terug

Kijkje achter de schermen

woensdag 15 juli 2020

Afgelopen zaterdagavond kwam weer het wekelijkse tv-programma over de dieren in de dierentuin. Dit keer waren er 2 items over apen. Het eerste ging over het Berberaapje Victor, die gevonden was met een luier om in het bos. Het arme dier was als huisdier gehouden, had nooit andere apen gezien en wist niet hoe hij zich gedragen moest tegenover soortgenoten. Daarom ging hij eerst in de leer bij een ervaren Berber vrouwtjesaap met een zacht karakter. Daarna kwamen een voor een kwamen de andere apen erbij. Het duurde 2 maanden voor Victor door de hele groep Berberapen werd geaccepteerd.

Vervolgens kwam het Doodshoofdaapje Emilio in beeld. Hij zat als enige man tussen de vrouwtjes en zijn taak was het om ze te bevruchten in de paartijd. In de periode die daaraan vooraf ging had hij echter niets te vertellen, de dames maakten de dienst uit. Toen de paarperiode naderde werd hij steeds forser van gestalte en leek hij ook groter en maakte daarmee indruk op de vrouwtjes. Hun gedrag naar hem veranderde. Opeens wilden ze graag naast hem zitten. Hij genoot volop van de paarperiode, want in de daarop volgende lente werden er maar liefst 10 nakomelingen van hem geboren. Daarna kreeg hij weer dezelfde ondergeschikte rol die hij daarvoor had gehad. De vrouwtjes waren hem liever kwijt dan rijk, want ze hadden het druk met hun pasgeboren jongen.

Toen ik dit zag moest ik terugdenken aan de tijd dat ik zelf 2 jonge kinderen had. Mijn beide zonen schelen 17 maanden in leeftijd en waren als peuter en kleuter erg ondernemend. Ik was de hele dag bezig om alles in goede banen te leiden. Met nog een grote hond erbij die ook aandacht vroeg, had ik dus mijn handen vol. Dat ging ten koste van mijn echtgenoot, die steeds verder op de achtergrond raakte. Voor mijn jongste zoon naar de kleuterschool ging, waren we gescheiden. Ik was niet voorbereid geweest op dit drukke leven en vroeg me later af of ons huwelijk langer had geduurd als de kinderen een groter leeftijdsverschil hadden gehad. Als alleenstaand ouder kreeg ik het nog drukker, want behalve dat ik nu echt alles alleen moest doen, verhuisde ik ook naar een andere woning, Toch hielp al die drukte me wel door de scheidingsperiode heen, omdat ik geen tijd had om te piekeren. Ik had namelijk geen familie in de buurt wonen die me af en toe eens kon helpen. Ook daar dacht ik zaterdagavond even aan terug, toen ik het berberaapje Victor zag. Hij moest het ook allemaal zelf zien te klaren en had moeite om zich staande te houden zonder hulp van familieleden. Hij heeft het gered en ik uiteindelijk ook.

Waarom ik jullie dit vertel? Omdat een moeder(dier) zelden afstand neemt van haar kind (jong). Ze heeft het nieuwe leven gevoeld in haar buik, dus wordt de baby (het jong) automatisch haar 1e priotiteit. Maar net als de mannetjesdieren in de natuur, kan een man tot op hoge leeftijd kinderen verwekken, soms bij meerdere vrouwen, wat bij dieren trouwens heel normaal is. Een vrouw met kinderen van meerdere mannen komt een stuk minder voor en bovendien tikt bij iedere vrouw de biologische klok. Natuurlijk houden mensenvaders ook veel van hun kinderen en zullen contact blijven houden met ze na een scheiding en ook als ze volwassen zijn. Dat is bij dieren anders, die zijn veel meer gericht op de voortplanting. Zij zullen bij iedere vruchtbare periode proberen om weer nakomelingen te krijgen...

geplaatst door sixty - 2698 keer gelezen