Sweet Seventeen (bij de Buren) (een impressie)
zaterdag 7 september 2019
Ik laat me graag verrassen als ik een dagje uit ben. Dat lukt niet altijd of soms maar deels. Als ik me aanmeld voor een activiteit, doe ik dat, omdat ik dat leuk vind. Als er meer mensen aan meedoen en ik hoef het niet zelf te organiseren, dan moet ik alleen zorgen op tijd op de afgesproken plek te zijn.
Elk jaar organiseert RosaRita, een van de leden van deze site een leuke meeting in haar omgeving. Zo ook nu op 7 september. Voor de tweede keer besloot ik aan te schuiven bij haar gezelschap. Voordat ik bij haar deur aanbelde had ik mede dankzij een ander lid van deze site de kans om twee vliegen in één klap te slaan: goed vervoer naar Rosa en een bezoek aan het alleraardigste stadje Buren. Twee jaar geleden had ik er spijt van dat het toen niet gelukt was Buren zelf te verkennen; nu hebben mijn lieve chauffeuse en ik die mogelijkheid wel benut, en tot grote tevredenheid! Na het opstekertje wandelden we over de wal door de straatjes; we bezochten twee ateliers waar de kunstenaars ons uitleg over hun werken gaven. Het broodje, dat door een flinke bui dreigde in het water te vallen hebben we in een leuke ambiance van restaurant de Baron van Buren verorberd. Een kort bezoek aan het Oranjemuseum – ook de moeite waard – en toen was het tijd af te reizen naar onze gastvrouw.
Ik was al bekend met de hartelijke ontvangst die ons daar ten deel zou vallen. Anders dan een vorige keer had de regen roet in het eten gegooid, het oorspronkelijk als tuinfeest bedoelde evenement moest binnen gehouden worden. Maar dat mocht de pret beslist niet drukken!
Uiteindelijk waren we met zeventien leden van 50Plusmatch bij Rosa onder de pannen.
Zeventien is niet zo’n populair getal, hoewel? Abba heeft het verwerkt in een van hun liedjes: ”Dancing Queen, young and sweet, only seventeen - Dancing Queen, hear the beat of the tambourin, oh yeah”. Nu waren we allemaal die leeftijd dik gepasseerd, onze kinderen ook, toch is het leuk je weer even aan je eigen jeugd te herinneren.
We zijn allemaal heel verschillend, dat maakt het juist leuk elkaar eens te zien, misschien waren we met zeventien zo als het ware op burenvisite…
De contacten - want daar ging het ook om deze dag! – verliepen heel spontaan, er waren enerzijds mensen die elkaar al langer kenden maar toch ook enkelen, die elkaar nog nooit in real life gezien hadden. Leuk dat we nu ook kennis maakten met Joepie, de hond van één van de aanwezigen. Joepie heeft zich de hele middag rustig gehouden, pas ’s avonds in het restaurant liet hij even van zich horen, toen hij met een soortgenoot contact zocht..
We werden goed voorzien van het bekende spraakwater en smakelijke hapjes, het had even wat weg van een soort high tea… De sfeer zat er goed in, toen we na een paar uur opstapten en naar ons eetadres tuften, hét pannenkoekenrestaurant van Buren ging dat dus niet met een lege maag… Veel dank Rosa voor de gastvrijheid in jouw woning. En ook dank voor jouw reservering van het restaurant!
Evenals bij Rosa thuis moesten we ook hier uitwijken naar binnen, buiten was het nog te nat. Opnieuw kwamen de tongen los bij het eten en drinken. We hadden ruime keuze, de kaart was niet beperkt tot pannenkoeken met of zonder stroop.. Vanzelfsprekend is er deze dag het een en ander gepraat over daten en contacten, toch bleken er andere aspecten ook goed te vallen. Denksport (bridge en schaken), kinderen, beroepen, en ervaringen op de site met bloggen, zie hier een paar gespreksonderwerpen.
Voldaan keerden we een ieder, sommigen met gedeeld vervoer, huiswaarts. Wat goed dat dit zo’n ongedwongen dag was, plezierig met elkaar verkeren. Ik hoop dat deze ontmoetingen nog vaker zullen plaatsvinden!
geplaatst door Aktivo1 - 4016 keer gelezen
Vorige berichten
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)
Nieuwe 40/50+ Vrouw Fase
Een paar jaar terug kwam ik een artikel tegen dat ging over een nieuwe levensfase waar anno nu vrouwen doorheen gaat.
Voorheen werd –en vaak nog- de 3 fases ‘Maagd-Moeder-Oude Vrouw’ gehanteerd. Oftewel onvruchtbaar en jong, vruchtbaar, niet meer vruchtbaar en oud.
Maar omdat mensen zo ontwikkeld zijn, veranderd zijn, klopt dat plaatje niet meer. Heel veel vrouwen gaan rond de periode dat men voorheen als ‘oude/wijze vrouw’ werd bestempeld juist weer van alles ondernemen en doen.
Ik herken mij daar volledig in.
Een beter passend plaatje was nodig. De nieuwe fase heet "Maga".
De periode waar het over gaat is ongeveer gelijk aan de peri/menopauze tijd. De tijd waarin je je vruchtbare jaren van de “Moeder” fase achter je laat.
En je ziet inderdaad dat heel veel vrouwen dan weer gaan werken of meer gaan werken, of een eigen bedrijf starten. Veel fempreneurs zijn Maga’s!
En why not? Je kinderen zijn uitgevlogen, je bent nog jong, fysiek kun je doorgaans echt nog wel een grote ronde mee.
Zelf voelde ik me ook fantastisch toen ik 40 werd. Vol zelfvertrouwen, weten wie ik ben en waar ik voor sta, nog fris en fruitig en vol in het leven staand.
Ik voelde me zo goed dat ik bijna een feestje bovenop mijn verjaardagsfeestje zou hebben gegeven.
Het was dan ook even moeilijk toen mijn tienerdochter naar beneden kwam met iets van een grapje omdat ik nu ‘al’ 40 was en dus oud. Ik werd er niet boos om of zo, maar het strookte finaal niet met hoe ik het ervaarde, maar ik wilde toch haar haar pleziertje van een geslaagde grap niet laten mislopen.
Ook werd ik fempreneur toen ik 40 was. Met toch wel iets zenuwen liep ik de Kamer van Koophandel binnen om me in te laten schrijven. En daarna helemaal stralend en trots weer naar buiten.
Ik had mijn eigen webshop! Mijn eigen bedrijf!
Een Maga heeft een hoop levenservaring die ze desgewenst kan delen en uitdragen. Doorgaans meer zelfvertrouwen en daardoor een heel andere uitstraling dan voorheen. Ik schat zelf dat dit ook de reden is dat jongere mannen Maga’s aantrekkelijk vinden.
Er is meer tijd. De zorg en verantwoordelijkheid voor gezin is niet meer haar universum. Ze kan weer voor zichzelf dingen gaan doen en ontdekken. Hobby’s, nieuwe bezigheden, persoonlijke groei.
Ze staat veel sterker in haar zelfliefde, heeft sterkere & heldere grenzen, en ze laat dingen of mensen gaan die niet (meer) bij haar passen.
Ik vermoed, maar weet het niet zeker, dat in deze fase ook relatief veel relatiebreuken voorkomen. Wat niet gek is als een vrouw weer gaat groeien en ontwikkelen en de partner mogelijk niet.
Het is eigenlijk een soort hergeboorte.
De Maga wordt soms ook “Wild Woman” genoemd. En misschien zien sommigen het zo als de vrouw daadwerkelijk flink veranderd. In die zin misschien een tikje negatief.
Ik zie het zelf juist als mega positief. Ook de titel “Wild Woman” spreekt mij aan. Ik zit met een grote glimlach nu ik dit type.
En niet iedereen zal zich even sterk hierin herkennen. Het ligt ook een beetje van welke ‘lichting’ je bent, schat ik. Bij wat oudere generaties past het oude model misschien beter.
Maar de Maga is echt iets wat anno nu correct is. Vrouwen gaan over het algemeen niet meer van de vruchtbare moeder fase door naar ‘oude vrouw’ zijn.
Daar ligt een heel groot stuk tussen van dik 20 jaar.
Dus ik vind het echt super dat de Triple Goddess fases (Drievoudige Godin) uitgebreid zijn naar een beter passend plaatje.
En de man dan, hoor ik sommigen denken.
Dat is toch weer heel anders. De levensfases bij de vrouw zijn gedreven door haar hormonale cyclus die non-stop fluctueert tot ze menopausaal is.
Mannen hebben niet die heftige hormonale veranderingen. Daarmee zijn de verschillende fases van een vrouw door het leven heen ook sterker wisselend en intenser dan bij een man.
Hoe dan ook, ik vind het een mooi iets.
Van mij mag de Maga fase gevierd worden!
Ik ben er zelf trots op. Want ik ben dan geen vruchtbare vrouw meer, maar ik ben absoluut nog lang geen ‘oude vrouw’.
Dus draag ik met vreugde de titel ‘Maga’.