terug

Veel geschreeuw - weinig wol : De bijna monoloog.

vrijdag 14 augustus 2020

Het scheren van schapen is het proces waarbij het wollen vlies van een schaap wordt afgesneden. De persoon die de schapenwol verwijdert, wordt een scheerder genoemd. Meestal wordt elk volwassen schaap eenmaal per jaar geschoren.
Er bestaat een langere variant van deze uitdrukking, die de herkomst meteen duidelijk maakt: ‘Veel geschreeuw en weinig wol, zei de duivel (of drommel), en hij schoor zijn varken.’ Het ging dus oorspronkelijk niet om schapen die werden geschoren, maar om varkens – dieren die inderdaad een enorme keel op kunnen zetten. Bron: Wikipedia.

In de blog vijf dagen singlevakantie die ik anderhalf jaar geleden plaatste heb ik een opmerking gemaakt met de quote over het geschreeuw en de wol.
Ooit “genoot” ik van een telefoongesprek van de buurvrouw die in het appartement boven mij woont. Deze bovenbuurvrouw blijkt erg goed gebekt te zijn, door haar verbale prestaties kan ik haar voordragen voor een plaats in het Guiness Book of Records. Ik ben benieuwd of ze zich heeft aangemeld voor het donorregister, dan zal ze toch een voorbehoud moeten maken voor haar tong, want die is op het moment van haar verscheiden helemaal opgebruikt en niet meer voor transplantatie geschikt.

In dat langdurige telefoongesprek was zij 95 % van de tijd en haar vriendin (de telefoon stond op speakerstand, dus die kon ik ook horen) maar 5 % aan het woord. Ze was niet te stuiten. Haar woordenvloed leek op een waterval, die niet door H2O maar wel door steeds nieuwe ideeën gevoed wordt.

Ik deed moeite om niet mee te luisteren naar de finesses van de conversatie. Natuurlijk was de weg van de minste weerstand naar binnen gaan. Maar is het niet te gek van woorden om zelf het veld te ruimen omdat iemand in je naaste omgeving in het openbaar aan het luid en duidelijk aan het communiceren is? Er is natuurlijk veel behoefte aan communicatie, maar soms bekruipt mij het gevoel dat het lijkt op aandachttrekken. Sommige mensen kikken er op dat ze gehoord worden.

Eenzijdig mondeling communiceren lijkt op liefde, die maar van één kant komt. Als er in een gesprek vrijwel geen rustpauze is, krijgt de ander die niet zo goed van de tongriem gesneden is geen opening om te reageren. Daar komt nog een ander probleem om de hoek kijken. De toehoorder wordt overdonderd met allerlei aspecten, feiten, gebeurtenissen die hij / zij eigenlijk goed zou willen laten bezinken alvorens er zelf wat over te zeggen. Gevaar is dat juist die zaken onbelicht blijven, die essentieel zijn. Het kan zelf zo zijn dat de reactie enkel bestaat uit het beamen van de standpunten van de gesprekspartner. Goed voor zijn / haar ego…

Het kan nog erger. De veelprater zal zijn of haar best doen stokpaardjes te berijden. Maar is de voor 95 % luisterende partij daarvan gediend? Die krijgt de kans niet om ook iets in het gesprek te berde te brengen. Tenslotte is de naaste omgeving ook getuige hiervan.
In een trein zat een vrouw, tegenover haar zat een man, ene Jan die blijkens het telefoongesprek met zijn eega aan het bellen was. Op een bepaald moment was de vrouw die tegenover hem zat het aanhoren van het gesprek zat. Ze zei luid en duidelijk zodat die eega het ook kon horen: Jan, wij zijn bijna in Amsterdam, ik heb het eten al voorbereid dus je kunt zo aanschuiven, Prompt stokte het telefoongesprek. Jan was razend, maar of hij er wat van geleerd heeft?

Bij het kiezen voor een plek waar je een dategesprek hebt moet je zorgvuldig te werk gaan. Dat spreekt vanzelf. Maar ook de ruimte die je elkaar geeft. Natuurlijk – zie mijn vorige blog – moeten er geen onnodige stiltes zijn. Is het evenwel verkeerd elkaar bij een date af en toe gewoon alleen maar aan te kijken?

geplaatst door Aktivo1 - 2673 keer gelezen