Pluk me, pluk me of pluk me niet?
maandag 8 juni 2020
Twee jaar geleden hebben bloemisten een actie gevoerd tegen de verhoging van de BTW op planten en bloemen van 6 naar 9 %. Op een ludieke manier hebben zij hun bezwaren tegen dit plan onder de ogen gebracht van de regering. Ze werden door deze verhoging geplukt waar ze altijd bloemen plukken..
Ik lees als ik in een natuurgebied wil wandelen vaak bij de ingang op een bord, dat het verboden is de natuur te verontrusten, planten uit te graven of bloemen te plukken. De verleiding is groot om als je iets bijzonders in het gras ziet dat mee te nemen, maar oh wee, als je door een boswachter gesnapt wordt.. In de Bollenstreek, vlak bij Bennebroek is er een landje, waar je juist wél mag plukken, een pluktuin. Tenminste, als je voor wat je meeneemt betaalt aan de eigenaar van het land.. Eigenlijk is dit een slimme formule, hij hoeft zelf niet te plukken, spaart arbeidskosten, en er hoeven geen bloemen omdat ze verlept zijn weggegooid te worden!
Ooit zat ik op een protestantse middelbare school met zowel jongens als meisjes in elke klas. Op een steenworp afstand was een katholieke MAVO voor enkel meisjes. Er werd ons in de wandelgangen duidelijk gemaakt, dat we tijdens onze pauzewandeling ons niet bij de andere school moesten laten zien. Deze MAVO had grote ramen, reden waarom we die school het aquarium doopten (afblijven met je handjes)… Het was moeilijk de verleiding te weerstaan en er toch omheen te wandelen..
Op een datingsite kom ik als ik goed lees er snel achter hoe graag iemand een contact wil. Soms lijkt het, alsof iemand vanaf haar of zijn profiel de lezer smeekt: Pluk me, pluk me! Zo gemakkelijk als het plukken van een boeketje in een pluktuin gaat dat evenwel niet. Je moet beschikken over goed gereedschap, een snoeischaar dus. Er zijn ook bloemen, die helemaal niet geplukt willen worden, ze vinden het heerlijk in hun bloembedje, waarom zou je je leven slijten in een vaas – en dan duurt dat leven fiks korter!
Precies dezelfde twee verschillende uitgangspunten kom ik tegen bij het daten. Het is een illusie dat allen, die hier ingeschreven staan wanhopig verlegen zijn om een maatje. Maar een enkele keer lees ik over iemand, die het alleen-zijn zat is. Dat is een negatieve benadering. Typisch iemand, die als hij / zij een bloem was in een veld de voorbijgangers smekend aankijkt en stamelt: Pluk me, pluk me. Met zo’n houding bied je je als het ware op een presenteerblaadje aan. Wat voor gevolgen heeft zo’n insteek?
De maatregel in “Coronatijd” die het meeste invloed heeft op het daten is social distancing, op anderhalve meter blijven. Een oud liedje komt nu weer bovendrijven: “Je mag er alleen maar naar kijken, maar aankomen niet”. Tenzij je zeker zou weten dat je allebei niet besmet bent. Dat zou je pas weten als je het er voor over hebt om òf te wachten tot er een vaccin is tegen corona òf als je als daters bereid bent voor een date twee weken in quarantaine te gaan. Ook diegenen die pluk me hoog in hun vaandel hebben staan kunnen spontaan daten wel vergeten.
Het kan ook nog op twee manieren, passief en actief. Waar iemand het initiatief neemt, gebeurt het af en toe dat je een berichtje krijgt van iemand, waarvan je op je klompen aanvoelt dat die echt wanhopig verlegen is om een relatie. Mannen willen dan vaak gewoon onder de pannen zijn, vrouwen zoeken meestal niet iemand voor hun natje en droogje en een leuk verblijf.. Maar wel een invulling van een gemis. Soms komt die aanpak omdat iemand bang is, dat hij / zij niet zo goed “in de markt ligt”. …
Passief blijkt meer uit de ruimte, die iemand in een profiel biedt. Bij een heel ruime leeftijdsmarge, geen beperkingen in andere opzichten krijg ik de indruk, dat diegene er weinig aan gelegen is, hoe die ander is, als er maar een ander is.. Zou een ontmoeting op die basis op den duur echt slagen?
geplaatst door Aktivo1 - 3312 keer gelezen
Vorige berichten
Succes hangt af van je eigen inzet
Succes hangt af van je eigen inzet
Ik ben blij en trots op mijzelf. Ik was al een paar dagen aan het proberen om op mijn nieuwe laptop de printer te installeren. Het is mij vanmorgen gelukt, evenals de Wifi verbinding. Ik weet nog wanneer ik tijdens mijn werk een probleem niet tijdig opgelost zou kunnen krijgen, ik het een poosje liet rusten. Het gekke was, dat het daarna wel lukte. Zo ook met het installeren van de printer. De volgende dag, of het latere moment kijk je er vaak met een frisse en andere blik naar. En… ik geef niet gauw op.
Ik vind het ook leuk om op een computer iets te proberen, iets uit te vinden. En ben niet bang om fouten te maken. Ik heb dat altijd gedaan. Bovendien van je fouten kun je leren. Op mijn werk hing een bordje met de spreuk: “Wie werkt maakt fouten, wie niet werkt maakt geen fouten”.
Er was een tijd dat alles vanzelfsprekend ‘wij’ was. Iemand in de buurt waaraan je iets kon vragen. Dat was weleens makkelijk, hoewel ik het zelf altijd eerst probeerde. Na tweeënveertig jaar Huwelijk hield het tweezijn ineens op. Niemand naast je om iets aan te vertellen. Dat was wennen. Het ‘wij ‘werd ‘ik’. Alles alleen doen. De (zware) container buiten zetten bijvoorbeeld. Ik noem dit vaak als eerste, omdat ik er een hekel aan heb. Oliepeil van de auto controleren, de banden ervan oppompen, mijn fiets nakijken en een band plakken. Allemaal klusjes die voor mij werden gedaan, omdat bij tweezijn ongemerkt de taken zijn verdeeld.
Hoewel er wel meer taken zijn die ik nu als single moet doen, is elk proces een gewenning. En problemen, of lastige dingen worden nu ook opgelost. Single zijn betekent ook het heft in eigen handen nemen. Het alleen-zijn beleven kost tijd. Inmiddels ervaar ik ruimte. Vooral ruimte om gelukkig te zijn in mijn alleen-zijn. Met alle mogelijkheden om die ruimte in te vullen. Er is geen stilte meer.
“Wie leert lopen op eigen voeten, kan verder komen dan hij dacht”
Liefs,
Monique
Samen eropuit.
Dit voorjaar ben ik op vakantie geweest, ik zou er nog iets over schrijven dus bij deze. Samen met een vriendin had ik Bosnië als eindbestemming. Je moet toch wat, er is overal wel wat te ontdekken. Mijn buurman is een Bosniër. Tenminste, dat zeg ik gemakshalve, want hij is een Nederlander net als ik. Ik bedoel natuurlijk dat zijn familie oorspronkelijk uit Bosnië komt, zijn vader destijds gevlucht voor het etnische geweld in de Balkan. Vandaar dat ik dacht, ik ga daar eens kijken. Eigenlijk had ik nog wel verder gewild, naar Griekenland, ik heb tijd genoeg. Maar helaas gold dat niet voor mijn reiskompaan, die het met een beperkt aantal vakantiedagen moest doen.
Ik had ook alleen verder kunnen gaan, zoals ik het ook vorig jaar in Portugal heb gedaan. En ook vroeger deed ik het wel eens op die manier. Zo ging ik eens met een vriend naar Oostenrijk. Hij ging daarna terug en ik reisde in mijn eentje verder. Daar had ik het over met mijn zoon en die vond het eigenlijk maar een rare oplossing. Samen uit, samen thuis was zijn mening. Typisch geval van een jongere van nu, die een stuk traditioneler is geworden dan mijn generatie. Athans vanuit mijn perspectief. Hmm… ik legde het dus voor aan de beoogde reisgenote, iemand die ik echt niet van overdadig traditionalisme kan betichten, maar ook die had een voorkeur voor ‘samen uit, samen thuis’! En zo bleef de reis beperkt tot drie weken. Athene terug op de to-do-lijst. En uiteindelijk liep de planning ook voor mijn niet zoals gedacht en kwam het goed uit zo, maar dat is een ander verhaal.
De gedachte was om de Donau te volgen en dat is voor een deel wel gelukt, via Regensburg en Passau naar Ilok. We deden veel indrukken op, in het bijzonder van de grote verschillen in welvaart tussen de Balkanlanden onderling. We hebben er reuze aardige mensen ontmoet, vooral in Bosnië. Wat betreft natuurschoon doen de landen nauwelijks voor elkaar onder, maar de prachtige waterpartijen van Plitvice zijn wel van een buitencategorie. En ook cultureel en historisch heeft Kroatië toch de beste papieren, overigens met veel steun van de Europese Unie.
Het reizen met tent ging prima, voor campings moet je een beetje een neus hebben, die hebben we, en een dosis mazzel. Wij zijn ook niet zo veeleisend wat dat betreft en als je het vergelijkt met kamperen pakweg 40 jaar geleden dan is sowieso alles superdeluxe. Juist de wat eenvoudigere campings zijn vaak aantrekkelijker. Improviseren is leuk. We stonden pal aan de Donau, en ook in iemands achtertuin. Maar het enige echt belangrijke voor de tentkampeerder is natuurlijk: schijnt de zon… of regent het. En ook daar zijn we weer goed mee weggekomen.
Je kunt op zo’n reis ook bedenken dat je niet alles samen hoeft te doen. Dat de één gaat zwemmen terwijl de ander een fietstocht maakt, bijvoorbeeld. Op andere reizen gebeurde dat ook wel, omdat je verschillend in energie zit of andere interesses hebt. Dat kan je op die manier prima opvangen en elkaar ‘s avonds over de dag vertellen. En op een langere reis wil je misschien ook wel eens even alleen zijn. Maar op deze reis deden we (bijna) alles gezamenlijk en we hebben ervan genoten. :-P
Tijd
Tijd is een ongrijpbaar concept.
Het is misschien ook helemaal niet de bedoeling om het te grijpen. Onmogelijk ook waarschijnlijk.
Alhoewel hij het zelf nooit zo gezegd schijnt te hebben, wordt aan Einstein vaak de uitspraak toegeschreven dat tijd alleen maar bestaat, omdat anders alles tegelijk zou gebeuren.
Dat zou ook wel een beetje veel om te bevatten zijn op dit ondermaanse, dus daarom heeft alles hier op aarde zijn plaats en tijd. Anders zouden we er binnen de kortste keren vanaf springen.
Ik sprak vanuit Frankrijk met een goede bekende in Nederland die voor euthanasie had gekozen. Het was ons afscheidsgesprek. Zijn samenvatting van het bestaan was chronologisch kort en bondig. Ergens midden in ons gesprek sprak hij de woorden: je komt er keer op en je moet er ook weer een keer vanaf. En zijn tijd om er vanaf te springen was daar.
De schoolvakanties zijn alweer een paar weken bezig en nu ook de regio Midden vakantie heeft, stroomt de camping langzaam vol met gelukkige gezinnen. Ik moet er niet aan denken dat alles tegelijk zou gebeuren. Gelukkig gebeurt dit pas na zeven zalige weken.
Zijn woorden klinken mij als muziek in de oren: je komt er een keer op en je moet er ook weer een keer vanaf. Dit weekend. Alles op zijn tijd.