terug

Bezitsdrang

vrijdag 3 mei 2019

Wat is het fijn, als je in je directe omgeving een mooi netwerk hebt van vrienden en kennissen. De band die je met hen hebt verschilt van persoon tot persoon. Er zijn mensen, die je wekelijks spreekt en / of ziet, de frequentie van het contact is heel uiteenlopend. Maar ook de kwaliteit, de inhoud die jij en je vriend / kennis aan jullie contact toekennen is niet overal gelijk.

Ik betrap mijzelf erop, dat ik niet altijd genoeg investeer in zo’n vriendschap. Onbewust selecteer ik. Er komen nieuwe mensen in mijn leven, anderen gaan stilletjes er weer uit. Soms kom ik daar pas te laat achter, bijvoorbeeld als de nieuwjaarswensen verzonden worden. Bij het nalopen van de adressenlijst schrik ik af en toe…

Sommigen van mijn kennissen geven aan hun contact met mij een andere waarde dan ik zelf geef aan het contact. Dat kan naar twee uitersten: de ene hoeft mij maar een paar keer per jaar te zien, terwijl een ander mij juist verwijt, dat ik niet genoeg tijd beschikbaar heb. Maar de liefde moet wel van twee kanten komen. Anders wordt het eenzijdig claimen.

Claimen oftewel ergens beslag op leggen is een aspect in een relatie waar naar mijn smaak te weinig op gelet wordt. Claimen is heel eng, heel beklemmend. Een van beide partners is daarbij vaak een controlefreak, en de ander ondergaat dit, soms lijdzaam. Soms valt die gedragswijze enigszins te rechtvaardigen, bijvoorbeeld in een huwelijk of samenleef-relatie, als een van beiden vreemd is gegaan en de ander hem / haar betrapt heeft. Maar het blijft een moeilijke situatie. Ik zie dat uiteraard ook in andere culturen, meestal daar, waar de vrouw na de huwelijksvoltrekking niets meer dan het eigendom van de man is geworden. Ze is dan verlaagd tot hetzelfde niveau als zijn auto… Vreselijk.

Het komt ook in andere omstandigheden (contacten) voor. Als ik met iemand min of meer regelmatig in clubverband iets onderneem, zonder dat de ander en ik een echte relatie hebben kan het gebeuren, dat de ander mij toch voor zich gaat opeisen. Ik vind het moeilijk, als iemand (in mijn geval een vrouw) mij wel voor zich opeist om regelmatig de hort op te gaan, maar niet verder wil werken aan een opwaardering van het contact. Het is soms moeilijk om dit te bespreken; openheid is natuurlijk het sleutelwoord in deze.. Ik denk, dat zo’n vrouw bang is, dat ik zal stoppen met de “vriendschap” zodra de ware in mijn leven komt. Dan valt zij in een gat. Ik heb dit helaas ervaren, bezitsdrang. Daardoor onthoudt ze zowel zichzelf maar ook mij de kansen op een nieuwe partner!

Ik ben bang, dat dit een dilemma is waar anderen hier zich in zullen herkennen. Een vriendschap die dus haaks staat op de zoektocht naar en het vinden van een maatje. Maar is het wel correct om iemand die ik al lange tijd ken, na vele jaren een andere plek in mijn leven te geven als ik denkt zelf de ware ontmoet te hebben? En wat, als de relatie, waar ik veel van verwacht, onverhoopt eindigt? Kan ik dan op hangende pootjes bij mijn vriendin weer aankloppen? Of moet ik, dat zou het beste zijn, dit tijdig zowel met m’n vriendin als het maatje bespreekbaar maken? Dan is het de vraag, hoeveel begrip er bij een ieder is…

geplaatst door Aktivo1 - 5047 keer gelezen