terug

Even pas op de plaats maken...

zaterdag 24 oktober 2020

Jarenlang dacht ik dat alles waar ik mijn schouders onder zou zetten probleemloos zou gelukken. Zelfoverschatting? Of eerder minder bewust van de grenzen, die ik als actieveling graag opzoek. Twee jaar eerder had ik al besloten om voor het allergrootste deel van mijn vrijwilligerswerk mijn gitaar aan de wilgen te hangen.
Die beslissing had ik wel overwogen genomen. En ik heb er nooit spijt van gehad!

Nu er al weer twee jaar een zeven voor mijn leeftijd staat heb ik ontdekt, dat binnen die relatieve rust het gevaar op de loer ligt om dingen te doen, die ik beter kan overlaten aan mensen die pakweg 30 of 40 jaar jonger zijn. Maar dan doemt er een maatschappelijk probleem op.

Mensen uit die leeftijdsgroep hebben het druk met hun carrière, hun relatie, hun kinderen, hun partner, hun idealen. Dat alles kost tijd, aandacht en energie. Dit betekent vrijwilligers steeds bestaan uit mensen die niet meer actief aan het betaalde arbeidsproces meedoen. Er is in wezen niets tegen op de inzet van onze ouderen; vraag is alleen hoever die belasting van de 65 plus club mag gaan. Ik heb ontdekt, dat zij dit vaak doen vanuit een stuk verantwoordelijkheidsgevoel voor hun taak en betrokkenheid bij de organisatie, waarvoor ze zich inzetten.

Maar, er is meer in mijn leven dan alleen maar karweitjes doen, waarvoor een andere generatie of zijn neus ophaalt of met allerlei …. smoesjes komt om ze niet te hoeven doen.
Onlangs voelde ik me al een paar dagen niet senang. Iets met adem, ik kon het gevoel niet goed beschrijven. Op een dag moest ik helpen met schoonmaken voor mijn organisatie en me daarna haasten naar huis; daar zou ik via beeldverbinding notuleren. Achteraf hoefde men niet eens een verslag. Ik was bepaald not amused..

Enkele dagen later kon ik niet in slaap komen. Ik banjerde door het huis en werd ineens extreem kortademig. Gauw ging ik weer op bed liggen, direct begon mijn hart te protesteren. Bed uit, weer dat gehijg en mijn hart deed heel leuk mee aan deze kwelling. Wat nu rond 1 uur in het holst van de nacht? Na een kwartier hakte ik de knoop door, en ik belde 112. In no time stond de ambulance voor de deur, ik kreeg wat EHBO en ik moest halsoverkop mee, in pyjama en een jas, met een paar dingen die ik altijd bij me heb.

In het ziekenhuis kreeg ik eerst een coronatest, later zou er nog een volgen. Ik kwam terecht op een kamer die voor dit soort patiënten gereserveerd is, maar toevallig(?) wel op dezelfde etage als waar COVID 19 vastgestelde mensen verbleven. Gelukkig kreeg ik bij de tweede test te horen dat ik geen corona heb. Wat een spanning…

Na een verhuizing naar een gewone longafdeling kwam door onderzoek de aap uit de mouw, een longembolie, heel goed te genezen door bloedverdunners. Als ik naar huis zou willen moest het zuurstofgehalte in mijn bloed wel normaal zijn. Er volgden nog wat onderzoeken en controles, en hiep hoi, twee dagen eerder dan gepland kon ik het hotel “Verpleeg en genees” achter me laten. Geen kwaad woord over de behandeling. En de inzet van mijn schoondochter en zoon was grandioos.

Ik had het gevoel dat iemand mij op de vingers tikte, ik moest even pas op de plaats maken . Zoiets van: “Je denkt wel dat je alles kan, maar denk er aan dat er grenzen zijn!” Toen ontdekte ik tegelijkertijd, hoe fijn het is om fijne familie en vrienden te hebben. Ook van leden van de datingsite heb ik veel medeleven mogen ondervinden. Ik heb geleerd om nog zorgvuldiger om te gaan met mijn lichaam. Mens sana in corpere sano: Een gezonde geest in een gezond lichaam hangen dus nauw met elkaar samen. Ook vind ik, dat ik mijn leven niet door anderen moet laten leven of door een te ver doorgevoerd verantwoordelijkheidsgevoel.
Ook heb ik ontdekt, hoe waardevol het is als ik weer een echt maatje zou hebben. Daten met als doel een echte relatie te krijgen is prima, wat jammer dat de mogelijkheden nu zo miniem zijn…

geplaatst door Aktivo1 - 4299 keer gelezen