Respect wordt beloond: sinaasappels en mandarijnen, en koffie met melk.
donderdag 12 december 2019
Evenals vorig jaar heb ik twee weken in Miramar in de Spaanse zon verkeerd. Toch wel lekker, twee weken geheel offline, tijd om wat te mediteren, maar ook zeker in de eerste tien dagen om te genieten van het zonnetje, van Valencia, van een prachtig natuurgebied (voor liefhebbers: Parque Natural del Marjal de Pego-Oliva) en natuurlijk van het bijna dagelijkse potje Jeu de Boules op de camping. Leuk waren de contacten met de andere campinggasten, een paar kende ik er al van vorig jaar.
De echte Valenciaanse paella werd mij helaas onthouden. In de prachtige stad, die Valencia is kun je alleen paella voor minimaal twee personen bestellen. Ik heb respect voor de geweldige manier, waarop de koks dit gerecht weten klaar te maken. Het restaurant op de camping had gelukkig wel een keer paella op het menu, maar ja, die Valenciaanse paella…Het is voor de echte restaurants te lastig om dit voor één gast klaar te maken. Discriminatie van singles? Nee, zover wil ik niet gaan…
De streek rond mijn camping, die zo’n 100 km. ten zuiden van Valencia ligt staat bekend om de zuidvruchten. Door de wind en af en toe harde regen valt er veel fruit van de bomen. In principe mag je dat oprapen en meenemen, de eigenaren van de boomgaarden laten ze liggen, want dit fruit rot anders toch weg. Zonde dat ze die vruchten laten liggen, zou ik zeggen. Maar als er een beurse plek op een sinaasappel komt is het spreekwoord van toepassing: Een rotte appel in de mand, maakt het ganse fruit tot schand,. Je laat zien, dat je respect hebt voor de eigenaren van de boomgaarden door niet te plukken maar alleen het valfruit op te rapen.
Als natuurliefhebber heb ik respect voor alles wat leeft en groeit en ons telkens weer boeit. Ik probeer altijd op de aangegeven paden te blijven. Soms word ik verrast, of mag ik zeggen beloond. In Spanje fietste ik naar Font Salada, een soort bron met een meertje; er stroomde water in met een constante temperatuur van 24,5 graad. Daar werd door velen in gezwommen, ook al omdat het zwavelhoudende water geneeskracht zou hebben. Na een drankje op het terras van Font Salada volgde een wandeling in het hierboven genoemde natuurgebied.
Op een andere dag wandelde ik aan de rand van een woonwijk, waar ik een koereiger spotte en een paar dagen later een hop op het zelfde trottoir. Gewoon dan stil blijven staan en kijken naar waar je in Nederland alleen maar van kan dromen als vogelaar.. Bijna werd ik lyrisch toen ik dit zag! Trots pronkte de hop met zijn befaamde kuif. Laat ook deze dieren lekker met rust, dan geniet je er des te meer van. Mijn kijkgenot werd kort daarna verstoord door een dame, die haar hondje uitliet. Tja, daar moet ik natuurlijk ook weer begrip voor hebben.
In het plaatsje Miramar ging ik in een echt Spaans cafeetje een kopje koffie (café con leche) drinken. Ik betaalde, en buiten gekomen viel mijn oog op een bord:
Prijslijst:
Café con leche: € 2,-. Por favor un café con leche: € 1,50. (Mag ik a.u.b. een kopje koffie?) en Buenas dias! Por favor un café con leche: € 1,-.(Goedendag! Mag ik a.u.b. een kopje koffie?) Ik had de indruk, dat deze caféhouder dit zo had vermeld omdat niet elke klant hem of zijn personeel met respect bejegende. Of was het gewoon humor? Met mijn basiskennis van de Spaanse taal durfde ik het niet aan, opnieuw naar binnen te stappen en het aan hem te vragen. P.S. Ik betaalde € 1,50….
Toch zette mij dit bord aan het denken. Hoe benader ik zelf mensen die ik al dan niet ken?
Soms ontmoet ik mensen die in iets heel kleins laten zien hoe zij op een positieve manier echt menselijk kunnen zijn. Die man naast mij in het vliegtuig bijvoorbeeld. Voor het eerst mocht ik mijn consumptie niet cash betalen,(nieuwe richtlijn van de luchtvaartmaatschappij) hij bood aan te pinnen en ik gaf hem mijn muntjes. Wat aardig.
Natuurlijk kom ik respect betonen ook tegen bij daten. En zeker als ik merk, dat een date het niet gaat worden. Draait in het leven niet heel veel om respect? Opnieuw een open einde…
geplaatst door Aktivo1 - 3000 keer gelezen
Vorige berichten
De kunst van daten na je vijftigste: het is net fietsen... maar dan met tegenwind
Er zijn van die momenten waarop je denkt: hoe moeilijk kan het zijn?
Je hebt een leven achter je, je weet wat je wilt, je weet vooral wat je niet meer wilt… en toch voelt daten soms alsof je opnieuw moet leren fietsen. Maar dan op een kinderfietsje, met een zadel dat net te laag staat.
Als single van boven de vijftig ontdek je dat de liefde niet verdwenen is — ze is alleen wat selectiever geworden. Je komt geen mensen meer tegen die "gewoon maar wat proberen". Iedereen heeft bagage, voorkeuren, eigenaardigheden en soms een hond die belangrijker is dan hun auto. En eerlijk is eerlijk: ik heb zelf ook zo mijn eigenaardigheden. Ik denk soms te veel na… behalve als er een leuke vrouw tegenover me zit. Dan vergeet ik ineens waar ik mee bezig was.
Online daten helpt daarbij. Je bladert door profielen alsof je in de supermarkt staat: deze is leuk, die is interessant, die heeft een hond, die houdt van wandelen — hé, dat doe ik ook. Maar het blijft spannend. Want achter elk profiel zit een echt mens, met een echt verhaal, en soms met een echt goed gevoel voor humor. En soms… ook niet.
Wat ik vooral leer? Dat daten op deze leeftijd niet gaat om perfectie, maar om verbinding. Om lachen. Om iemand die je dag net een beetje lichter maakt. En om de moed om opnieuw te beginnen, zelfs als je al een heel leven achter je hebt.
Dus ja — daten na je vijftigste is net fietsen. Je kunt het nog steeds. Je moet alleen soms even op gang komen. En als je geluk hebt, fiets je op een dag naast iemand die precies jouw tempo heeft.
Vrijheid blijheid, wat een feest
Vorige week maandag was het 4 mei, en aansluitend Bevrijdingsdag. Opnieuw aanleiding voor een feest. Het feest van vrij zijn mag best gevierd worden. Vrij van onderdrukking, vrij om te zeggen en te doen wat jij wilt. Dat is niet zo vanzelfsprekend!
Vrijheid is niet alleen van belang als een groot goed voor een land, een volk, een groep mensen met een specifieke overtuiging of geaardheid. Het is ook een situatie die ik in een kleiner verband ervaar. Ik draai er niet om heen, in een relatie is er ook als het goed is een stuk vrijheid, vrijheid in gebondenheid. Die term klinkt als een cliché,
Hoe ver gaat die laatste vorm van vrij zijn? Mag je als je een relatie hebt je bemoeien met de invulling van het leven van je partner?
Ik werd op 4 mei weer bepaald bij wat onvrij zijn is. Door de toespraken van een wethouder en anderen tijdens de herdenking in het Reinaldahuis, (een woonvoorziening voor ouderen en gehandicapten), door de zelfgemaakte gedichten die kinderen hebben voorgedragen. Maar toch vooral door de man van 95 jaar die daar naast mij kwam zitten. Hij begon spontaan met een stukje van zijn levensverhaal. Hij had de Tweede Wereldoorlog nog meegemaakt.
Hij en zijn vrouw van 90 zijn ruim 60 jaar getrouwd. Zij verblijft in de woonvoorziening, waar hij haar dagelijks opzoekt. Hij had een paar jaar voor haar thuis gezorgd, nadat zij door Parkinson bezocht was geworden. Toen dat niet meer ging, moesten zij als het ware scheiden van tafel en bed. Na dit gesprek kreeg mijn gevoel van vrij zijn een andere dimensie.
Na de herdenking in de woonvoorziening liepen we met een paar honderd mensen naar de kranslegging in het Reinaldapark. Om mij heen ontwaarde ik bekenden uit de wijk en leden van de wijkraad. Na het blazen van de Last Post, de twee minuten stilte en het defilé langs het monument wandelden we weer terug. Er waren relatief veel jongeren bij deze herdenking, de organisatrice memoreerde dit in haar afsluitende toespraak.
Op 5 mei was ik in de gelegenheid om naar Bevrijdingspop te gaan. Maar mijn gevoel zei mij dat deze beleving van vrijheid niet goed aansluit bij de herdenking van vrijheid van maandag 4 mei. In Haarlem is Bevrijdingspop een massaal gebeuren, met veel muziek, zang en beweging. Die drie elementen zijn mij wel bekend, maar toch laat ik deze manifestatie aan mij voorbij gaan.
Ik moet steeds denken aan het oude echtpaar, dat nu grotendeels gescheiden moet leven. Hij kookt thuis zijn eigen potje, zij wordt verzorgd. Af en toe eten ze samen.
Hij is wel vrij om te gaan en te staan waar hij wil, dat gaan gaat hem goed af, hij loopt als een kievit! Parkinson heeft haar dement gemaakt.
Nu besef ik nog meer, hoe fijn het is als je vrij kunt zijn zonder beperkingen. Beperkingen kunnen er zijn door dwingelandij van een overheid, van een dictatoriaal regime, maar ook door een ziekte, die niet te genezen is.
Ik hoop in een eventuele relatie ook goed om te kunnen gaan met vrijheid. Want dan is die relatie een feestje… Dat moet wel voor beide partners gelden. Als nog voordat er sprake is van relatie beperkingen zijn die zwaar op de schouders van een van beiden drukken, hoeveel impact hebben die problemen dan op een relatie in spé? Moet je het dan toch een kans geven??? Uiteraard, als die beperkingen openbaar worden als je elkaar al lang kent en een relatie hebt is er hierover geen discussie.
Janszen
Onlangs kwam meneer Janszen een boekje onder ogen met de titel 'Mannen zonder vrouw'.
De schrijver was een Japanse man met een naam die meneer Janszen, aan wie een zeker taalgevoel en een doorgaans goed geheugen toch niet konden worden ontzegd, nauwelijks langer dan tien seconden kon onthouden. Het was de opeenvolging van lettergrepen. Maar dit geheel terzijde.
Omdat meneer Janszen zelf al geruime tijd tot de categorie mannen zonder vrouw behoorde, pakte hij, als altijd bereid om iets nieuws toe te voegen aan zijn brede schat van kennis en ervaring op dit gebied, het boek uit het schap en las hij de tekst op de achterkaft.
Het waren verhalen, zo stond er geschreven, over eenzame, beschadigde mannen, mannen die iets wezenlijks mankeert, melancholieke mannen. Om nu te zeggen dat hij zich zonder voorbehoud kon identificeren met deze typering zou te veel zijn gezegd, maar een zekere weerklank vonden de woorden toch wel in zijn overzichtelijke binnenwereld.
Hoe was hij eigenlijk zelf een man zonder vrouw geworden? Het antwoord van de schrijver sprak meneer Janszen bepaald aan. Volgens deze was het gemakkelijk: je hoefde alleen maar zielsveel van een vrouw te houden en haar te verliezen, hoe en waarom dan ook. Meneer Janszen dacht aan de eerste mevrouw Janszen en knikte instemmend voor zich uit.
Hij bladerde door het boekje en zijn oog viel op een passage die hem zowel verontrustte als de troost van de herkenning bood. De strekking was zelfs in de ogen van meneer Janszen, die in zijn denken en doen toch graag de hoofdweg mocht verlaten om de zijpaden te verkennen, maar voor één uitleg vatbaar: eens een man zonder vrouw, altijd een man zonder vrouw, hoeveel vrouwen er daarna ook nog in je leven kwamen.
Op weg naar huis liet de vraag waarom hij in zijn levensavond nog altijd op een datingsite stond hem niet los. Toen hij de deur achter zich dichttrok, wist hij wat hem te doen stond.