terug

Een kaartje zegt veel...

woensdag 18 december 2019

Er zijn al weer wat kerstkaarten verzonden. Het wordt elk jaar minder, vooral door de mogelijkheden om snel en voordelig de beste wensen via email en andere geneugten van de digitale maatschappij te verzenden.

Als ik ze verzend en al helemaal als ik kerstkaarten ontvang heb ik weer een beeld voor ogen van de geadresseerde of afzender. Tot mijn schaamte moet ik bekennen, dat ook daar mensen tussen zitten, die ik al een flinke tijd niet gezien en / of gesproken heb. Waarschijnlijk is niet ongebruikelijk, dat er mensen uit mijn bestaan als het ware wegsluipen. Door verhuizing, door overlijden, omdat ze een ander leven hebben gekregen, en soms omdat ik en die ander niet meer “On speaking terms” zijn. Dat is aan een kant jammer, maar moet ik daar tranen om plengen?

Ik word nu herinnerd aan een mooi gedicht van Hanna Lam, waarvan ik het eerste couplet hier plaats:

De mensen van voorbij
De mensen van voorbij wij noemen ze hier samen.
De mensen van voorbij wij noemen ze bij namen.
Zo vlinderen zij binnen in woorden en in zinnen.
en zijn wij even bij elkaar aan ’t einde van het jaar.

Maar ik realiseer me, dat ik ook een mens “van voorbij” ben. Ik kom in levens van anderen binnen, bij de een alleen wat intenser dan bij de ander. En ik verdwijn ook weer uit hun bestaan.
Dit gedicht wordt vaak voorgedragen bij droevige gebeurtenissen. Toch kan ik het op allerlei gelegenheden in herinnering brengen.
Het is nu bijna oudjaar. Een moment om te mijmeren over wat er gepasseerd is, goede en minder goede dingen. En ook weer een kans om vooruit te blikken. Beiden zijn nodig, maar ik geloof dat een evenwicht hierin heel belangrijk is. Leef in het heden, vergeet het verleden niet maar werk aan de toekomst….

geplaatst door Aktivo1 - 3742 keer gelezen