terug

En nu… Aan tafel !

donderdag 23 januari 2020

Wat zullen we vandaag eten? De maaltijden, hier ten lande vaak drie per dag, ontbijt, lunch en avondeten, vergen ongemerkt veel inzet. Ik ben (nog steeds) single Ik moet bekennen, dat ik als ik alleen voor mijzelf iets op tafel zet daar niet echt veel werk van maak. En al helemaal niet van het ontbijt of de lunch.

Het wordt een beetje anders als ik een gast of meerdere gasten aan tafel krijg. Daarvoor trek ik echt het een en ander uit de kast. Onlangs moest ik voor twaalf personen soep en een toetje bereiden (dit werd wel weer niet bij mij thuis maar op een andere locatie uitgeserveerd). Voor die gelegenheid heb ik een plan voor de boodschappen en een tijdlijn voor het koken gemaakt.

Het geeft mij tenminste veel voldoening als zo’n maaltijd geslaagd is. In het verleden heb ik voor nog grotere groepen gekookt, tot maximaal 25 personen. Dat deed ik dan in een keuken van een vereniging, waar genoeg faciliteiten aanwezig waren, zoals grote pannen, twee ruime fornuizen en voldoende bestek. Toch blijft zoiets spannend. En soms gaat er iets gruwelijk mis.

Ooit had ik een standaard menu op het vuur staan: Groentesoep, aardappels, een lekker stukje vlees en sperzieboontjes. In de koelkast had ik het toetje al klaargezet. Nu nog even de aardappels afgieten. Oef! Ik goot de aardappelpan af, tenminste, dat dacht ik. Het bleek de soeppan te zijn. Fluks een paar bouillonblokjes, wat kruiden en specerijen uit de voorraad gepakt, de pan met water aanvullen en deze ingrediënten er in gemikt. Niemand heeft er bij het eten wat van gemerkt, dat het oorspronkelijke soepvocht door de gootsteen in de afvoer was beland…

De verhalen over verkeerde bestanddelen die in de pan komen, zijn legio. Door consequent het principe van een mise en place te hanteren ben ik nooit in die valkuil gelopen. Ook het toevoegen van de verkeerde hoeveelheden kan desastreus uitpakken. Wie bij scherpe kruiden bijvoorbeeld in plaats van (afgestreken) theelepeltjes theelepels met een kop of zelfs eetlepels uit het recept haalt gaat natuurlijk de bietenbrug op.

Tijdens de feestdagen gaat Nederland weer massaal overal in kleiner of groter gezelschap aan tafel. Als ik verder terug ga in de geschiedenis ontdek ik, dat er in alle landen gemiddeld meer aandacht is voor samen eten op bijzondere dagen dan in “normale” periodes.

Ik denk, dat het doel van deze culinaire toppers niet alleen gelegen is in het voedsel, dat de gasten opgediend krijgen, maar ook in de gezamenlijkheid.
Eten zou mijns inziens een positieve bijdrage moeten hebben voor de contacten tussen de gastheer / gastvrouw en de eters en de eters onderling. Veel hangt niet alleen af van het menu maar van de samenstelling van het gezelschap en van de ambiance. De gastheer/ gastvrouw mag niet alleen iemand zijn die in de keuken staat en tussen de keuken en de eetkamer rent om iedereen het naar de zin te maken!

Nog een ander aspect: Als ik na een eerste date voor de tweede keer een lady ontmoet vind ik het leuk om na de feitelijke ontmoeting met elkaar uit eten te gaan. Als je met elkaar eet is dat toch anders dan het kopje koffie of het wijntje op het terras. Dan is de omgeving, waar ik uit eten ga met de dame, heel belangrijk. Gelukkig zijn er veel leuke adresjes om aan te schuiven. Ik vind het niet echt noodzakelijk om daar een zes gangen diner voor af te spreken. In de eenvoud zit vaak de charme. Hoewel? Misschien denken sommigen daar weer anders over..

geplaatst door Aktivo1 - 3699 keer gelezen