek met hem te beginnen. Hij keek me misprijzend aan tijdens die pogingen en gaf amper antwoord. Na 20 minuten zwijgend te hebben doorgelopen kwamen we bij het grote, zonnige terras aan waar de mensen die met de auto naar camping Bakkum komen, meestal opsteken en ik stelde voor om daar een kop koffie te nemen. Nee, zei hij kortaf, ik hou niet van volle, drukke terrassen en toeristisch gedoe, bovendien heb ik genoeg water en profiand meegenomen. Verder stel ik voor dat onze wegen zich hier scheiden, zei hij hooghartig, want ik loop 7 km p.uur, terwijl jij 5 km p.uur haalt en door jouw "geklets" onderweg kon ik de vogels niet horen zingen. Ik was te verbluft om hier iets van te zeggen. Zonder afscheid van me te nemen draaide hij zich om en liep weg. Ik keek op mijn horloge, deze hele date had hooguit 28 minuten geduurd, waarvan we pakweg 8 minuten met elkaar gepraat hadden en ik werd zonder pardon alleen achtergelaten bij dit terras. Had ik dit kunnen voorzien ? Echt niet ! In een van de aan onze date voorafgaande mails had hij mij de link gestuurd naar zijn humorvol beschreven waarnemingen tijdens een wandeltocht, waar ik erg van genoten had. In het echt kwam hij als een koude douche op mij over als een introvert en eigenzinnig persoon. Terwijl ik terugliep door het bos naar het NS-station Castricum, kwam ik tot de conclusie dat ik mezelf niets hoefde te verwijten : ik heb me niet beter voorgedaan als dat ik was, mezelf niet aan hem opgedrongen of hem overvleugeld door teveel te praten...

geplaatst door sixty - 4864 keer gelezen