Respect wordt beloond: sinaasappels en mandarijnen, en koffie met melk.
donderdag 12 december 2019
Evenals vorig jaar heb ik twee weken in Miramar in de Spaanse zon verkeerd. Toch wel lekker, twee weken geheel offline, tijd om wat te mediteren, maar ook zeker in de eerste tien dagen om te genieten van het zonnetje, van Valencia, van een prachtig natuurgebied (voor liefhebbers: Parque Natural del Marjal de Pego-Oliva) en natuurlijk van het bijna dagelijkse potje Jeu de Boules op de camping. Leuk waren de contacten met de andere campinggasten, een paar kende ik er al van vorig jaar.
De echte Valenciaanse paella werd mij helaas onthouden. In de prachtige stad, die Valencia is kun je alleen paella voor minimaal twee personen bestellen. Ik heb respect voor de geweldige manier, waarop de koks dit gerecht weten klaar te maken. Het restaurant op de camping had gelukkig wel een keer paella op het menu, maar ja, die Valenciaanse paella…Het is voor de echte restaurants te lastig om dit voor één gast klaar te maken. Discriminatie van singles? Nee, zover wil ik niet gaan…
De streek rond mijn camping, die zo’n 100 km. ten zuiden van Valencia ligt staat bekend om de zuidvruchten. Door de wind en af en toe harde regen valt er veel fruit van de bomen. In principe mag je dat oprapen en meenemen, de eigenaren van de boomgaarden laten ze liggen, want dit fruit rot anders toch weg. Zonde dat ze die vruchten laten liggen, zou ik zeggen. Maar als er een beurse plek op een sinaasappel komt is het spreekwoord van toepassing: Een rotte appel in de mand, maakt het ganse fruit tot schand,. Je laat zien, dat je respect hebt voor de eigenaren van de boomgaarden door niet te plukken maar alleen het valfruit op te rapen.
Als natuurliefhebber heb ik respect voor alles wat leeft en groeit en ons telkens weer boeit. Ik probeer altijd op de aangegeven paden te blijven. Soms word ik verrast, of mag ik zeggen beloond. In Spanje fietste ik naar Font Salada, een soort bron met een meertje; er stroomde water in met een constante temperatuur van 24,5 graad. Daar werd door velen in gezwommen, ook al omdat het zwavelhoudende water geneeskracht zou hebben. Na een drankje op het terras van Font Salada volgde een wandeling in het hierboven genoemde natuurgebied.
Op een andere dag wandelde ik aan de rand van een woonwijk, waar ik een koereiger spotte en een paar dagen later een hop op het zelfde trottoir. Gewoon dan stil blijven staan en kijken naar waar je in Nederland alleen maar van kan dromen als vogelaar.. Bijna werd ik lyrisch toen ik dit zag! Trots pronkte de hop met zijn befaamde kuif. Laat ook deze dieren lekker met rust, dan geniet je er des te meer van. Mijn kijkgenot werd kort daarna verstoord door een dame, die haar hondje uitliet. Tja, daar moet ik natuurlijk ook weer begrip voor hebben.
In het plaatsje Miramar ging ik in een echt Spaans cafeetje een kopje koffie (café con leche) drinken. Ik betaalde, en buiten gekomen viel mijn oog op een bord:
Prijslijst:
Café con leche: € 2,-. Por favor un café con leche: € 1,50. (Mag ik a.u.b. een kopje koffie?) en Buenas dias! Por favor un café con leche: € 1,-.(Goedendag! Mag ik a.u.b. een kopje koffie?) Ik had de indruk, dat deze caféhouder dit zo had vermeld omdat niet elke klant hem of zijn personeel met respect bejegende. Of was het gewoon humor? Met mijn basiskennis van de Spaanse taal durfde ik het niet aan, opnieuw naar binnen te stappen en het aan hem te vragen. P.S. Ik betaalde € 1,50….
Toch zette mij dit bord aan het denken. Hoe benader ik zelf mensen die ik al dan niet ken?
Soms ontmoet ik mensen die in iets heel kleins laten zien hoe zij op een positieve manier echt menselijk kunnen zijn. Die man naast mij in het vliegtuig bijvoorbeeld. Voor het eerst mocht ik mijn consumptie niet cash betalen,(nieuwe richtlijn van de luchtvaartmaatschappij) hij bood aan te pinnen en ik gaf hem mijn muntjes. Wat aardig.
Natuurlijk kom ik respect betonen ook tegen bij daten. En zeker als ik merk, dat een date het niet gaat worden. Draait in het leven niet heel veel om respect? Opnieuw een open einde…
geplaatst door Aktivo1 - 3056 keer gelezen
Vorige berichten
Alle ogen zijn gericht op Kwatta
Ik verbaas mij elke keer als ik in een groep mensen verkeer over de diversiteit. Zoveel mensen, zoveel zinnen. Nooit kom ik in een groep van louter gelijkgestemden. Een enkele keer zie ik op de tv beelden uit Noord Korea, waar hele regimenten mannen en vrouwen in hetzelfde saaie grijze kostuum als hun leider gekleed zijn en ook allemaal dezelfde mening zijn toegedaan. Het lijkt op hersenspoeling, vreselijk om deel uit te maken van zo’n samenleving. En we worden voor de gek gehouden: Er is wel degelijk weerstand tegen deze poppenkast.
Midden in de veelzijdige groepen die ik ken zijn weer een paar personen, die er qua uiterlijk en soms ook door hun gedrag uitspringen. Er zijn heel sociale mensen bij, die mij benaderen, vragen hoe het met mij gaat, die klaar staan om mij van koffie te voorzien. Anderen zijn juist heel stil, ze zullen nooit uit eigener beweging contact zoeken. En dan komt die ene binnen, waardoor alle ogen dezelfde richting op gaan. Oftewel: "Alle ogen zijn gericht op Kwatta". Dat is een bekende Nederlandse uitdrukking die betekent dat iemand of iets volop in de belangstelling staat.
Sommige mensen hebben nu eenmaal een bepaalde uitstraling, door hun uiterlijk, maar ook door hun manier van bewegen en hun vorm van communiceren. Het is in hun voordeel. Of ze gemakkelijk contact maken, hangt af van het karakter van het Kwatta meisje of de Kwatta jongen. Het zijn in elk geval geen muurbloempjes. Ze zullen als ergens gedanst kan worden zich een groot deel van de middag of avond op de dansvloer bewegen. Mannen, die alle moeite doen om zo’n jongedame voor zich in te nemen moeten zich goed indenken, dat zij niet de enige zijn!
Ik vraag mij af, hoe zo’n Kwattameisje of – jongen zich bij dit alles voelt. Zij of hij kan aan elke vinger tien geliefden krijgen. Maar wordt hij of zij daar blij van?
Voor hen is van belang, of ze over voldoende tact beschikken bij al hun contacten en bij de mannen of vrouwen, die achter het net vissen hoeveel respect zij hebben voor de keuze die “Kwatta” heeft voor hun “concurrenten”.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat het mijn ego streelt, als ik, al is het maar even, met een dame contact heb, die een als boven omschreven uitstraling heeft. Zoals ook een week geleden, toen ik A. het buurthuis zag binnen schrijden. Ik heb haar wederom ten dans gevraagd, moest haar wel nog enkele bekende variaties van de cha cha leren, maar toch. A. heeft de hele middag verder ook met de andere mannen zonder onderscheid des persoons een dansje gemaakt.
Na een paar uur vond ik het tijd om op te stappen, ik nam afscheid van enkele bekenden maar A. was nergens te bekennen. Toen ik naar buiten liep stond ze daar in haar eentje; het was buiten een stuk aangenamer dan binnen, waar de airco minimaal functioneerde. Uiteraard groette ik haar, ze wist nog niet zeker of ze daar zou blijven eten. Ik kreeg de indruk dat ze even pas op de plaats maakte en buiten de interessesfeer wilde zijn. Even die begerige blikken ontwijken? Misschien is het verlegenheid mijnerzijds, maar ik drong uit respect voor haar gevoelens niet verder aan op nader contact. Daarop ben ik mijns weegs en dus naar huis gegaan.
Overal vind je Kwatta-jongens en – meisjes. Afgelopen zondag kwam ik in een ander buurthuis ook weer zo’n lady tegen. Maar, hoe verschillend! Zij kon wel goed dansen en zij was super sociaal actief door met enkele anderen de zaal in te richten en iedereen aandacht te geven. Kwatta zijn heeft dus niet uitsluitend met een leuk uiterlijk te maken…
Tegenpolen
Tegenpolen trekken elkaar aan wordt alom beweerd. Maar is dat wel altijd zo ? Het kan heel fijn zijn als je daar echt naar zoekt . Voorbeeld : als jij van nature onzeker bent en daar soms zenuwachtig en druk van wordt, kan een rustige partner die niet gauw in de stress schiet een rots in de branding zijn. Maar hoe zit het met dingen die heel erg belangrijk voor je zijn?
Ik kan me goed voorstellen dat een man of vrouw die helemaal opgaat in de verzorging en liefde van de eigen huisdieren, het liefst een partner vindt die daar ook affiniteit mee heeft. Hetzelfde geldt voor normen en waarden, hoe je omgaat met het milieu kan veel invloed hebben op een relatie. Maar ook binnenshuis is de manier van omgaan met elkaar belangrijk Zeker als je van liefdevolle seks,houdt, met veel intimiteit, zal je toch een monogame partner zoeken. Zo zijn er nog veel meer dingen te bedenken.
Maar om even terug te komen op die tegenpolen. Wat je eerst zo aantrekkelijk vond, kan op de lange duur ook tegen gaan staan. Als die rustige partner later zo introvert blijkt te zijn dat je het gevoel krijgt dat hij of zij in een eigen wereld leeft en jou daar eigenlijk niet zo bij nodig heeft, kan dat de relatie bergafwaarts doen gaan. Omgekeerd : de spontaniteit en gevoeligheid die je partner bij jou zo leuk vond in het begin, kan ook gaan irriteren, als de rust in huis daar teveel door verstoord wordt. Dat zijn toch dingen waar je vaak veel later pas achter komt.
Daarom vind ik het belangrijk dat je elkaar goed aanvult. Als hij handig is en graag klust, laat hem lekker zijn gang gaan. Als jij graag leest, of je favoriete serie op tv wilt zien, so be it ! Maar alles valt of staat door dingen niet te overdrijven. Het bekende gezegde ; hier vindt je wat en daar laat je wat, is volgens mij nog steeds van toepassing. Een goede communicatie is daarbij onontbeerlijk. We zijn nu eenmaal niet hetzelfde en de gulden middenweg werkt meestal toch het beste...
Een toekomst zonder zorgen
De gemiddelde leeftijd van de deelnemers aan deze site zal 70 jaar zijn, schat ik. Vanaf de kleuterschool kan ik me dingen nog goed herinneren. Daarvoor zijn het nog vage momentopnames die af en toe door mijn hoofd flitsen, maar zo’n 65 jaar aan concrete herinneringen is er wel verzameld.Herinneringen aan vreugde en verdriet, ontmoeting en afscheid, succes en falen, gezondheid en ziekte, trots en schaamte, hulp en bedrog, geluk en pech. Ieder van ons heeft hetzelfde in meer of mindere mate meegemaakt.
Soms is het bitterzoet. Wat waren er veel fijne dingen en wat is het jammer dat ze nooit meer terugkomen! Toch prijs ik me gelukkig dat het per saldo een enorme rijkdom in mijn hoofd heeft opgeleverd. Rijkdom, die niemand me meer kan afpakken.
Ik vraag me ook niet meer af of ik het beter of anders had kunnen doen. Ongetwijfeld, maar zou mijn leven dan wel zonder vallen en opstaan zijn verlopen? Natuurlijk niet. Terugkijken doe je op onze leeftijd waarschijnlijk vaker, dan een half leven geleden. Ik zelf -en dat gun ik iedereen- kan zo’n moment van bezinning steeds afsluiten met een gevoel van tevredenheid en dankbaarheid.
Maar meer nog dan dat: het geeft ook vertrouwen in de toekomst. Het leven is nog niet voorbij en waarom zou er niet nog een mooie reis in het verschiet liggen? Ongetwijfeld met hier en daar een spannende hobbel, maar veel minder dan tot nu toe. Met minder bewijsdrang, minder lawaai en minder strijd en daarentegen meer tevredenheid, rust en vrede wordt de weg een stuk eenvoudiger en vriendelijker.
Het is nog niet voorbij, in tegendeel.
Machiel van der Schoot