terug

Voelen...gevoelens

woensdag 4 november 2020

Een persconferentie op de TV, enkele weken geleden: “Café’s en restaurants worden vandaag vanaf 22.00 uur gesloten”. Tegen negenen wordt alles al voorbereid voor de sluiting. Kort voor tienen een laatste drankje. Het café sluit haar deuren voor een aantal weken, voorlopig, misschien wordt het nog langer. De cijfers van het aantal besmettingen zullen het bepalen.

De cafébaas staat achter zijn toog, slaat zijn handen voor zijn gezicht en laat in zijn verdriet de tranen lopen. Een medewerker slaat de armen om hem heen, het mag niet in deze coronatijd, maar dit verdriet is te groot. Samen voelen en delen ze de pijn die dit debacle financieel voor gevolgen heeft. Door in gedachten de belevingswereld van de cafébaas en medewerker in te leven ontstaat er empathie. Empathie die ons doet voelen.

Liefde is een gevoel. Er zijn er die daar anders over denken, maar ik druk mij zo uit. Liefde beleef je met heel je wezen. Liefde voel je voor je kinderen, ouders, een huisdier. Houden van doe je van jouw geliefde.

Maar voelen doen we niet alleen met onze geest, maar vooral met onze zintuigen. Heel wonderlijk vind ik het om mijn eigen lichaam te voelen met mijn vingertoppen. Ieder oneffenheid, hoe klein ook, ontdek ik. En strijk maar eens in het liefdesspel over de huid van die ander, er valt veel te ontdekken. Niets is sensueler dan met de vingertoppen het lichaam van een minnaar, of geliefde te ervaren. Voelen doe je met je hele wezen. Het hart gaat sneller kloppen bij emotionele gebeurtenissen. “Je voelt je hart opzwellen van trots”. Bijvoorbeeld bij een prestatie van een kleinkind. Zintuigen, lichaam en geest geven signalen af die je voelt. Opgewonden zijn , angstig zijn, koud worden, verdriet hebben, pijn hebben. “Mijn hart overstroomt van geluk”. Een uitdrukking die met geen andere woorden is te beschrijven hoe gelukkig je je voelt.

Ik had het al eerder over empathie. ‘Empathisch’ wordt hier op deze site in diverse profielen als onderdeel van een persoonlijkheid genoemd. Bedoelt men dan, dat men zich kan inleven in die ander? Want dat is, wat ik vind, waar het om gaat! Of bedoelt men dat men fysiek iemand goed kan aanvoelen?

Maar iets anders, waar ik tijdens het schrijven van deze blog niet om heen kan. Mijn gevoel om dit hier aan te kaarten, laat mij niet los. Ik kan geen enkele empathie voelen bij degenen die verantwoordelijk zijn voor de terreuraanslagen in Parijs, Nice en Wenen. Dat laatste nog maar twee dagen geleden. De empathie van de dader(s), als ik empathie zo mag noemen, of de gevoelens van hen voor de noodzaak om deze aanslagen uit te voeren, voor zijn/hun aanwezige ideologie, is van een orde die mijn gevoel laat stil staan. “Ik huil om het verdriet”. Mijn gevoel staat open voor degenen die dit is aangedaan. Dierbaren hebben verloren. Dat gevoel kan ik toelaten en leeft mee.

Ik voeg een gedicht toe waarin ik mijn gevoelens uit over terreur die onze vrijheid wil indammen.

Wenen weent
Vrijheid…
In Europa,
in haar landen, in haar steden,
de laatste wereldoorlog vijfenzeventig jaar geleden
Vrijheid…
in geloven, in spreken en in werken.
In het bezoeken van moskeeën en van kerken.
Vrijheid…
Om te recreëren in een café, of een restaurant,
zonder vrees voor een doodsvijand.
In Wenen, Nice en Parijs,
mensen wenen,
om bloedplassen op straten, pleinen en in kerken,
om neergeschoten dierbaren,
enkel nog de herinneringen verborgen onder zerken.
Terreur mag ons onze vrijheid niet ontnemen.

Liefs,
Monique

geplaatst door monique3 - 4072 keer gelezen