Wat? Werken? Waaraan?
maandag 1 april 2019
Het gaat weer een beetje beter met de economie. AOW-ers merken daar nog niet zo veel van. Voor iedereen, oud en jong zijn er enkele levensbehoeften: Wonen, Werken, Welzijn ( zoals gezondheid), en Liefde. Dat laatste onderwerp staat, ook al omdat het met een andere letter begint, een beetje apart. Sommigen vinden het heel belangrijk, daarom zijn er zovelen op zoek naar een levenspartner. Maar anderen vinden, dat je zonder de grote liefde, lees een relatie, ook heel goed door het leven kunt gaan.
Toch zijn de vier door mij genoemde items sterk met elkaar verbonden. Werken levert een inkomen op, daardoor kun je een woonomgeving betalen, je welzijn, zoals je gezondheid hangt ook af van hoe je woont, maar ook van het werk wat je doet. Om de grote liefde in je leven te ontmoeten moet je eerst aan je welzijn werken. Door je werk creëer je een inkomen. Wie ouder is zoals velen van ons heeft een inkomen uit een AOW uitkering en/of pensioen Een inkomen is ook een voorwaarde voor het vinden van de liefde. Iemand die krenterig is zal bij een date al snel door de mand vallen…
Maar werken kan ook een contact, gericht op een – nieuwe - relatie flink in de weg staan. Als iemand vijf dagen in de week ’s ochtends vroeg de deur dicht doet om naar de baas te gaan, en pas tegen zessen thuiskomt, dan is het maar de vraag, hoeveel energie er dan nog over is. Onregelmatige werktijden kunnen ook funest zijn. Ruim 50 jaar geleden heeft Cat Stevens een lied gezongen over mensen, die alleen maar met hun werk bezig zijn. Van zijn hand zijn nog een paar andere songs, zoals het overbekende “Morning has broken”.
Cat’s lied “Mathhew and son” hekelt de dagelijkse beslommeringen van het moeten werken: Je moet om acht uur op, om half negen de trein pakken, want die wacht niet. In het bedrijf Matthew and son is het werk nooit af, er is altijd wat nieuws, je hebt de dossiers in je hoofd, je neemt ze ook mee als je naar huis gaat en gaat slapen. En er wordt de hele dag alleen maar gewerkt, je krijgt maar een paar minuten tijd om wat te eten en om een kop koude koffie naar binnen te gieten. Bij Matthew and son werken sommige mensen al 50 jaar, niemand vraagt om salarisverhoging, want niemand durft dat te vragen, hoewel de lonen laag zijn en de werknemers achterlopen met het betalen van de huur van hun woning.
Volgens Cat Stevens sloeg dit lied op Henry Matthews, zijn kleermaker; zo heeft Stevens het verhaal bedacht van een arbeider, die hoofdpersoon uit zijn lied voorstelt. Maar later bekende Stevens, dat hij een vriendinnetje had, die ook bij Matthew werkte; Cat hield niet van de situatie, waarbij zij zoveel tijd aan haar werk moest besteden.
In Japan kom je dit verschijnsel veel vaker tegen. Japanners werken zich soms dood, er is een geval bekend van een Japanner die 159 uur overwerk verrichtte en toen het leven liet. Werkdagen van 12 uur zijn daar heel normaal. Men noemt dit Karoshi. Er is een kentering, nu kunnen nabestaanden van werknemers die hierdoor overleden zijn de bedrijven aanklagen.
In ons land zorgen de CAO’s er voor dat de werktijd binnen de perken blijft. Helaas geldt dit niet voor ZZP-ers, zij maken vaak veel meer uren dan wenselijk is. Wel klussen mensen, die in loondienst werken, in hun vrije tijd er nog vaak bij, waardoor er vanzelfsprekend minder tijd overblijft voor een relatie. Als beide partners werken heeft dat ook gevolgen voor hun samenzijn. Evenwel, als beide partners vrij zijn ook! Dat zal ik met een voorbeeld aantonen!
Wanneer iemand door pensionering of door ontslag plotseling stopt met betaald werk gebeurt er weer wat anders. De partner die al thuis zit heeft doorgaans haar / zijn tijd goed ingedeeld, maar oh wee, nu komt manlief (soms de vrouw) ook de hele dag thuis bivakkeren. Ik herinner me een situatie, waarin dit niet werkte, de vrouw kon het niet hebben dat haar man nu ook overdag thuis zat. Hij werd met zachte drang gevraagd zijn heil elders (lees op straat) te zoeken… Een geleidelijke overgang van werken naar vrij zijn is de goede oplossing.
Ook is het belangrijk, dat in een relatie waarin een van beiden nog werkt er goede afspraken zijn over de besteding van hun gezamenlijke Quality Time… Een gezamenlijke hobby ontwikkelen zou dan de ultieme oplossing zijn.
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen met dit alles!!
geplaatst door Aktivo1 - 5099 keer gelezen
Vorige berichten
Thuis
Zo, lekker kontje, dacht ik, toen ze wegliep.
Dat was wellicht niet per se een gepaste gedachte na ons gesprek, maar gedachten leiden een vrij autonoom bestaan. Je kunt er zo weinig tegen doen. Ze hooguit achteraf betreuren, maar om onkruid te wieden, moet het eerst opkomen, al zou ik mijn gedachte over haar kont niet als onkruid willen afdoen. En daarbij, wat de een onkruid noemt, is voor de ander een prachtige plant.
We stonden op het brood te wachten. De bakker die het brood op de camping bezorgde, was weer eens te laat. Ze zei, dat ze de dag erop weer naar huis ging en toen ik haar vroeg waar thuis was, was haar antwoord dat thuis voor haar niet met een plek te maken had, maar meer met mensen en dan vooral die ene. Nee, die was er nu niet, maar ze had het wel gekend en daarom wist ze dat ze thuis was in zijn armen, waar dan ook. Ik vond het, hoe interessant ook, nog wel zware kost om tien over acht, het was al erg warm, maar zij stak enthousiast van wal. Een lange stoet aan schrijvers, dichters, filosofen en zelfs schilders passeerde de revue om haar invulling van het begrip thuis kracht bij te zetten. Mijn enige bijdrage aan het gesprek bestond uit een verwijzing naar het liedje Hier van Stef Bos en Fernando Lameirinhas, wat ik alleen maar ken, omdat ik het altijd in de les behandel.
De bakker bracht verlossing. Ze nam haar brood, ik wenste haar wel thuis, ze draaide zich om, liep weg en ik dacht mijn ongepaste gedachte.
Ik ben inmiddels ook weer thuis. Er is niet veel veranderd. Ja, de kleur van het duinbos waarop ik uitkijk, was eind mei groen en is nu geel, maar de struiken en bomen hier hebben welbeschouwd weinig te klagen in vergelijking met hun verkoolde collega's op de zwartgeblakerde vlaktes en hellingen in een groot deel van Zuid-Frankrijk.
Mijn thuis is geloof ik toch meer een plek dan een mens. Natuurlijk zou die plek wel heel erg beïnvloed worden door de aanwezigheid van een ander, dat wel. Ik moet er niet aan denken. Alhoewel, zo'n kont zou enige onderhandelingsruimte bieden.
Rollenspel
Ze kwamen me weer goed van pas de afgelopen weken, de adviezen van de psychiater die mijn huwelijk had gefileerd: ‘Je hebt je te veel in hem ingeleefd,’ zei ze. Ze had tien minuten de tijd voor tien gesprekken van een uur, die psychiater, want ze ging met zwangerschapsverlof. Wat ik toen geen probleem vond. Later eigenlijk wel: Ze zei ook dat ik ‘nog heel’ was, maar zo heel was ik nou ook weer niet. Ach, in deze beknopte vorm is het voor mij wel gemakkelijker te onthouden allemaal. ‘Ga nooit meer met hem in discussie’, dat zei ze ook.
Dit is een datingsite: Een soort club van mensen die elkaar niet kennen en die de club verlaten zodra ze wel iemand hebben leren kennen. Dit is een bijzondere datingsite; een datingsite met extra mogelijkheden om het ‘thuiskomen’ succesvol te laten verlopen: Things2Share, en de blogs. Met plaatjes, muziek filmpjes, tekstjes en teksten vertellen we elkaar alvast wie we zijn. Hoe leuk, hoe gevoelig, en hoe geïnteresseerd in de wereld om ons heen enzo. De persoonlijke berichten bestaan alleen uit woorden. Nu lijkt het mij logisch dat twee vreemden die elkaar mails sturen, zich in de ander proberen in te leven om het geschrevene goed te begrijpen: getypte woorden zijn soms niet meer dan het makkelijke buitenste schilletje van een mens. Trouwens, ik heb ooit gepleit voor het plaatsen van een handgeschreven brief bij een profiel, om meer inzicht te verkrijgen in de rafelrandjes van iemands karakter. Naïef, natuurlijk. Wie zich achter een onechte foto kan verstoppen, kan zich ook verstoppen achter een onechte handgeschreven brief. Maar ja, dit is wel een datingsite; het is echt de bedoeling om elkaar bij wederzijdse belangstelling uiteindelijk in de ogen te zien. En wie ben jij dan?
Nu is een date afspraak nakomen niet de meest opvallende eigenschap van iemand die, ondanks een uitvoerige mailwisseling, niet lijkt te willen laten zien wie hij echt is. En dan vergaat het mij net zoals De Kleine Prins, die ontdekte dat alle tijd die hij aan zijn roos had besteed, die roos juist zo belangrijk voor hem maakte.* Wat te doen? De adviezen van die psychiater als verouderd beschouwen en mij volledig in deze onbekende man verliezen? Er zijn in de loop der jaren immers zoveel nieuwe inzichten ontstaan in de psychiatrie; misschien zou ik nu een totaal ander advies krijgen?
Nee, ik heb een beter idee, een veel beter idee: we maken er een Larp Date van! LARP is een rollenspel zonder publiek; elke deelnemer speelt een zelf bedacht personage, passend bij een vooraf afgesproken thema. Bij deze date hoeft het thema niet als vanzelfsprekend een liefdesverhaal te zijn, lijkt mij, dit is immers een eerste ontmoeting. Hoewel, bestaan er eigenlijk verhalen die niet over de liefde gaan? Oh ja, Macbeth van Shakespeare, het koningsdrama vol bloed en verleiding; daarin is wellust uitsluitend machtswellust. Dan kan ik mijn zwartfluwelen heksenjurk weer eens dragen, en hij kan Macbeth zijn, met krullenpruik, baard, en een hoed met een brede, slappe rand. Of zou hij meer fantasie hebben en voor een minder realistisch personage kiezen? Hoe dan ook, we ontmoeten elkaar - en dan, na wat inleidende zinnetjes, gebeurt het. Hét. Die stem, die lach, die handen, die manier van bewegen, die half verscholen ogen. We leggen onze maskers af, en we vallen elkaar haast huilend van opluchting in de armen. En we leefden nog lang en gelukkig.
*uit ‘De Kleine Prins’, van Antoine de Saint-Exupéry
Misschien mag ik ook weer even leunen
Mijn hele leven heb ik geleerd om op eigen benen te staan. Als ondernemer moest dat ook wel. Er waren altijd beslissingen te nemen, problemen op te lossen en plannen die anders liepen dan verwacht. Dan rechtte ik mijn rug, bedacht een nieuwe route en ging weer verder.
Ik ben altijd nieuwsgierig gebleven. Naar andere mensen, onbekende plaatsen en alles wat het leven nog te bieden had. Soms bracht die nieuwsgierigheid mij iets moois, soms een flinke tegenvaller. Maar ook daar kwam ik weer uit. Zelfstandig zijn wordt op den duur bijna een tweede natuur.
Bijna zeven jaar geleden verloor ik mijn lieve, mooie echtgenote. Gelukkig bleven de mooie herinneringen: een vertrouwde blik, een hand op mijn arm en het stille gevoel dat er iemand was bij wie ik gewoon mezelf kon zijn.
Zoals iedereen heb ook ik dus de momenten van succes, pech, geluk en verdriet gekend. Toch ben ik gelukkig en tevreden. Nieuwsgierig en dankbaar voor wat het leven nog iedere dag brengt. In de psychologie wordt wel gezegd dat geven net zo fijn is als ontvangen. Wat mij betreft klopt dat en het is toch geweldig als je ook daadwerkelijk iets kan en mag betekenen voor een ander?
Maar soms, zou ik mijn zelfstandigheid best even naast me neer willen leggen. Dan verlang ik naar iemand die vraagt of ik het niet koud heb. Die een kop koffie voor me neerzet zonder dat ik erom hoef te vragen. Iemand die zegt: “Ga jij maar zitten, ik zorg vandaag een beetje voor jou.”
Niet omdat ik het zelf niet kan. Juist omdat ik het altijd zelf heb gekund. Misschien is dat wel het kleine geheim van sterke mensen: achter al dat aanpakken, doorzetten en oplossen zit soms gewoon iemand die graag even vertroeteld wil worden.
Machiel van der Schoot