Last minute op gevoel
woensdag 4 september 2019
Ik beken het maar, ik plan veel dingen ver van te voren. Daar ontkom ik niet aan, en ik weet zeker dat ik niet de enige ben. Hoe meer mensen ergens bij betrokken zijn, hoe belangrijker het is dat je iets goed organiseert. En ook hoe moeilijk het is zo’n plan goed te laten lopen.
Wie goedkoop met vakantie wil doet er goed aan het internet af te struinen op de term “last minute”. Aan de ene kant kun je vaak tegen een leuke prijs iets afspreken door zogenaamde vroegboekkorting, maar er valt nog meer te verdienen (eigenlijk: minder uit te geven) als je kijkt, of er wegens annuleren een plek in een vliegtuig of een hotel vrijgekomen is, waar ze zelf dan spotgoedkoop op kunt inspelen.
Het is niet altijd gemakkelijk om je al een half jaar voordat je op stap gaat vast te leggen op een vakantiebestemming en een tijd. Er zijn mensen die een bepaald beroep uitoefenen waardoor ze gebonden zijn aan bepaalde periodes. Denk aan mensen die in het onderwijs werken, die moeten noodgedwongen vakantieweken invullen in het hoogseizoen, ze betalen dan ook de hoofdprijs! Ook gezinnen met schoolgaande kinderen kunnen hier niet omheen.
Voor andere bestedingen van onze tijd zitten we ook vastgebakken in een stramien. De zaterdag was vroeger altijd de dag waarop grote aankopen gedaan werden; doordat velen tegenwoordig er voor kiezen via internet alles en nog wat te bestellen is de zaterdag of de koopavond minder dan voorheen hét moment waarop de winkels overspoeld worden met koopgrage gezinnen.
Als ik kijk naar de afspraken, anders voor een vakantie, die ik maak, bijvoorbeeld een date, komt daar ook een stukje afstemming bij kijken. Ik moet rekening houden met wat degene wil, waar ik een afspraak mee maak, en of er geen eerder gemaakte zaken in de agenda staan. Als je je verbonden hebt aan een bepaalde sportieve activiteit, waar men op je rekent, is men “not amused” als je om de haverklap afzegt voor een date.
Hoe langer hoe meer heb ik het gevoel, dat een date niet te lang van tevoren afgesproken moet worden. Dan blijft het iets spontaans, hetzelfde als je iemand buiten deze site “in het wild” ontmoet. Wanneer je lang van tevoren iets afspreekt kan er altijd een kink in de kabel komen.
Ik heb een paar keer meegemaakt, dat ik een paar uur tevoren het gevoel had, dat een date die ik al lang geleden had afgesproken gecanceld zou worden. En ja hoor, toen ik kort voor vertrek naar mijn date nog even mijn mailbox checkte las ik een heel schlemielig berichtje, dat wegens omstandigheden de date niet doorging. Omstandigheden? Welke?
Ik had geen zin om hierover te bellen, in één geval was al in de mailwisseling bekend gemaakt dat telefoneren niet op prijs gesteld werd. Is het verkeerd, dat ik hier een onplezierig gevoel bij kreeg? Ik ga dan bij mijzelf te rade, wat er gebeurd kan zijn. Als de andere partij zich ineens terugtrekt blijft het gissen. Natuurlijk is het niet goed hier meteen iets verkeerds achter te zoeken. Ik moet respect hebben voor een besluit van een ander. Maar ik heb ook mijn verwachtingen, ik hoop op een leuke ontmoeting. Moet iemand als hij / zij een afspraak afzegt dat een beetje motiveren, of is dat volstrekt niet nodig, en is vrijheid – blijheid het alles zaligmakende credo? Als iets een paar uur van tevoren gecanceld wordt lijkt het op een smoes.. Een of twee dagen van tevoren, vooruit…
De lezers zullen in het bovenstaande een lichte frustratie proeven. Toch komt dit volgens mij vaker voor. Moet je gewoon denken: Nieuwe ronde, nieuwe kansen? Met dezelfde persoon een andere afspraak maken, of denken: Graag of niet? Of is dat weer zwart – wit denken?
Ik ga graag af op mijn gevoel. Iemand hield me ooit voor: Ga af op je gevoel, want dat bedriegt je nooit. Oef! Dat is een harde uitspraak. Toch probeer ik daarnaast ook realistisch te denken.
geplaatst door Aktivo1 - 4463 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)