terug

De Tantalus-kwelling.

woensdag 22 juli 2020

Van tijd tot tijd is het goed het leven eens de revue te laten passeren. Ik had toen ik jong was enkele idealen, die ik graag wilde verwezenlijken. Mijn voorliefde voor de natuur, en dan vooral voor de vogelwereld, stak ik op school al niet onder stoelen of banken. Het streven om biologie met de avifauna als specialiteit te studeren heb ik niet gerealiseerd. Ook in de liefde had ik zo jong als ik was al idealen. Die strandden in mijn tienertijd evenwel door allerlei oorzaken.

Niet zo lang geleden danste ik een avond met een uitermate charmante dame. Een week later ontving ik ongevraagd via mijn persoonlijke emailadres een foto van deze dame in tweedelig badpak, liggend op een stretcher. Wat moet ik daar van denken? Mijn moeder hield mij ooit voor: Van een mooi bord alleen kun je niet eten… Ik heb haar nog een paar keer gemald, maar al snel stopte de mailwisseling.

Tot mijn stomme verbazing kreeg ik onlangs, na anderhalf jaar weer een mailtje van haar. We hebben vervolgens over en weer gemaild. Toen ik haar evenwel een mailtje zond waarin ik vroeg of ze me weer wilde ontmoeten hield zij heel duidelijk de boot af, als ze een ontmoeting wilde zou ze dat zelf wel aangeven.

In de Griekse mythologie was er ooit een man, Tantalus geheten. Hij was een zoon van Zus, de oppergod, maar hij misdroeg zich zodanig, dat hij een straf moest ondergaan. Tantalus moest tot zijn kin staande in water eeuwig dorst hebben, want zodra hij probeerde te drinken zakte het water weg en hoewel rijpe vruchten boven zijn hoofd hingen, blies de wind ze weg zodra hij er door honger gekweld een greep naar deed. Vanwege het leed van Tantalus in de onderwereld, noemen wij het feit dat men iets graag wil maar net niet kan krijgen vandaag de dag een Tantaluskwelling.

Ik moet hierbij denken aan het plaatje uit een kinderboek; een jongetje zit op de bok van een zeepkist, waar hij een hond voor gespannen heeft. In zijn handen heeft hij een stok met een touw en daaraan een worst, die worst laat het jongetje net zover voor de neus van de hond bengelen, dat die er niet bij kan. De hond begint te lopen in de hoop de worst te pakken te krijgen, daardoor trekt hij wel de zeepkist verder, maar hij slaagt er niet in de worst te verschalken.

Soms wordt ons – wordt mij een worst voorgehouden. Die jagen we - jaag ik achterna. De reclamewereld doet dat natuurlijk altijd, maar ook in ons liefdesleven komt het dus voor.
Maar waarom zou ik die worst proberen te pakken? Dat snap ik niet, want die worst blijft toch altijd buiten mijn bereik? Daarbij vind ik, dat degene, die me zoiets voor houdt in wezen een beetje gemeen bezig is. Ik moet in elk geval proberen steeds realistisch te zijn. Kan dat, als Amor zijn pijltjes op mij richt? De geest is gewillig, maar het vlees is zwak…

geplaatst door Aktivo1 - 3891 keer gelezen