terug

Wandelen...

zondag 3 mei 2020

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, ik heb mijzelf een metgezel aangeschaft. Weliswaar een denkbeeldige vriend, het is een hond. Dit verzonnen dier geeft mij de verplichting om er iedere dag op uit te gaan. Of het nu regent, of stormt, het liefst natuurlijk wanneer het zonnetje schijnt, maar het geeft mij een reden om de deur uit te gaan. Niet dat ik mij er altijd op verheug, maar als ik een trouwe viervoeter zou hebben, die zijn behoefte zou moeten doen en ook beweging nodig heeft, zou ik er ook niet met allerlei smoesjes onderuit kunnen komen. Het is zo verleidelijk om bij slecht weer die buitendeur maar gesloten te houden en niet op pad te gaan. Lekker warm onder dat dekentje op de bank te blijven liggen. Ik ben me er zelf goed van bewust, dat ook ik, evenals een dier beweging en ontspanning nodig heeft. Rennen doe ik niet, maar ik wandel in een stevig tempo. Evenals hondenbezitters zoek ik de plekken op, waar het rustig en groen is. Daar kom ik geregeld vele eigenaren met hun dierenvriend tegen. Soms maken we een praatje en gaat het dikwijls over de viervoeter. Ik luister en doe invoelend of ik er verstand van heb. Dikwijls komen we dan ook op andere onderwerpen terecht, wat een afleiding geeft in gedachten die anders maar in een klein kringetje blijven ronddraaien, want ja, zeker nu in deze bizarre periode, met een lege agenda en bovendien single, is het wereldje wel erg klein geworden. En soms ontstaat daarbij een contact. De volgende keer wanneer ik die persoon met de hond dan weer tegenkom, wordt het gesprek van de vorige keer weer hervat. Dikwijls wandel ik op het schelpenpad langs de Vliet. Een smal paadje, waarvan rechts en links het water verstopt is achter rietkragen. Nu met die anderhalve meter afstand die wij van elkaar dienen te houden, denk ik weleens, oei, oppassen dat ik niet in het riet, of daarachter in het water beland.

Behalve het uitlaten van mijn denkbeeldige dier, geeft de wandeling mij ontspanning, geniet ik van de mooie dingen van de natuur en zet ik ondertussen mijn gedachten op een rijtje. Van alles komt voorbij. Vooral over deze tijd van dat vervelende virus wat overal rondwaart. Om besmetting te voorkomen, wordt ons o.a. aangeraden afstand te houden. Hoe kan ik nu een manier vinden om toch naar mijn kleindochter te gaan, die binnenkort jarig is? Ik wil haar en mijn kinderen nu wel weer eens zien. Ik word gek van al die waarschuwingen, van al die mogelijkheden die er verteld en geschreven worden over hoe je besmet zou kunnen raken. Knuffelen zal niet gaan, maar… Ik ga toch en vind er wel iets op. Wandelen geeft mij ook de tijd om op een rustige manier te overdenken hoe ik omga met contacten op een datingsite. Ik heb enkele contacten waarmee ik een briefwisseling onderhoud. Elkaar zien zal voorlopig nog niet gaan. Uit ervaring weet ik, dat hoe het met door elkaar te schrijven ook klikt, de realiteit van het elkaar ontmoeten toch heel anders uit kan pakken. Al die digitale mogelijkheden zijn prima, maar wat verlang ik naar die fysieke aanrakingen.

Onderweg vanmorgen bij het bruggetje een leuk gesprek gevoerd met een vrouwtje met echte hond. Geestelijk weer helemaal opgepept en de wandeling heeft mij tevens goed gedaan in het fysiek welbevinden. Waar een denkbeeldige hond al niet goed voor is.

Liefs,

Monique

geplaatst door monique3 - 2862 keer gelezen