terug

Het enge poortje

dinsdag 21 januari 2020

Ik ben opgegroeid in Amsterdam Oost, in de Watergraafsmeer. Ons ouderlijk huis was degelijk en ruim en stond in een hof met identieke huizen. In de bocht van het hof bevond zich een ronde doorgang onder een schuin gebouwd huis naar een lange steeg erachter met hoge houten schuttingen. Die steeg kwam uit op een parallelstraat, waar mijn oma woonde met tante Corry, een ongetrouwde dochter. De doorsteek werd "het poortje" genoemd, vanwege de ronde, open ingang onder het schuine huis.

Er was in de straat waar oma woonde een leuk cafe en ook een populair cafe bij mij de straat uit, net om de hoek. De doorsteek werd dikwijls gebruikt door cafegangers om van het ene cafe naar het andere te komen. Overdag was er weinig aan de hand in de steeg, ondanks dat er 6 grote inhammen in de schuttingen zaten, waar gammele tuindeuren op uitkwamen. Het werd nog onoverzichtelijker door hoog opgeschoten onkruid bij de inhammen. Een klein straatje met sterk verwaarloosde huizen, waar vrijbuiterachtige types in woonden. kwam ook uit in die steeg. Als kind en als teenager was de steeg in het donker een "NoGo-area" voor nette meisjes. Wij hoorden 's avonds vaak gelach en gegil komen uit die steeg. Bij de inhammen rook het sterk naar urine, dus ook daarom was het raadzaam de 3 huizenblokken om te lopen naar oma. Bovendien moest je de kat niet op het spek binden voor de mannen, zeiden mijn ouders altijd. Het was vast spannend om met een leuke jongen lekker te flirten in de steeg, dacht ik in stilte, om voor mezelf het gelach en gegil uit de steeg te verklaren. Ik waagde het echter niet om het verbod van mijn ouders 's avonds de donkere steeg in te gaan te negeren, dan waren mijn rapen gaar.

Tante Corry had een geheim. Op rijpere leeftijd was ze pas verloofd, stond op het punt van trouwen, maar haar verloofde is kort voor het huwelijk overleden. Wij mochten daar absuluut niet over praten en ik denk dat de kans om een andere leuke man tegen te komen voor tante Corry voorgoed verkeken was bij mijn Victoriaans denkende oma. Als katholiek meisje was je in die tijd (net na de oorlog) aangewezen op contacten via de kerk om een fatsoenlijke man te leren kennen, want in het weekend uitgaan was er niet bij en tante Corry werd al te oud. Boven de dertig was je in die tijd een oude vrijster en kon je het dus wel schudden. Oma had zelf 11 gezonde kinderen gekregen in haar huwelijk. Tante Corry heeft nooit meer het genoegen van de liefde mogen smaken en dus ook het moedergeluk niet mee mogen maken. Ze is altijd in het grote huis blijven wonen, ook na oma`s dood, totdat zij op 93-jarige leeftijd overleed.

Hoe anders gaat het tegenwoordig! Soms gaan jonge mensen eerst lang studeren en daarna lekker backpacken en denken pas tegen het 30e levensjaar aan een serieuze levenspartner. Ze krijgen laat kinderen, soms pas achter in de dertig. Bovendien kan een ieder tegenwoordig na een scheiding of het overlijden van de partner volop gaan daten, om nieuwe liefde te vinden. Dat gaat door tot op zeer hoge leeftijd en is allang geen taboe meer. Gelukkig maar ...

geplaatst door sixty - 3553 keer gelezen