Le Vieux Village...het oude dorp
zaterdag 25 juli 2020
In deze periode dat over de hele wereld een pandemie ons leven beïnvloedt, moet ik denken aan enkele jaren geleden. Niet ver van ons huis, waar we vanuit het dal naar de col van Propiac reden, daar de auto neerzetten en wandelden naar dit oude dorp, gelegen is op de zuidelijke helling van de noordelijke Petite Luberon. We liepen over smalle paadjes in een rustig tempo naar boven, waar we volop uitzicht hadden op de hellingen met olijfboomgaarden en druivenvelden. Eenmaal boven zagen we het vernieuwde dorp Merindol les Oliviers (sinds de 18e eeuw met deze uitstraling) aan de oevers van de Durance liggen en in de verte de altijd zichtbare kale berg Le Mont Ventoux. Het oude dorp werd in 1545 verlaten door oorlog en de pest. Waarom ik nu aan dit moment van enkele jaren terug denk, komt door het verhaal wat mij verteld werd door een ‘kasteelheer’ inmiddels eigenaar van het kasteel dat prominent op het hoogste deel van de heuvel van ver zichtbaar is. Dit imposante bouwwerk had hij geheel in eigen beheer gerestaureerd en zichtbaar trots nodigde hij ons uit het van binnen te aanschouwen. Aangekomen op de top van de toren, een prachtig zicht op de vallei en de omgeving, had hij een zwembad. Eenmaal in het water aan één zijde van de rand van de toren, leek het of je zo in de diepte zou verdwijnen. Grandioos.
Er leefden in de 15e eeuw zo’n 40 gezinnen. De resterende ruïnes en de begraafplaats met oude grafmonumenten gaven in mijn fantasie een beeld hoe het er eeuwen geleden uit moet hebben gezien. Echter het verhaal dat hij vertelde ging vooral over de ziekte de pest, welke vanaf de 14e eeuw in Europa heerste. De ziekte verdween pas aan het eind van de 17e eeuw uit Europa. De oorlog, gepaard gaande met plunderingen en verkrachtingen i.v.m. het protestantisme, en de epidemie die er toen heerste, maakten het beeld wat ik tijdens zijn verhaal voor ogen kreeg, op dat moment staande in dit verlaten dorp, tot een intens beleven van de geschiedenis. Bovenal beroerde mij de impact die deze epidemie op de mensheid had. Herkenningen uit dit verhaal zijn ook nu tijdens deze corona periode aan de orde. “De pest haalde het slechtste in de mens naar boven, maar inspireerde ook tot daden van medemenselijkheid.” Wat dat betreft zal de mens niet zoveel veranderd zijn. Ik heb het gevoel, dat er nu ook in het algemeen veel onvrede heerst, maar daartegenover ook veel initiatieven worden ondernomen om elkaar te ondersteunen. Gelukkig leven wij nu in de omstandigheid van betere kennis en middelen.
Nu in deze vakantieperiode en na het gunstige verloop van het aantal besmettingen zijn er weer veel grenzen open en wordt er gereisd naar andere landen. Even een stukje geschiedenis. In oktober 1347 kwamen enkele Genuese schepen via de Middellandse zee in Sicilië aan. Op die schepen heerste de pest en verspreide zich over Europa. Eigenlijk hoef ik niet uit te leggen, dat reizen in de periode van nu een risico inhoudt. Maar goed, de regels van afstand houden e.d. in acht nemende, kan dit risico verkleind worden. Maar toch…
Nu de regels versoepeld zijn, is het idee geboren, dat we weer volop onze gang kunnen gaan. Weer van een bepaalde vrijheid kunnen gaan genieten. Het leven gaat door, ook bij ons allemaal die op deze datingsite vertoeven. Afgaan op de actiegroep Viruswaanzin tegen de coronamaatregelen heeft volgens mij geen zin. Willen we iemand ontmoeten zullen wij ons toch echt aan de regels moeten houden. Het leren kennen van elkaar op een langere termijn een kans geven, zonder gelijk maar de stok in het hoenderhok te gooien. Misschien leren we op deze manier toch nog iets van deze periode. Geef het een kans! Het moment van aanraken komt geleidelijk dichterbij en kan het ongehinderd, omdat je elkaar en elkaars achtergronden beter kent. Moet lukken dan…
Liefs,
Monique
geplaatst door monique3 - 3391 keer gelezen
Vorige berichten
Verjaardagen, je kunt er niet omheen
Elk jaar word ik een paar keer bepaald bij een verjaardag in de familiekring. Twee keer heel kort na elkaar, mijn zoon en een dag eerder ikzelf. Het is dan weer puzzelen wanneer we dat vieren. De rest van mijn familie verjaart op geheel andere tijden in het jaar, zoonlief en ik zijn veroordeeld tot de maand januari.
Verjaardagen werden vroeger doorgaans gevierd op de geboortedag. Nu in veel relaties tweeverdieners zijn zullen zij hun verjaardag vaker in het weekend vieren, voorop gesteld dat zij niet op zaterdag of zondag hoeven te werken. Mijn verjaardag viel dit jaar op zondag en de verjaardag van mijn zoon op maandag. De “viering” van de laatstgenoemde dag schuift dan een kleine week op.
Ik liep in voorgaande jaren tegen een dilemma aan. Wie nodig ik wanneer uit?
Het leek vroeger altijd eenvoudig iedereen op dezelfde dag en tijd bij mij thuis welkom te heten. Achteraf bleek dit nu mijn kleinkinderen wat ouder zijn en mijn zoon een hond heeft, die hij vorig jaar ook meenam niet zo’n slimme optie te zijn. Vorig jaar hoorde ik na de verjaardag van een van mijn kennissen, dat ze “not amused” was, door de combinatie van mijn jongste kleinkind, die ernstige gedragsproblemen heeft en de hond met de overige visite.
Ook tussen de kennissen onderling is het helaas niet altijd koek en ei…
Om herhaling van deze situatie uit te sluiten had ik nu twee “shifts” afgesproken, eerst komen mijn kennissen / vrienden en daarna mijn familie. Dat is ook met het oog op de beschikbare ruimte een goede oplossing.
Dat ik weer een andere leeftijd moet noemen als iemand mij vraagt: “Hoe oud ben je” is soms confronterend, zeker als het iemand is die verder niets van mij weet. Standaard reageer ik dan met “Hoe oud denk je?” Dat lijkt tactisch, maar het is niet uitgesloten, dat de reactie niet gespeend is van een complimentje.
Wat er op tafel komt is een ander punt van aandacht. Een deel van de visite heeft heel specifieke wensen wat betreft een natje en droogje. Omdat van een eenpersoons huishouden nooit geëist mag worden, dat de bewoner standaard een assortiment van een lunchroom heeft heb ik dat wensenlijstje gelukkig vorig jaar goed uitgewerkt en zorgvuldig bewaard.
Het is fijn als een van mijn gasten aanbiedt wat te helpen bij het bedienen en opruimen. Door wie dat doet merk je meteen, hoe zorgzaam iemand is.
Ik hang thuis geen slinger of andere versiersels op. De hopelijk gezellige sfeer komt wel door de gesprekken. Die zijn weer geheel anders als familie of als vrienden / kennissen op bezoek zijn.
Zelf ontkom ik niet aan het evalueren van het voorbije jaar en een vooruitblik op het nieuwe levensjaar. In 2026 heb ik behalve een of twee keer een vakantiereisje maken niets bijzonders op de agenda staan. Maar ik ben terughoudend bij het boeken van het reisje, wie weet komt er iemand op mijn pad met wie ik samen op reis ga. Je weet maar nooit.
Welke ervaringen hebben jullie met het vieren van verjaardagen? Kiezen jullie voor een mix van familie en vrienden of juist niet? Vieren jullie het op de dag zelf of liever op een dag in het weekend? Of vieren jullie het helemaal niet?
Vorm
... of inhoud? Daar moest ik aan denken bij al het geneuzel en gebeuzel over taalfouten.
Ik heb lang geleden twee jaar een relatie gehad met een niet-geletterde vrouw. Dat de relatie geen stand hield kwam niet door haar gebrekkige geletterdheid, maar door mijn gebrekkige emotionele intelligentie. Over hoe het daar nu mee is gesteld doe ik geen uitspraken. Hij is al lang niet op de proef gesteld. Op een schrijffout heb ik haar overigens nooit kunnen betrappen, want ze kon niet schrijven.
Nu ben ik de laatste om te beweren dat taal alleen vorm is. Ik zou er een hele filosofische traditie die in het westen teruggaat tot op de Grieken mee ontkennen. Taal is betekenis, taal is context. Maar wat is de betekenis van betekenis en wat is context? Van die dingen.
Dus nee, ik ga taalgebruik, wel de meest pragmatische component, niet degraderen tot vorm, maar geneuzel en gebeuzel over d/t-fouten beslist wel. Dat gaat immers over hoe wij de taal vormgeven in zijn verschillende gedaantes, de geschreven taal wel te verstaan in dit geval. In de gesproken taal hoor je dat verschil helemaal niet. En laten we nu gemiddeld veel meer spreken dan dat we schrijven. Maar dan nog, ook in de gesproken taal horen we veel 'fouten'. Wat zijn eigenlijk fouten? Maar dat terzijde.
Helaas zijn we hier in eerste instantie aangewezen op het geschreven woord; die foto's zijn helemaal niet belangrijk toch? En laat nu niet iedereen de gave van het woord gegeven zijn. Kijk er langsheen, zou mijn tip zijn. En anders wordt het zoeken naar spelt in een hooiberg. Ik denk nog vaak aan haar.
Over de irritante gewoonte om taalfouten expliciet op taalfouten te wijzen en die te verbeteren en de onzin daarvan gaat in mijn vakgebied nog wel een leuke anekdote rond trouwens. Op maandag vraagt de juf tijdens het kringgesprek aan Jantje wat hij gedaan heeft in het weekend. En Jantje zegt: ik heeft bij papa geslapen. Nee, zegt de juf, ik héb bij papa geslapen. O, zeg Jantje, ik heeft u niet gezien.
Welterusten.
Opa
Een bekend fenomeen is dat veel mannen het fijner vinden om opa te zijn dan vader,en zo ook mijn vader. Groot voordeel was dat hij al op zijn 45ste voor de eerste keer opa werd en hij speelt deze rol nu al veertig jaar met verve:) Eerst natuurlijk voor mijn dochters, en mijn nichtjes. En inmiddels is hij ook al weer geruime tijd overgrootvader gelukkig. Maar een opa, dat hebben mijn kleinkinderen niet. Met mijn kleinzoon doe ik wel wat stoere dingen zoals samen varen met de kano of schatzoeken langs de geocaches. Maar niemand die met hem timmert of hem banden leert plakken en zo. Zijn vader doet dat ook niet met hem, die heeft een eigen bedrijf en altijd druk en weg. Zijn moeder heeft ook eigen bedrijven en als er iets stuk is, regelt ze iemand die het fixt
Maar hoe leuk is het, als er rolmodellen zijn in je leven waarvan je kan leren dat je heel veel zelf ook kan maken? Deze week zag ik een film uit Tokyo waarbij je familieleden kon huren. Best wel triest om te bedenken dat ook in Japan de familie verbanden al zo verwaterd zijn dat inhuur nodig kan zijn. Deze film had ook wel een vleugje humor en verhuurde geen opa's, maar wel vaders, echtgenoten en journalisten. Maar goed, wat heb je eraan om eenmalig een opa in te huren? Je wil toch dat je kleinkinderen iemand hebben die echt van ze houdt, en niet alleen deze week maar volgend jaar ook nog. Er zit niet veel anders op, ik moet ze maar zelf leren timmeren en banden plakken dan:)