Wat? Werken? Waaraan?
maandag 1 april 2019
Het gaat weer een beetje beter met de economie. AOW-ers merken daar nog niet zo veel van. Voor iedereen, oud en jong zijn er enkele levensbehoeften: Wonen, Werken, Welzijn ( zoals gezondheid), en Liefde. Dat laatste onderwerp staat, ook al omdat het met een andere letter begint, een beetje apart. Sommigen vinden het heel belangrijk, daarom zijn er zovelen op zoek naar een levenspartner. Maar anderen vinden, dat je zonder de grote liefde, lees een relatie, ook heel goed door het leven kunt gaan.
Toch zijn de vier door mij genoemde items sterk met elkaar verbonden. Werken levert een inkomen op, daardoor kun je een woonomgeving betalen, je welzijn, zoals je gezondheid hangt ook af van hoe je woont, maar ook van het werk wat je doet. Om de grote liefde in je leven te ontmoeten moet je eerst aan je welzijn werken. Door je werk creëer je een inkomen. Wie ouder is zoals velen van ons heeft een inkomen uit een AOW uitkering en/of pensioen Een inkomen is ook een voorwaarde voor het vinden van de liefde. Iemand die krenterig is zal bij een date al snel door de mand vallen…
Maar werken kan ook een contact, gericht op een – nieuwe - relatie flink in de weg staan. Als iemand vijf dagen in de week ’s ochtends vroeg de deur dicht doet om naar de baas te gaan, en pas tegen zessen thuiskomt, dan is het maar de vraag, hoeveel energie er dan nog over is. Onregelmatige werktijden kunnen ook funest zijn. Ruim 50 jaar geleden heeft Cat Stevens een lied gezongen over mensen, die alleen maar met hun werk bezig zijn. Van zijn hand zijn nog een paar andere songs, zoals het overbekende “Morning has broken”.
Cat’s lied “Mathhew and son” hekelt de dagelijkse beslommeringen van het moeten werken: Je moet om acht uur op, om half negen de trein pakken, want die wacht niet. In het bedrijf Matthew and son is het werk nooit af, er is altijd wat nieuws, je hebt de dossiers in je hoofd, je neemt ze ook mee als je naar huis gaat en gaat slapen. En er wordt de hele dag alleen maar gewerkt, je krijgt maar een paar minuten tijd om wat te eten en om een kop koude koffie naar binnen te gieten. Bij Matthew and son werken sommige mensen al 50 jaar, niemand vraagt om salarisverhoging, want niemand durft dat te vragen, hoewel de lonen laag zijn en de werknemers achterlopen met het betalen van de huur van hun woning.
Volgens Cat Stevens sloeg dit lied op Henry Matthews, zijn kleermaker; zo heeft Stevens het verhaal bedacht van een arbeider, die hoofdpersoon uit zijn lied voorstelt. Maar later bekende Stevens, dat hij een vriendinnetje had, die ook bij Matthew werkte; Cat hield niet van de situatie, waarbij zij zoveel tijd aan haar werk moest besteden.
In Japan kom je dit verschijnsel veel vaker tegen. Japanners werken zich soms dood, er is een geval bekend van een Japanner die 159 uur overwerk verrichtte en toen het leven liet. Werkdagen van 12 uur zijn daar heel normaal. Men noemt dit Karoshi. Er is een kentering, nu kunnen nabestaanden van werknemers die hierdoor overleden zijn de bedrijven aanklagen.
In ons land zorgen de CAO’s er voor dat de werktijd binnen de perken blijft. Helaas geldt dit niet voor ZZP-ers, zij maken vaak veel meer uren dan wenselijk is. Wel klussen mensen, die in loondienst werken, in hun vrije tijd er nog vaak bij, waardoor er vanzelfsprekend minder tijd overblijft voor een relatie. Als beide partners werken heeft dat ook gevolgen voor hun samenzijn. Evenwel, als beide partners vrij zijn ook! Dat zal ik met een voorbeeld aantonen!
Wanneer iemand door pensionering of door ontslag plotseling stopt met betaald werk gebeurt er weer wat anders. De partner die al thuis zit heeft doorgaans haar / zijn tijd goed ingedeeld, maar oh wee, nu komt manlief (soms de vrouw) ook de hele dag thuis bivakkeren. Ik herinner me een situatie, waarin dit niet werkte, de vrouw kon het niet hebben dat haar man nu ook overdag thuis zat. Hij werd met zachte drang gevraagd zijn heil elders (lees op straat) te zoeken… Een geleidelijke overgang van werken naar vrij zijn is de goede oplossing.
Ook is het belangrijk, dat in een relatie waarin een van beiden nog werkt er goede afspraken zijn over de besteding van hun gezamenlijke Quality Time… Een gezamenlijke hobby ontwikkelen zou dan de ultieme oplossing zijn.
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen met dit alles!!
geplaatst door Aktivo1 - 4927 keer gelezen
Vorige berichten
Kom je zondag ook weer?
Spontane ontmoetingen met een onbekende hebben voordelen boven een date via een datingsite, nadeel is wel, dat je voordien vrijwel niets van de ander weet. Omdat je vanuit je luie stoel kunt lezen, wat iemand bezig houdt en wat zijn of haar achtergronden zijn. Ik vraag me af welke vorm het meeste kans biedt op een geslaagd oftewel duurzaam contact.
Ook is het mogelijk dat je spontaan iemand ontmoet, die je wel oppervlakkig of al heel goed kent, en dat die ontmoeting resulteert in iets moois.
Eind februari dit jaar was ik een kleine week druk met het bezorgen van folders over de verkiezingen voor de nieuwe gemeenteraad van mijn stad. Omdat ik dit jaar zelf als lijstduwer ook op een kandidatenlijst sta en er op een van beide folders ook foto’s van mij staan was ik extra gemotiveerd om een paar duizend folders in die brievenbussen te doen, waar geen nee - nee of nee – ja stickers op geplakt waren. Tijdens die actie ontmoet ik af en toe ook bijzondere mensen.
Voor mij staat een vrouw – vrij klein van stuk, ik zou er zo over heen kijken – en kijkt mij aan. “Kom je zondag ook weer in Amsterdam dansen?” Opeens herinnerde ik mij haar, en ik vinkte in gedachten mijn agenda af. “Jazeker, ik kom!” Bijzonder dat ze zo dicht bij mij in mijn stadsdeel woont, en haar tot nu toe nooit onderweg ben tegen gekomen.
Een halve week later zag ik haar binnenkomen, we hebben en paar keer een dansje gemaakt. Hoewel zij met haar auto was gekomen en ik met het OV heb ik er niet op aangestuurd om een lift te krijgen. Dat zou er te dik bovenop liggen, alleen als ze dat had aangeboden had ik daar dankbaar gebruik van gemaakt.
Ik ben niet iemand die wanneer hij onderweg iemand tegenkomt “urenlang” aan de praat blijft. Liever druk ik mijn gevoelens uit op papier of via de mail. Niettemin heeft zo’n gesprekje mij een fijn gevoel. Ook als iemand mij zomaar op straat groet of bedankt, dat ik hem of haar voorliet gaan bij het passeren op een smalle stoep is een opsteker voor mijn humeur.
Bij de “spontane” ontmoetingen met mensen uit mijn eigen omgeving – eigenlijk bedoel ik daarmee elke ontmoeting met uitzondering van die, die via een datingsite tot stand kwamen – besef ik mij goed, dat ik van velen weinig afweet, hoewel ze al in mijn “inner circle” verkeren. Zeker als mijn gesprekspartner en ik in een groter gezelschap verkeren ga ik niet snel de diepte in. Gevaar is dan dat er meeluisteraars zijn en in het ergste geval dat die zich met ons gesprek bemoeien.
Het valt mij wel op dat spontane ontmoetingen in deze leeftijdsfase minder frequent voorkomen. Of zou er een verschil zijn tussen het wonen in een stad of een dorp of tussen de regio waar we wonen? Hebben mensen op het platteland nog meer aandacht voor elkaar dan stedelingen? Mogelijk ligt het juist aan het karakter, sommigen zullen wat gemakkelijker iemand zomaar aanspreken dan mensen, die zich in het openbaar niet zo gemakkelijk spontaan uiten.
Wellicht is voor die laatste categorie daten via internet dé weg naar een serieuze relatie.
Overigens heeft het contact met het danseresje uit mijn eigen woonomgeving geen vervolg gekregen. Soms denk je dat het geluk binnen handbereik ligt, maar dat is doorgaans “wishful thinking”. Dat betekent dat je dingen graag ziet zoals je hoopt dat ze zijn, in plaats van hoe ze écht zijn. En een ultra korte woonafstand is op zich genomen dus geen garantie voor een duurzaam contact.
Mist
Al een paar dagen vrij mistig, maar het duinbos waar ik direct op uitkijk heb, is nog kaal, dus de vogels kunnen hun voortplantings- en nesteldrift niet verbergen; hebben ze ook helemaal geen behoefte aan.
Mijn aandacht wordt vooral getrokken door twee duiven die verschrikkelijk omslachtig en ingewikkeld om elkaar heen hippen en wippen. Ik word er ongeduldig van en maak onwillekeurig ook een vergelijking met (online) dating, dus besluit mij te verdiepen in het paringsritueel van de duif.
Sekseverschillen zijn bijna niet zichtbaar, het vrouwtje is meestal iets kleiner en slanker dan het mannetje.
Die vergelijking laat ik onbeslist.
De eenvoudigste manier om het geslacht te bepalen is door het gedrag te observeren.
Dat klopt als een bus
Tijdens de balts, en zelfs na het vormen van een koppel, neemt het mannetje een typische houding aan: hij zwelt zijn hals op, tilt de iriserende veren iets op, beweegt ritmisch op en neer, draait om zijn as en maakt een kenmerkend geluid.
Sorry mannen, dit klopt ook wel, zij het niet letterlijk
Wanneer het koppel gevormd is, wrijven ze hun wangen tegen elkaar en vertonen ze heel teder gedrag. Ze zijn monogaam, hun band duurt een leven lang en eindigt pas bij de dood van een van de twee. Alleen dan besluit de overlevende om wel of niet een nieuwe partner te zoeken.
Dit aspect bevindt zich helaas buiten het blikveld van deze site, maar ik zie toch met enige regelmaat duiven terugkeren op dit nest.
Tijdens de paring houden de duiven elkaar vast bij de snavel en buigen ze hun nek herhaaldelijk naar links en rechts, totdat het vrouwtje door de knieën zakt om door het mannetje bevrucht te worden.
Ik kan alleen uit eigen ervaring spreken. Doorgaans verloopt het dan iets anders.
Het is inmiddels donker. Ik doe de gordijnen maar toe, net als mijn snaveltje.
Kan ik dichtbij je zijn...
Afgelopen week dacht ik na over een onderwerp om een blog te schrijven. Ik kan natuurlijk schrijven over de disasters, of de leuke momenten welke ik heb meegemaakt tijdens mijn datingperiode. Ik kan het hebben over liefde, maar ook haat in relaties. Over het wel, of niet geloven in horoscopen, over het laten lezen van koffiedik betreffende de liefdesverwachtingen in de toekomst. En nog zoveel meer onderwerpen. Echter, de gedachten aan al die onrust in de wereld laten mij niet los. Zeker in deze periode moet ik weer denken aan wat mijn ouders en grootouders vertelden over de tweede Wereldoorlog. Hoe ze, na gevlucht te zijn, weer terugkeerden bij hun beschadigde woning. De winkelpui was er uitgeblazen en er hingen twee overleden Canadese soldaten over de toonbank. Soldaten die misschien ook een partner hadden, die ouders en familie hadden. Zoveel verdriet en pijn wat oorlog veroorzaakt.
Kan ik dichtbij je zijn
De maan wordt versluierd door stof en rook,
sirenes loeien door stille straten,
waar is nog te schuilen
nu de aarde trilt door bommen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
Tussen huizen met kapotte daken
is de oorlog rood en zwart.
Scheuren in muren waar stenen los van raken,
waarachter eerder werd gelachen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
Maar je bent er niet,
ergens, ergens ver weg beland,,
strijdend aan verre grenzen
voor je cultuur en je vaderland.
Ka ik dichtbij je zijn.
Kan ik nog geloven in wat raketten beloven,
dat door deze waarheid
de wereld op vrede wordt voorbereid,
en dat verschroeide aarde weer groen wordt,
nu we op deze wijze tot hoop op vrede worden verleid.
Dus zeg me: kan ik dichtbij je zijn,
als raketten beloven, dat ik je hand weer kan vasthouden
je hart weer kan voelen kloppen
en ik het verlangen naar vrede kan behouden.
Laat tussen onze adem een kleine vrede heersen.
Ik wil alleen maar dichtbij je zijn.
Liefs,
Monique