terug

Even leunen..

dinsdag 11 februari 2020

Waarschijnlijk herkent iedereen dat gevoel wel, van even tegen iemands schouder aanleunen, om
gewoon je zorgen even te kunnen loslaten en ze overlaten aan iemand anders, iemand anders die de beslissingen neemt die vaak zo ingewikkeld of moeilijk zijn om te nemen in je eentje.
Hoe je een schouder kunt missen....

Het was vrijdag dus wij bevonden ons in de liefste kroeg voor de gebruikelijke vrimibo, het was erg gezellig en druk.
De wijntjes en de biertjes werden rijkelijk rond gedeeld en gedronken en zo werd het steeds gezelliger.
Er werd gelachen, er werden verhalen verteld en natuurlijk geroddeld, het gezellige samenzijn, zoals gewoonlijk.

Het werd later en plotseling werd ik overvallen door een gevoel van eenzaamheid, ondanks alle lieve, vrolijke mensen om mij heen, ik miste plotseling een partner, waarbij het elkaar even aankijken al voldoende is om te weten hoeveel je van elkaar houdt, maar vooral miste ik een schouder om even tegen aan te leunen.

Maar daar stond de lieve vriend H, gezellig te kletsen en de kruk naast hem was vrij,..
ik ging naast hem zitten en onderbrak zijn gesprek met de vraag of ik even tegen hem aan mocht leunen, hij lachte en keek verbaasd, maar zei meteen daarna volmondig, “ja, natuurlijk mag dat”.
Hij kent mijn situatie als weduwe, dus ik leunde even een tijdje heerlijk tegen zijn arm en schouder en hij vervolgende zijn gesprek. En het was echt heel fijn en zonder verdere bijbedoelingen, ik knapte er weer helemaal van op, even het gevoel van niet alleen, heerlijk....

De volgende vrijdag kwam hij binnen, zoende mij ter begroeting en zei,”je mag straks wel weer even tegen mij aanleunen hoor”, ...zo lief!...

Vrimibo’s en wijntjes,..

geplaatst door Jen1 - 2438 keer gelezen