terug

Ik was zijn type niet

vrijdag 6 november 2020

Omdat ik al langere tijd blog kreeg ik een PB van een man die mijn blogs leuk vindt en dat aan me wilde vertellen. Altijd fijn om te lezen, dus ik stuurde hem een aardig bericht terug. In zijn volgende mailtjes werd er aangestuurd op een vrijblijvende ontmoeting, gewoon omdat hij mij een interessante vrouw vond en graag met mij wat van gedachten wilde wisselen in een persoonlijk gesprek. Ondanks dat hij niet in de zoekleeftijden van mijn profiel paste, hij was een stuk ouder, was ik best genegen om hem in een park bij mij in de buurt te ontmoeten om kennis te maken. Gewoon een gezellige middag en samen een stukje wandelen, geen echte date dus.

Eigenlijk was het te winderig en vochtig weer om op een bankje plaats te nemen, maar de horeca is nu gesloten, dus het moest wel zo. Hij wilde niet gaan wandelen in de mooie omgeving waar we hadden afgesproken. Okay, dacht ik, misschien als we 20 minuten gezeten hebben en we het allebei koud krijgen, komt het er nog van. Al in het begin van het gesprek bleek dat hij helemaal niet wilde wandelen. Lachend zei ik, ik weet niet hoe lang we het volhouden zo, maar we zien wel.

Ik bekeek hem eens goed, hij leek me nog ouder dan op zijn profielfoto. Zijn profielfoto klopte ook niet, toen ik ernaar vroeg vertelde hij dat die foto 5 jaar oud was. Bovendien had hij ook nog een paar jaar gesmokkeld met zijn leeftijd, dus hij was nog ouder dan ik dacht. Nou ja, het is toch geen echte date, laten we er gewoon een gezellige middag van maken, bedacht ik voor mezelf in stilte. Het viel me wel op dat hij niet echt die interesse in mij had die hij in zijn e-mails had aangegeven, want het gesprek ging vnl. over hem en zijn voorbije, arbeidzame leven.

Daarna begon hij over zijn echtscheiding na een lang huwelijk, waarover ik veel negatiefs te horen kreeg. Ik probeerde het gesprek enkele malen over een andere boeg te gooien, maar hij kwam via een omweg toch weer terug op dit onderwerp. Nu ging het over de zakelijke afwikkeling, waar hij het niet mee eens was. Ik zei : "ik heb nu een paar keer geprobeerd om het gesprek op iets anders te brengen, maar het lijkt wel of je het niet wilt horen". Klopt zei hij : jij bent mijn type helemaal niet. Ik keek hem verbaasd aan. Hij ging verder "deze ontmoeting is bovendien geen date, dus ik hoef mijn best niet voor je te doen". Aha, daar zat dus de kneep, begreep ik. Bij deze ontmoeting kon hij gewoon zijn frustraties kwijt, Ik was verbijsterd, maar ik voelde me ook boos worden. Maar ik bleef kalm.

Langzaam zei ik : ik ben ook gescheiden. Als ik mijn ex als een tiran zou willen afschilderen, zou dat makkelijk kunnen, want jij ontmoet hem toch nooit. Zo'n verhaal is dan door mijzelf ingekleurd en bovendien niet waar. Verder vind ik het niet netjes om zo over de vader van mijn kinderen tegen een date te praten. Wat ook de reden van mijn scheiding is geweest, dat is iets tussen ons beiden. Wij hebben bovendien nog contact met elkaar vanwege onze 2 zkinderen. met wie we gelukkig allebei een goede band hebben. Het werd ijzig stil. Vervolgens zei ik : dan ga ik nu weg, hier heb ik geen zin meer in. Fijne dag verder.

Op de terugweg naar huis dacht ik : had ik toch maar eerst met hem gebeld, ondanks dat deze ontmoeting geen date was. Of ik dan WEL achter zijn bedoelingen zou zijn gekomen, betwijfel ik echter. Ik ga iemand niet gelijk uithoren. Dat de ontmoeting zo zou aflopen, had ik echt niet verwacht. Ik had me verheugd op een middag, waar ik met plezier aan zou terugdenken en waar ik iets interessants van zou hebben opgestoken.

geplaatst door sixty - 5647 keer gelezen