terug

Glas op glas

vrijdag 17 juli 2020

Ontbijt bereiden aan een vol aanrecht. Dat is beslist ongebruikelijk: Sinds ik in deze kleine flat woon, zorg ik juist voor leegte op de strategische werkvlakken. Afwas en ontbijt staan nooit tegelijk op het aanrecht - waaruit maar weer zonneklaar blijkt hoe zuinig een mens moet zijn met ´nooit´. Gistermiddag en -avond heb ik door Meijendel gewandeld. Vanochtend ben ik meer hongerig dan ijverig.

Ik weet niet eens meer waarom, waardoor. (Is er nog iemand die het verschil huldigt?) Het was een impulsieve handeling met mijn rechterhand waarvoor ik, linkshandig als ik ben, beter mijn linkerhand had kunnen gebruiken. Iets gemakzuchtigs waardoor de pot met boekweithoning omviel - en er iets compacts transformeerde tot een bergje glasscherfjes. Een plofje, vonkjes van zonlicht overal. De honingpot was nog heel, dus op die plek moet iets anders van glas hebben gestaan. Een koffieglas? Nee, dat zou mét de honingpot zijn omgevallen; ik gebruik immers hoge koffieglazen. Een theeglas? Nee, mijn theeglazen hebben oren en ik zie geen stukjes oor tussen de scherfjes. Het was een laag glas, dat staat vast. Om er een bergje scherfjes van te kunnen maken, moet de honingpot immers óp de rand van het glas zijn gevallen. Smal laag glas, breed laag glas? Help, ik weet niet eens wat voor glas daar stond, wist niet eens dat daar achter die pot met honing een glas stond! Hoeveel van die glazen heb ik? Had ik? Het stomme is: het doet er niet toe. Het doet er absoluut niet toe. Ik moet domweg voorzichtig aan het werk met blik en rubber handveger, en met nat keukenpapier. En mocht ik een glas tekort komen, welk glas dan ook, een smal glas of een breed glas, dan loop ik de stad in om een nieuwe te gaan kopen.

Ben je er nog? Mooi, dan is hier je beloning: Het raadsel van de aantrekkingskracht is opgelost, althans bijna. De oplossing stond op de filosofie-kalender in mijn toilet - het blaadje van zondag 12 juli - en de eer komt toe aan de zestiende eeuwse filosoof Michel de Montaigne:

´Als men bij mij zou aandringen te zeggen waarom ik van hem hield, voel ik dat dit alleen uitgedrukt kan worden door te zeggen: ¨Omdat hij het was: omdat ik het was¨.´

Zoals ik al schreef, het is een bijna-oplossing. Michel de Montaigne verwijst hier niet naar een romantische liefde, maar naar een vriendschap die ´even volmaakt als zeldzaam was´.

Echter, als iemand bij míj zou aandringen te zeggen waarom ik van hem houd, waarom ik nooit weer op zoek zal gaan naar welke andere man dan ook, dan zal ik mijn gevoelens niet meer kleineren met de woorden: ¨Ik heb geen flauw idee. Het is het raadsel van de aantrekkingskracht¨ - om vervolgens iets te bazelen over de warmte in zijn bruine ogen; de vonkjes in zijn blauwe ogen; de wijsheid in zijn grijze ogen. Nee, ik zal aan Michel Montaigne denken en voelen dat ik alleen maar dit hoef te zeggen:

'Omdat hij het is. Omdat ik het ben'.

geplaatst door RodeJas - 3137 keer gelezen