terug

Vijf dagen singlevakantie: leren hoe te relativeren

zondag 30 december 2018

Na een druk jaar leek het me goed mij eens een paar dagen te laten verwennen, zonder dat ik zelf mijn nek hoef uit te steken. Even wat snuffelen op internet en in de reisgidsen, die ik trouw elk jaar ontvang; al snel had ik de knoop doorgehakt, vijf dagen naar onze oosterburen met de bus. Er stonden enkele interessante excursies beschreven, dus waarom thuis blijven? Daar wachtte er niemand op me, en op zo’n reisje kan je net als op een datingsite nieuwe mensen tegen komen, wie weet…
Eerst in het holst van de nacht, om half vijf lopen met m’n koffer naar de opstapplaats, daar stond de wegbrengbus al klaar. Er volgde een rit van twee en een half uur naar het wisselpunt, niet ver van de grens. Een hotel waar alle bussen arriveren, koffers en hun eigenaren worden verdeeld en na de koffie met kerststol (alleen voor de eigenaars…) via een ingenieuze verdeelsleutel naar de juiste bus gedirigeerd.
Ik kon meteen mijn beeld van het single-zijn bijstellen. Het zijn niet die mooie jongens en meiden van de STER reclamespots; misschien een enkeling uitgezonderd. In de bus waar ik mee reed zaten in de bagageruimte naast de koffers drie rollators. De oudste deelnemer was 92 jaar oud en onze benjamin een dame van 51.
Ook in de bus maar nog veel meer naderhand bij de maaltijd aan tafel in het hotel komen de verhalen al snel los. Sommigen zijn bijzonder goed van de tongriem gesneden, als je voor zo’n duo in de bus zit word je ongewild deelgenoot van hun levensgeschiedenissen. Dat kun je amusant, informatief maar ook hinderlijk vinden, ik hoef niet alle sores van iemand ongevraagd te horen! Er zijn figuren bij die aan een stuk door ratelen. Ik heb medelijden met degene die er naast zit. Je gaat tevens onbewust zijn situatie vergelijken met wat je zelf hebt meegemaakt. Kennelijk zijn er mensen, die omdat ze niet echt gehoord worden graag zichzelf willen horen. Dat lijkt me in een relatie heel vermoeiend. In het openbaar er iets van zeggen is lastig, je krijgt dan de wind van voren.
De wandeling met onze benjamin opende mijn ogen voor een leven dat weer heel anders dan mijn historie is verlopen. Om redenen van privacy kan en wil ik hierover niet in details treden. Wel vind ik het geweldig dat zij nog zo positief in het leven kan staan, een warme persoonlijkheid, die toch vaak een arm om zich heen mist.
Wat ben ik en met mij velen dikwijls geneigd om te klagen over hoe wij het hebben, wat we missen. Er zijn altijd mensen die het moeilijker hebben. Daarbij doel ik nu eens niet op de arme kindertjes in Afrika, daar is al meer dan genoeg over geschreven; ook in onze directe omgeving is veel leed. Het is gek, dat diegenen, die het meeste te verstouwen krijgen daar juist het minste mee naar voren treden. Mijn reisgenote wilde daar alleen als ik er naar vroeg meer over vertellen. Nee, dan die man achter ons. Dat was er een van veel geschreeuw, weinig wol. De inrichting van zijn huis en tuin werden volop beschreven, en ook nog andere zaken, waar ik volstrek niet in geïnteresseerd ben.
Relativeren leer je alleen door bescheidenheid, door jezelf niet op de voorgrond te stellen. Dat is niet gemakkelijk. Door je zo te presenteren krijg je vaak waardering, Alleen moet bescheiden zijn weer niet ontaarden in jezelf wegcijferen, en je moet er voor waken dat er geen misbruik van je wordt gemaakt.

geplaatst door Aktivo1 - 4638 keer gelezen