In voor een feestje?

Bestaat ridderlijkheid nog?
Ik was altijd geneigd te antwoorden met ‘absoluut!’ maar ik weet het niet zeker meer. Volgens mij wordt het steeds minder.
Toevallig las ik elders op het net een vrouw die schreef “Wen er maar aan ladies! Mannen gaan niet meer achter een meisje aan. Ze maken een vrouw niet meer het hof. Ze kunnen makkelijk een ander krijgen.” Het gaat dan meestal om seks. Als jij niet snel genoeg bereid bent seks te hebben dan heeft ie het weekend erop een andere vrouw die dat wel doet.

Mijn eerste reactie was, ‘Nah, misschien is dat in Amerika dan zo erg? Maar hier toch niet!”
Maar bij nader beschouwing twijfel ik daaraan. In quizzen vragen mannen vaak “Seks op een eerste date?” en “Zoenen op een eerste date?”
Als je negatief antwoordt, val je af.
Dus veel Nederlandse mannen verwachten ook snel seksuele interactie.

Wat betreft die hoffelijkheid eigenlijk een beetje hetzelfde verhaal. Ik kom zelden een man tegen die in zijn verhaal lekker ouwerwets hoffelijk overkomt. En dan bedoel ik niet truttig. Ik doel meer erop dat de man het mannelijke op zich neemt. Initiatief neemt, doorpakt etc.
Wat ik wel heel veel zie zijn dingen als “Waarmee zou je mij verrassen?” en “Wat voor romantisch iets zou je voor mij doen?”
En eerlijk is eerlijk, da’s allemaal slappe watjes gezwam. Daar zit je als vrouw toch niet op te wachten.
Als vrouw wil ik voelen dat hij moeite voor mij wil doen. Niet andersom.

Wat ik in dat blog ook las, was dat vrouwen het zelf om zeep helpen. Door te snel intiem te worden. En zover ik weet is dat inderdaad een dingetje.
Maar het is meer dan alleen dat. Heel veel vrouwen nemen tegenwoordig het voortouw, en daarmee kan de man achterover gaan zitten. Lekker makkelijk.
Of beide partijen er dan blij van worden, is een ander verhaal.

Tis een beetje te verlijken met een groep jagers die de wildernis in gaan om te jagen. Ze moeten moeite doen, focussen, tijd en energie investeren. En gedreven zijn.
Anno nu zouden ze niets hoeven doen, behalve hun tent opzetten, krat bier erbij en wachten tot de herten naar hen toekomen.
De interesse in de herten neemt af. Wat zal het die jagers immers boeien? Die herten gaan toch nergens heen, dus ze kunnen hun tijd nemen, de herten zelfs finaal negeren.
Het is te makkelijk, men heeft er geen moeite voor hoeven doen. Buiten dat is het tegen-natuurlijk.

Alles waar je geen moeite voor hoeft te doen, wat je op een presenteerblaadje wordt aangeboden, zakt in waardering tot het 0-punt.
Denk bijvoorbeeld aan je droom auto winnen in de loterij of 5 jaar hard moeten werken en sparen om daarna eindelijk je droomauto te kunnen kopen.
Wanneer zou je die auto meer waarderen, er zuiniger op zijn? Als ie je in de schoot valt of als je er serieus voor hebt moeten ploeteren?

Schijnbaar weten mannen anno nu vaak niet wat en hoe ze moeten doen om een vrouw te versieren. Omdat er vrouwen zijn die bij wijze van spreken op de man afgaan met “Wat doet een leuke man als jij op een plek als dit?”
Velen voelen zich daardoor overweldigd.

Toevallig moest ik gister aan een oude vlam denken.
Ik was hem tegengekomen in de kroeg. Hij begon tegen mij te praten, maar ik vond hem niets. Hij liet zich daar totaal niet door uit het veld slaan. Maar buiten die korte interactie zag ik hem niet meer.
Hoe bizar was het dat ik hem een hele tijd later én 500 kilometer verderop wéér tegenkwam!?
Hij kwam werken in the community waar ik in Australia woonden en zou er een aantal weken blijven. Gedurende die tijd zagen we elkaar geregeld en hadden we veel plezier samen. Maar ik wilde verder alsnog niets met hem.
Mijn continu afwijzing deerde hem niet, hij hield gewoon vol. Hij bleef mij het hof maken –wat klinkt dat truttig, haha- en moeite doen mij te veroveren.
En het werkte. Onze band ontwikkelde en ja, we kregen iets moois samen.
Het voelde ook echt fantastisch. Ik voelde me gezien, gekoesterd, geliefd, op en top vrouw, doordat hij ongelofelijk veel moeite voor me had gedaan. Dan krijg je ook een heel andere band en interactie.

Een man die dat doet voor een meisje, maakt zeker veel meer kans op iets moois en authentieks dan dat halfwas gebeuren wat je nu veel tegenkomt.
Ik ben het wel ermee eens dat hoe het is geworden ook deels te wijten is aan het gedrag van vrouwen. Er is altijd een wisselwerking.

Ik weet dat er nog wel mannen zijn die wél echt mannelijk zijn. Maar dan heb je weer dat heel veel vrouwen die man leuk vinden. En ben je weer terug naar het scenario dat hij op zich geen moeite hoeft te doen. Plenty of fish in the sea!
Een uitspraak die mijn pap vroeger maakte als ik liefdesverdriet had, “De lucht ziet er blauw van.” Oftewel, er zijn er nog veel meer dan alleen die ene!
Is het dan tegenwoordig echt de omgekeerde wereld geworden in die zin?

Ik ben lid van een gespreksgroep waar dit onderwerp niet zo lang geleden op de agenda stond : denk je erover om te gaan inwonen bij je eigen kind. Er is ook een Arubaanse vrouw in onze groep die 40 jaar geleden vanuit Aruba naar Nederland is gekomen om hier als verpleegster te komen werken, Ze is later ook met een Nederlandse man getrouwd. Haar inbreng was verfrissend, maar opende ook mijn ogen. Zij kon hun totaal andere opvatting daarover goed onder woorden brengen en ook het enorme verschil in woonsituatie. In Aruba is het ondenkbaar dat je je eigen ouder(s) op leeftijd in een verpleeghuis of woongemeenschap gaat onderbrengen, je neemt gewoon vader of moeder in huis, dat zit in onze cultuur, vertelde ze. Nou lenen de huizen in Aruba zich daar ook veel beter voor dan hier in Holland, want (bijna) alle huizen zijn vrijstaand met veel ruimte eromheen en alles is gelijkvloers, een trap naar boven hebben we niet. Bovendien is Aruba klein, we wonen sowieso niet ver bij elkaar vandaan.

De discussie brandde in alle hevigheid los. Mijn kinderen wonen wel ver weg en werken nog fulltime, zei een dame. Een man vertelde : mijn zoon woont met zijn gezin 2 hoog in een huurhuis in Amsterdam, waar je eerst via een stenen trap naar de voordeur moet zien te komen. Hij heeft bovendien geen aparte ruimte voor mij beschikbaar in zijn huis. Mijn dochter heeft een vrijstaand koophuis met een grote tuin, daar zouden we best een aanbouw aan kunnen maken, maar ik wil zelf graag in een kangaroo-huis in de achtertuin bij haar wonen, dan houd ik toch mijn zelfstandigheid, zei de leidster van onze groep. We zijn daar al heel lang voor in onderhandeling met de gemeente, maar we krijgen nog steeds geen vergunning daarvoor.

Een ander groepslid ging daar op in : jouw dochter kan tenminster een aanbouw realiseren, mijn ene kind heeft een postzegeltuintje, daar is echt geen aanbouw mogelijk, mijn andere kind heeft een piepklein appartement met balkon, daar is helemaal niks mogelijk. Een andere man van onze groep nam nu het woord : heb jullie er al bij stilgestaan dat de huurtoeslag of zorgtoeslag ook gekort kan worden als je een ouder in huis neemt? Daar zijn weer allemaal regels voor. Niet voor niets verlenen kinderen hun ouders liever mantelzorg ipv vader of moeder in huis te nemen, zei hij verder nog.

Weer een ander lid van onze groep voegde daar aan toe : en als er maar EEN kind dichtbij woont en de rest ver weg, draait die er meestal voor op, meestal de dochter of de schoondochter. Aub hier niet gaan generaliseren sloot de gespreksleidster de discussie af. Er zijn genoeg zonen die hun aandeel leveren, niet alleen met klusjes, ook met autovervoer naar het ziekenhuis, boodschappen doen, of met de verzorging. Ik denk dat we hier nog maar eens goed over moeten nadenken voor we echt de stap gaan nemen, Het is niet zo eenvoudig allemaal.. 

Ik verwonder mij vaak over de manier, waarop een ieder invulling geeft aan zijn of haar leven. Als ik mijn eigen leven evalueer vraag ik mij ook af, waarom ik bepaalde dingen doe of juist nalaat te doen. Ditmaal wil ik juist dat nalaten onder de loep nemen. Wie avond aan avond achter de tv gekluisterd zit beschikt op den duur over een grote kennis van het wereldgebeuren. Maar veelal zonder daar persoonlijk bij betrokken te zijn. Ooit heb ik een tijdje iemand gekend, die anderen uitsluitend deelgenoot maakte van wat zij op de tv zag, ze ging ook niet vaak de deur uit.

Als ik bij haar op visite kwam werd ik overstelpt met een terugblik over wat zij op de tv gezien had, ik ben zelf een heel bescheiden tv kijker, en haar favoriete programma’s waren maar zelden in overeenstemming met wat mij boeit. Ik zei overal maar ja en amen op maar heel eerlijk gezegd interesseerde het mij geen biet. Ik wilde haar liever in haar waarde laten dan ronduit te zeggen, dat mijn belangstelling elders lag.

Er zijn helaas veel mensen die grof beschouwd een kleine leefwereld hebben door lichamelijke of psychische problemen, tv-programma’s zijn dan een prima middel om een wereldbeeld te krijgen, dat tot op zekere hoogte overeenkomt met de realiteit. Wie redelijk gezond zijn, en recht van lijf en leden doen vaker binnen wat er mogelijk is alles om zelf ter plekke aandacht te geven aan de wereld om hen heen. De dame uit de eerste alinea had geen fysieke of psychische beperkingen. Mijn ouders waren ook liefhebbers van de tv, die zoveel jaren geleden nog in zijn kinderschoenen stond. 

De titel deze blog is de tekst van een bordje, wat ik spotte bij een bloemenstal in Haarlem. Uiteraard is de titel van het bordje bij de bloemenstal een oneliner. Ik vroeg aan de eigenaresse van de stal of ik een foto mocht maken, dat was prima; vertelde dat ik dit ging gebruiken voor een blog. Ook dat was okay. De tekst betekent volgens mij dat je geen tijd onbenut voorbij moet laten gaan maar elke kans moet aanpakken om echt te leven. Nogmaals, er zijn mensen die die kans niet of maar ten dele kunnen benutten. Ook is het ieders keuze. Verder zijn er aan de andere kant mensen, die juist alles op alles zetten om een zinvol leven te leven. Ze worden aan alle kanten bewonderd, krijgen pluimpjes, ze vervullen een voorbeeldfunctie, anderen spiegelen zich graag aan hen. Zo ken ik iemand uit mijn directe omgeving die als privé NGO-er mooi werk in Gambia doet.

Ik heb er serieus spijt van, dat ik zo weinig over de grenzen van ons eigen kikkerlandje heb gekeken, en in mijn dagelijkse, wekelijkse en jaarlijks routine bleef steken. Nu daar de ruimte voor is wil ik de tijd van mijn leven zo divers mogelijk besteden. Over wat ik onderweg en op mijn vakantiebestemming beleef durf ik weer wel aan anderen iets te vertellen, wat dat betreft is een blog een uitstekend middel om iets wat mij geraakt heeft door te geven. Trouwens, niet alleen wat ik tijdens mijn vakantie meemaak, is de moeite waard om door te geven. Vaak genoeg krijg ik inspiratie van mensen uit allerlei groepen, die ik regelmatig bezoek.

Wie durft ook te bekennen dat zijn of haar leven wat nieuwe impulsen nodig heeft? Brengt zo’n bordje je op andere gedachten?
Een geheel andere impuls kun je in je leven krijgen, als je iemand ontmoet met wie het klikt. Dan ga je niet alleen de tijd van jouw leven maar ook samen de tijd van elkaars leven nu een deels andere, meer bijzondere invulling geven. Uiteraard moeten jij en je nieuwe partner daar weer wel voor open staan. En er moeten goede afspraken gemaakt worden.