terug

Wachtwoorden

maandag 10 augustus 2020

Honderden jaren geleden waren allerlei gebouwen en daarmee degenen, die daarin verbleven geheel anders beveiligd dan nu. Ook toen was er een bittere noodzaak om iets te bedenken, waardoor onbevoegden geen toegang konden krijgen tot het kasteel, het raadhuis, noem maar op. Aan de poort van een kasteel stond een poortwachter. Als hij al op grote afstand iemand zag komen, waar hij over twijfelde of hij die wel kon toelaten haalde hij de brug over de slotgracht op. In minder twijfelachtige situaties werd de bezoeker staande gehouden, de visite moest hard maken, dat die welkom was. Het risico bij deze procedure was, dat de kasteelheer volledig afhankelijk was van de betrouwbaarheid van zijn poortwachter en overig personeel. Als iemand die had omgekocht hielpen zijn maatregelen om zich te beveiligen niets.

Een gast kon toegang verkrijgen door een brief te tonen met een uitnodiging voor het bezoek, of door een afgesproken wachtwoord uit te spreken. Dan liet de poortwachter hem door, en veelal moest de bezoeker zich daarna nog eerst laten aandienen bij de kasteelheer.
De toegang tot de gewone huizen was niet op die manier beveiligd. In het Midden Oosten waren vroeger huizen van verschillende deuren voorzien, zodat een ongewenste gast niet na het openen van een deur kon binnendringen. Na een bepaalde tijd ’s avonds liet men meestal niemand meer binnen.

Tegenwoordig is er in toegangsbeveiliging tot gebouwen deels anders voorzien. Er is soms nog wel een portier, maar veel vaker hebben bezoekers pasjes of moeten ze een toegangscode bij de deur intoetsen, waarna de deur opengaat. Veelal is de entree ook voorzien van een camera, waarop bezoekers geregistreerd worden. Wachtwoorden, toegangscodes, ik word ermee om de oren geslingerd. Als ik wat wil kopen via internet, als ik ergens aan mee wil doen, staat men te popelen om me te registreren en ik krijg dan een uniek wachtwoord. In een aantal gevallen mag ik zelf zo’n wachtwoord bedenken. Oh wee, als ik het vergeten ben. Cruciaal zijn de codes van je DigiD, je bankrekening, je mobiel.

Om toegang te krijgen tot het hart van iemand, om een relatie met iemand aan te gaan heb je soms ook een wachtwoord nodig. Dat wachtwoord kun je niet zelf verzinnen, je moet weten waarmee je de beoogde partner kunt raken. Natuurlijk zijn er wanhopige oplossingen. Als je geliefde in een kasteel woont, streng bewaakt door mensen uit de omgeving kun je de slotgracht overzwemmen. Of je kunt een stormram gebruiken om de poort binnen te komen. Maar werkt dat? Soms is er een extra beveiliging in de vorm van alligators in de slotgracht of soldaten op de tinnen, die met tonnetjes met pek klaarstaan.

Je zou kunnen overwegen een serenade te brengen voor het kasteel, in de hoop dat jouw geliefde naar je zang en muziek komt luisteren. Een ander wachtwoord, een middel om tot je date door te dringen is een attentie. Maar dit alles helpt niets, als je niet de juiste snaren weet te bespelen, als jouw wachtwoord niet correspondeert met wat er in de ander opgeslagen is.

Wat is het in de praktijk moeilijk de juiste woorden en ook de juiste toon te vinden, als je een date hebt. Zeker als je niet lang met elkaar mailt of belt voor de date, want dan is het maar de vraag, of je de juiste code gaat gebruiken. Het hart kan ook op slot zitten, en dan helpt het allerbeste wachtwoord geen zier. Dan is de gesprekspartner in feite helemaal niet toe aan een nieuwe relatie.

Wanneer er een langere periode overheen gaat voordat je elkaar kunt ontmoeten kan er van alles gebeurd zijn, waardoor de weg naar elkaar geblokkeerd raakt. Het is mogelijk, dat iemand anders jou je wachtwoord ontfutseld heeft, en dat je zonder het te weten achter het bet vist. Kortom, een afspraakje, een date is mijns inziens onvoorspelbaar… Als iemand met jouw wachtwoord aan de haal is gegaan is dat best zuur… Dat is dan iemand, die bij jouw date wél de juiste snaar heeft weten te treffen.

geplaatst door Aktivo1 - 3232 keer gelezen