terug

Afstemmen op en rekening houden met elkaar.

woensdag 16 december 2020

Rekening houden met elkaar is nu hot. In hoeverre doen we dat of is het ikke, ikke, ikke, en de rest kan stikken. In de krant las ik een artikel over de superverspreiders van Corona. Dat zijn de scholieren van de middelbare scholen, die de coronaregels negeren of slecht navolgen. In hetzelfde artikel las ik, dat 60plussers de regels juist wel goed navolgen.

Wat is het ongelofelijk moeilijk om het iedereen naar de zin te maken. In een grote groep tref ik vaak tegenstelde belangen aan, binnen die groep ontstaan er dan weer groepjes, die elk hun gelijk willen halen. Waar ben ik voor, wil ik me aan een van die groepjes conformeren of laveer ik tussen de partijen door?

Mijn zoon is naast zijn gewone werk ook politicus, hij zet zich als lid van de gemeenteraad zeer in voor het welzijn van de burgers in mijn stad, en dat niet alleen voor hen, die destijds op hen gestemd hebben. Moeilijk is het om dan trouw te blijven aan je principes enerzijds en aan de andere kant niemand tegen je in het harnas te jagen. Er zullen steeds mensen zijn, die net even anders denken over wat voorgesteld wordt.

Vaak moet ik – en daar zal ik alleen in staan – compromissen sluiten. Dan krijgen noch ik noch de andere partij voor 100 % gelijk, maar er wordt een conflict voorkomen of er wordt een eind gemaakt aan een onenigheid. Soms komt een compromis pas tot stand na arbitrage.
Een andere vorm om iets op te lossen is consensus. Nadat er lang over iets gepraat is bereiken leden van een groep of een gemeenschap overeenstemming door een formule, die voor iedereen aanvaardbaar is.

Het gevoel bestaat dat sommigen het fijn vinden om een sterke partner naast zich te hebben, en daarmee bedoel ik niet fysiek maar geestelijk krachtige persoonlijkheid. De tegenhanger hiervan wordt bestempeld als softie, iemand die problemen uit de weg gaat en zich volledig aanpast aan de ander. Deze mensen lopen veel gevaar.
Ze worden volledig ondergesneeuwd door hun maatje, zij pikken alles. En de ander gaat steeds verder, tot hoeverre staan ze deze ontwikkeling toe?

Natuurlijk is het zo, dat de partij, die zich alles laat gezeggen veelal de vrouw in een relatie is. Maar er zijn ook pantoffelhelden. Mannen die zonder morren alles doen wat hun vrouw wil.
Het is ook een ziektebeeld. Iemand die behept is met Parkinson kan als neveneffect ook heel overheersend zijn. Dan is er geen compromis of consensus mogelijk.

Toch is er een andere kant aan dit verhaal. Ik weet, dat er sterke karakters in een relatie bestaan, die zich enorm ergeren aan een partner, van wie geen initiatief uitgaat. Aan een partner, die op het verkeerde moment met zijn / haar inbreng komt en dan als het ware ook nog een plasje over het dichtgetimmerde plan van de planner willen doen.

Waar liggen de grenzen van iets op elkaar afstemmen en alsmaar toegeven?
Wie van de lezers is hier wel eens tegen aan gelopen? En hoe is dat gegaan, heeft een van beiden het onderspit gedolven?

geplaatst door Aktivo1 - 3071 keer gelezen