Pluk me, pluk me of pluk me niet?
maandag 8 juni 2020
Twee jaar geleden hebben bloemisten een actie gevoerd tegen de verhoging van de BTW op planten en bloemen van 6 naar 9 %. Op een ludieke manier hebben zij hun bezwaren tegen dit plan onder de ogen gebracht van de regering. Ze werden door deze verhoging geplukt waar ze altijd bloemen plukken..
Ik lees als ik in een natuurgebied wil wandelen vaak bij de ingang op een bord, dat het verboden is de natuur te verontrusten, planten uit te graven of bloemen te plukken. De verleiding is groot om als je iets bijzonders in het gras ziet dat mee te nemen, maar oh wee, als je door een boswachter gesnapt wordt.. In de Bollenstreek, vlak bij Bennebroek is er een landje, waar je juist wél mag plukken, een pluktuin. Tenminste, als je voor wat je meeneemt betaalt aan de eigenaar van het land.. Eigenlijk is dit een slimme formule, hij hoeft zelf niet te plukken, spaart arbeidskosten, en er hoeven geen bloemen omdat ze verlept zijn weggegooid te worden!
Ooit zat ik op een protestantse middelbare school met zowel jongens als meisjes in elke klas. Op een steenworp afstand was een katholieke MAVO voor enkel meisjes. Er werd ons in de wandelgangen duidelijk gemaakt, dat we tijdens onze pauzewandeling ons niet bij de andere school moesten laten zien. Deze MAVO had grote ramen, reden waarom we die school het aquarium doopten (afblijven met je handjes)… Het was moeilijk de verleiding te weerstaan en er toch omheen te wandelen..
Op een datingsite kom ik als ik goed lees er snel achter hoe graag iemand een contact wil. Soms lijkt het, alsof iemand vanaf haar of zijn profiel de lezer smeekt: Pluk me, pluk me! Zo gemakkelijk als het plukken van een boeketje in een pluktuin gaat dat evenwel niet. Je moet beschikken over goed gereedschap, een snoeischaar dus. Er zijn ook bloemen, die helemaal niet geplukt willen worden, ze vinden het heerlijk in hun bloembedje, waarom zou je je leven slijten in een vaas – en dan duurt dat leven fiks korter!
Precies dezelfde twee verschillende uitgangspunten kom ik tegen bij het daten. Het is een illusie dat allen, die hier ingeschreven staan wanhopig verlegen zijn om een maatje. Maar een enkele keer lees ik over iemand, die het alleen-zijn zat is. Dat is een negatieve benadering. Typisch iemand, die als hij / zij een bloem was in een veld de voorbijgangers smekend aankijkt en stamelt: Pluk me, pluk me. Met zo’n houding bied je je als het ware op een presenteerblaadje aan. Wat voor gevolgen heeft zo’n insteek?
De maatregel in “Coronatijd” die het meeste invloed heeft op het daten is social distancing, op anderhalve meter blijven. Een oud liedje komt nu weer bovendrijven: “Je mag er alleen maar naar kijken, maar aankomen niet”. Tenzij je zeker zou weten dat je allebei niet besmet bent. Dat zou je pas weten als je het er voor over hebt om òf te wachten tot er een vaccin is tegen corona òf als je als daters bereid bent voor een date twee weken in quarantaine te gaan. Ook diegenen die pluk me hoog in hun vaandel hebben staan kunnen spontaan daten wel vergeten.
Het kan ook nog op twee manieren, passief en actief. Waar iemand het initiatief neemt, gebeurt het af en toe dat je een berichtje krijgt van iemand, waarvan je op je klompen aanvoelt dat die echt wanhopig verlegen is om een relatie. Mannen willen dan vaak gewoon onder de pannen zijn, vrouwen zoeken meestal niet iemand voor hun natje en droogje en een leuk verblijf.. Maar wel een invulling van een gemis. Soms komt die aanpak omdat iemand bang is, dat hij / zij niet zo goed “in de markt ligt”. …
Passief blijkt meer uit de ruimte, die iemand in een profiel biedt. Bij een heel ruime leeftijdsmarge, geen beperkingen in andere opzichten krijg ik de indruk, dat diegene er weinig aan gelegen is, hoe die ander is, als er maar een ander is.. Zou een ontmoeting op die basis op den duur echt slagen?
geplaatst door Aktivo1 - 3269 keer gelezen
Vorige berichten
Op naar beter
Licht! De muur tegenover mij is wit, met hoge, donkere ramen. Een vrouwenstem noemt mijn naam, en nog een keer. Een slang blaast warme lucht mijn bed in, mijn heup is een bal van vuur. Mijn voet ligt naar buiten, dat mag niet! Dat mag helemaal niet! Ik heb alles al kapot gemaakt, ik krijg geen adem meer, dit is een droom, dit moet wel een droom zijn. De vrouw tilt mijn been op en vraagt of ik het kan ontspannen. Nee, te veel pijn. Er is nog een vrouw; ze praten zacht met elkaar en één van de twee geeft me een prik in mijn buik. Het vuur in mijn heup dooft, de pijn trekt weg. Ik droom niet. Vanaf nu ben ik een wandelaar met een heupprothese. Ik krijg een rood waterijsje. De chirurg komt even langs; hij is blij en tevreden. En als hij dat is, ben ik het ook!
Al met al breng ik veel te veel tijd door in mijn inmiddels veelbesproken eenpersoonsbed. Lange nachten, middagslaapjes. Dat moet anders. Voortaan doe ik mijn middagdutjes op de bank.
Mijn rode stoel is het middelpunt van mijn tijdelijke universum. Zittend op die stoel leg ik mijn been omhoog, deed ik de eerste oefeningen, at ik de door mijn dochters gekookte maaltijden en keek ik tv. ‘Good omens’ met de ene dochter, ‘Bodkin’ met de andere. Ze zijn weer terug naar hun eigen huis, mijn schatten van dochters! En hierbij bedank ik ook mijn zusje hoog in de hemelen: Zij heeft me min of meer gedwongen om mijn verrijdbare en verstelbare tekentafel mee te verhuizen. Hij stond bijna acht jaar lang in de schuur, en nu is hij mijn àlles tafel. Zo af en toe bedienen liefdevolle handen de stofzuiger rond mijn universum, anders zou het een muizenparadijs worden.
Tijdens de nacontrole liet de chirurg me een röntgenfoto zien van zijn werk, de ‘nieuwe heup’. Wat ik zag was een futuristisch ogende constructie à la Picasso. Hij leek op een heup zoals een moderne vibrator op een penis lijkt. Helemaal niet dus.
Gistermiddag heeft de fysiotherapeut me geleerd hoe ik in mijn eentje, op krukken, door de zware voordeur van mijn flat naar buiten kan lopen. Op naar beter!
Verbeterpunten
Het is zeker zo dat er genoeg verbeterpunten in mijn leven te vinden zijn, maar ik ben meer van de geleidelijkheid. Het hele jaar door kleine aanpassingen doen, werkt bij mij beter. Zo heb ik er lang over gedaan om die 2 scheppen suiker uit mijn koffie te krijgen en het is me gelukt. In het begin vond ik koffie zonder suiker bijna niet te drinken, maar dat is een kwestie van wennen. Ik doe tegenwoordig bijna een jaar met een pak suiker, want ik heb die suiker bijna alleen nog in huis voor de koffie of thee van mijn visite.
Ik weet dus echt niet hoe het voelt om veel kilo's te gaan afvallen, een zware verslaving te moeten overwinnen, die "ene" stap te zetten, die al jaren is uitgesteld. Wat ik wel weet? Een goed voornemen dwingt je om in de spiegel te kijken. Eerlijk naar jezelf te bekennen dat wat ik doe niet meer klopt. Gezondheidsredenen kunnen soms de doorslag geven, een betere verstandhouding met familie door zelf eens vaker contact met ze op te nemen, om wat belangrijke redenen te noemen.
Goede voornemens hebben iets hoopvols. Ook heeft het te maken met voorbereiding. Als je je sportkleding alvast klaarlegt, vergroot je de kans ook echt te gaan. Als je overdag meer water wilt drinken, vul dan alvast die fles en zet hem goed in het zicht. Veel mensen maken hun doelen te groot, de kans op mislukking is dan ook veel groter. Het oude leefpatroon laait soms toch weer op als er veel tegen zit. Wees daarom mild voor jezelf bij terugval, zie het als bijsturen, niet als falen.
Gebruik bijvoorbeeld frisse starts. Iedere maandag voelt dan als weer een nieuwe kans, een scheidslijn tussen oud en nieuw gedrag. Maak het ook haalbaar, gemiddeld heb je 66 dagen nodig voordat nieuw gedrag beklijft in je brein. En hoe zit het dan met de broodnodige motivatie? Motivatie komt meestal pas als je de actie al gestart hebt. Vaak krijg je pas zin nadat je begonnen bent, meestal niet andersom.
Eigenlijk geldt dat ook voor het daten. Als je volledig lid bent, vraag dan eens iets aan de ander over dat onderdeel van zijn of haar profiel wat je aanspreekt. Of benadruk overeenkomst(en) met "wat leuk dat jij ook van die muziek, musea, wandelen etc houdt, hebben we dat alvast gemeen". Je hebt dan veel meer kans dat je ook een leuk bericht terug krijgt...
Op herhalingsoefening in de liefde
In de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw moesten jongens van 18 jaar oud nog hun militaire dienstplichtplicht te vervullen. Velen ontsprongen deze dans door allerlei oorzaken. Wie wel tot de “gelukkigen” behoorde die het soldatenpak aan mocht trekken is daar niet altijd slechter van geworden. Een extra actie was toen nog de herhalingsoefening, om te bewerkstelligen, dat het op jonge leeftijd geleerde bijgespijkerd werd.
Wie terugkijkt op zijn relatieleven kan dit absoluut niet een op een met de militaire dienst vergelijken. Het woord “plicht” alleen al! Hoewel, in de vorige eeuw werden nog heel wat relaties, toen veelal huwelijken verplicht gesloten na afspraken van de wederzijdse ouders, en in heel wat gevallen was die verplichting om te trouwen tegen de zin van de betrokkenen.
Het liefdesleven anno 2026 kent een aantal fasen. In de vorige eeuw was het nog: Verliefd, verkering, verloofd en dan trouwen. Wie ging hokken werd met de neus aangekeken.
Pas eind 20e eeuw is het daten via internet van de grond gekomen.
Eerst door jongeren, die gingen op speurtocht naar de nieuwe mogelijkheden die sociale media boden. Alras ontdekten ook ouderen dit fenomeen.
Het komt nog al eens voor, dat iemand, die een date had of een korte relatie na het daten, dat hij of zij na een tijdje opnieuw benaderd wordt door diegene, waarmee hij of zij een (verbroken) contact had. Of hij of zij neemt zelf het initiatief tot hernieuwde kennismaking.
Ik ken zelf een stel dat zelfs voor de tweede keer met elkaar getrouwd is.
Moet ik dat voortschrijdend inzicht noemen?
Als er geruime tijd lag tussen de eerste date, en de nieuwe poging om het maar weer eens te proberen rijst meteen de vraag, waarom er een tijd geleden een punt achter het veelal prille contact gezet is. De belangrijkste vraag is mijns inziens: Zou het nu wel lukken samen iets duurzaams op te bouwen?
Soms krijgt een van beide of krijgen beiden advies van iemand uit hun netwerk: “Waarom zou je (naam ex date) niet weer eens opzoeken? Je bent nu weer een tijd alleen, en alleen is maar alleen”. Ik denk dat puur het single zijn niet het belangrijkste motief moet zijn om de banden weer proberen te smeden.
Is het verstandig als diegene, die uitgenodigd werd voor de nieuwe ontmoeting voorzichtig vraagt waarom hij of zij haar of hem weer benaderd heeft? Ik denk dat zo’n vraag in elk geval niet via een mail aan de orde moet komen. Een gesprek onder vier ogen is daar beter voor geschikt. Volgens mij is het goed als dat, wat er de afgelopen tijd in het leven van allebei is gebeurd te evalueren. Hoe is de positie van diegene, die het initiatief neemt voor het nieuwe contact in vergelijking met diegene, die daartoe uitgenodigd wordt? Ik denk, dat hij of zij, die uitgenodigd wordt betere papieren heeft..
Zeker weten dat er mensen zijn die dit lezen en met dit bijltje gehakt hebben. .