Opgeruimd staat netjes
vrijdag 21 februari 2020
Deze blog had ik al gemaakt, maar blijkt nu een goede aanvulling van de blog van Paulaa..
Opgeruimd is netjes, dat vinden we alle twee!
Opgeruimd staat netjes, doet u met ons mee?
Het voorjaar is bij uitstek het jaargetijde om binnen in huis orde op zaken te stellen. Waar in de zomer vaker aan de buitenkant van ons huis gewerkt wordt lenen de lagere temperaturen binnenshuis zich voor binnen-schilderwerk, een grote schoonmaak en voor opruimen. Dat laatste is geen woord, dat ik op voorhand met plezier in mijn agenda vastleg. Opruimen is ronduit vervelend.
Ik ben dus niet echt enthousiast als ik aan een grote opruimklus begin. Toen ik ruim een jaar geleden met mijn verenigingswerk stopte was dat een mooie aanleiding om wat kasten leeg te maken en zaken over te dragen aan mijn opvolger als secretaris. Bij die actie ontdekte ik nog meer overbodige zaken die ook rijp waren voor het “grijs archief”. En zowaar, ik kreeg in huis meer ruimte voor wezenlijk belangrijke zaken.
Meer dan eens moest ik in mijn leven nog een andere schoonmaak ter hand nemen. Ongemerkt sluipen er mensen naar binnen; ik heb ze een tijdje toegelaten, maar op den duur ben ik tot de conclusie gekomen, dat ik ze kan missen als kiespijn. En misschien zijn ze ook niet gelukkig met mij. Ik bleef als het ware om ze heen darren, zonder de knoop door te hakken en zonder een einde aan het contact te maken.
Het onplezierige is, dat er eerst iets veelal negatiefs moet gebeuren, waardoor ik de knoop kan doorhakken. Een woordenwisseling, over een al lange tijd bekend verschil in opvatting over religieus-spirituele zaken en een andere visie over medische problemen, deed mij besluiten iemand, die ik zeven jaar geleden ontmoet had niet meer te willen zien.
Ik vind, dat het verbreken van zo’n “vriendschap” geoorloofd is als voortzetting een van beiden of allebei in een of meer opzichten beschadigt. Die afweging valt niet mee! Ik durf anderzijds niet te beweren, dat het plaatsen van een punt achter een “verkeerde” vriendschap een oplossing is, waar ik met voldoening op terug kan kijken.
Toch voel ik me wel opgelucht nu ik het hierboven genoemde besluit heb genomen. Voor een goed begrip, het was niet iemand die ik van deze site ken en dus ook niet iemand met wie ik jaren geleden een date had…
Binnen een kring van kennissen kan het gebeuren, dat bepaalde mensen ongemerkt uit mijn gezichtsveld verdwijnen. Slechts af en toe (gelukkig) moet ik abrupt zeggen: Tot hier en niet verder. En ja, dan is het einde oefening. Misschien is zo’n snel besluit beter dan nog lang iets te laten voortmodderen. In zo’n situatie ga ik ook niet marchanderen, niet onderhandelen; als ik de uitkomst eigenlijk al op voorhand weet ga ik er geen energie meer in steken.
Ook opruimen kost energie, het doorstrompelen op een weg vol hobbels, waar van alle kanten gevaren dreigen, is nog meer vermoeiend. Dan is het beter even de schouders er onder te zetten, de last op te nemen en de narigheid van je af te werpen.. Wie herkent dit alles? Ik denk eigenlijk dat iedereen meer dan eens in dezelfde situatie heeft verkeerd…
geplaatst door Aktivo1 - 3758 keer gelezen
Vorige berichten
Deel 2. Hoe maken we daten leuk(er)?
Na mijn eerste blog zijn de mannen aan de beurt. Wat vinden mannen nu echt van het daten met vrouwen? Waar lijkt het mis te gaan, wat ga
Daten met beperkingen
Wie een tijdje als single door het leven ging heeft vaak behoefte aan een nieuwe start in een vriendschap, die waar mogelijk uitloopt op een relati
Is het sociale verkeer thuis voor de buis?
Het is algemeen bekend dat je op straat geen risico's moet nemen, niet inhalen als je niet zeker weet of het kan. Dat geldt voor alle voertuigen wa