terug

De trap

zondag 14 april 2019

Het was een voorstel van een niet foute man: of ik een blog wilde schrijven over het taboe 'de foute man.´ Aanvankelijk wimpelde ik het voorstel af. Hoezo taboe? Op deze site in elk geval niet; de foutheid der mannen is immers een favoriet onderwerp op things2share, naast muziek-filmpjes, eetgewoontes en het weer. Bovendien: is de man die ik in 'De Mondscheinsonate’ beschrijf soms niet fout?

Ik wilde dus geen blog schrijven over de foute man - totdat ik aan 'De trap’ dacht, het verhaal dat ik jaren geleden voor Psychologie Magazine heb geschreven. En ik besefte: het taboe is niet de foute man, maar het verhaal van de vrouw. Haar verhaal is de ongemakkelijkheid zelve.
De uitnodiging van Psychologie Magazine was: Schrijf een verhaal over een wending in je leven dankzij de goede raad van iemand anders. De beste vijf verhalen zouden worden geplaatst - en, trompetten en bazuinen, mijn verhaal was één van de vijf. Wat echter uiteindelijk in het blad stond, was een slap aftreksel van wat ik had geschreven, met een hoofdrol voor de psychiater. Beter passend in de stijl en de sfeer sfeer van het blad, dat wel, maar het ging mij juist om de rauwe werkelijkheid:

De trap
Natuurlijk kon ik wel opstaan. Ik wás zelfs al opgestaan en had in de hal-spiegel mijn zwaar gezwollen jukbeen gezien. Wilde ik dat hij mij zou zien liggen, en zo zou begrijpen wat hij had gedaan? Ik weet het niet meer, ik ben niet meer de vrouw die ik toen was. Ik wist dat ik niet meer wílde opstaan. Ik wist dat er een dokter moest komen. Dat één van onze twee dochters boven aan de trap had gestaan om te zeggen dat ze wakker was geworden van de harde muziek. En ik wilde dat ik ook deze keer in de keus tussen seks of geweld, voor de seks had gekozen.

Mevrouw de psychiater, wilt u mij leren hoe ik deze man gelukkig kan maken? Nee. Ze ontbood mij, na drie gezamenlijke gesprekken, alleen in haar spreekkamer en zei: "Ik ga met zwangerschapsverlof, ik vertel je wat ik je anders in tien sessies zou hebben verteld. Je bent nu nog heel, laat je van deze man scheiden, ga geen co-ouderschap aan, ga nooit meer met hem in discussie."
Bijna een jaar nog ben ik bij hem gebleven; hij liet zich immers behandelen? Toen was het genoeg. En dank zij de woorden van deze psychiater word ik ten opzichte van de vader van mijn kinderen niet gekweld door schuldgevoelens of andere energie-vretende, levenslust ondermijnende gedachten. Helemaal heel ben ik niet. Mijn huid is dun, een narcist prikt mij gemakkelijk lek. Of, volgens K. Michel in zijn gedicht ´Inblazing´: 'Als iemand die van je houdt niet van je houdt maar je wel op wil eten terwijl je geen appel bent…..’

geplaatst door RodeJas - 5568 keer gelezen