terug

Dat-moe

woensdag 12 augustus 2020

In enkele blogs van afgelopen dagen werd het daten weer volop uiteengezet. De profielen, wel/geen reacties op berichten, de voor- en nadelen van elkaar ontmoeten enz.. Maar vooral de uitdrukking 'date-moe' blijft maar in mijn gedachten spoken. Gewoon omdat het bij mij al een tijdje ook zo voelt. De spanning van het daten is al een lang voorbij. Ik heb totaal geen zin meer om in kant en klare berichten de energie te steken om deze te beantwoorden. Zeker wanneer deze persoon volledig lid is. Zo zinloos zulke nietszeggende berichten. Men dan niet de moeite kan nemen een persoonlijk berichtje te schrijven, geeft mij de aanleiding dit eenvoudigweg te negeren. Uit beleefdheid stuur ik dan een afwijzingsbericht terug. Maar soms na het zoveelste nietszeggende bericht van dezelfde persoon in mijn mailbox te hebben ontvangen, gooi ik die lekker in de prullenmand. Date moe ben ik inmiddels van die ontmoetingen, die tot niets geleid hebben. Waarom ik hier dan nog steeds rondhang? Ja, vraag het mijzelf ook dikwijls af. Mijn antwoord: ‘Omdat je nooit weet!’ ‘Ik de kans nog steeds wil grijpen mocht die zich voor doen.’
Afgelopen weekend met alle kinderen en kleinkinderen samen op een park verbleven. Mijn zoon heeft een nieuwe vriendin en op een gegeven moment kwam het gesprek op hoe zij elkaar ontmoet hadden en hoe ik Opa ontmoet had. Simpel elkaar ontmoet in een dancing. Eigenlijk is dat de beste manier, maar ja, veel ouderen komen niet meer in dancings en hebben een ander uitgaanspatroon. Daarom onderstaand gedichtje. Een manier opdat het voor ons ouderen ook wel zou kunnen lukken.

Jij bent leuk! Mag ik je houden?

Ik zag je aan komen lopen, steeds naderbij,
nog even en dan was je mij voorbij.
Ik draaide me naar jou toe en zei:
“Jij bent leuk! Mag ik je houden?”
Jij begon onbedaarlijk te lachen,
wij tegenover elkaar
daar in die galerij.
Ik wees naar de tekst
op een schilderijtje aan de muur.
Samen bekeken we er nog meer,
het liep reeds tegen het middaguur.
Een eindje bij mij vandaan,
bleef je staan.
Je las hardop: “Mooi, hè? Alles!”
Daaropvolgend:
“Ga je mee verdwalen? Ik weet de weg.”
Ik naderde en je pakte mijn hand.
Al wist je heg noch steg
Ik zei: “Laat ons gaan.
Met mijn hand in jouw hand
kan ik de hele wereld aan.”
“Jij laat mijn hart lachen”,
waren jouw woorden
toen we zij aan zij
eenmaal buiten bij die galerij
ons nieuwe pad opspoorden.
Onze kus, een belofte
door onze lippen beschreven
was de start van ons toekomstige leven.
“Jij bent leuk! Mag ik je houden?”

Uit: “Wolken die gedachten toveren”

geplaatst door monique3 - 3965 keer gelezen