terug

De ezel en de os

zaterdag 12 december 2020

De kersttijd wordt door iedereen op een eigen wijze ingevuld. Zeker nu; alle grootschalige activiteiten zijn niet meer mogelijk. De kerken zitten niet meer stampvol, enige overeenkomst is dat men voor het bijwonen van een kerstdienst net als voor de meeste gewone kerkdiensten een plekje moet reserveren, maximaal 30 personen mogen er zitten. Voor wie gewend is aan de traditionele kerstmis is online meekijken toch anders.. Een onderdeel van zo’n dienst is de aankleding van de kerk. Er staat veelal een hoge kerstboom, opgetuigd door vrijwilligers, en heel vaak ook een kerststal.

Die kerststal en de personages daarin en er omheen herinneren mij aan een bijzondere gebeurtenis in 2010. Ik was toen in Amerika, niet ver van Los Angeles, daar woonde ik een interactieve adventsbijeenkomst bij. De aanwezigen werden in groepjes verdeeld, en aan allen (dus ook aan mij) werd gevraagd om een personage uit het kerstverhaal te kiezen en te proberen om zich in die figuur in te leven, maar vooral aan te geven waarom die persoon ons / mij aansprak. Oef! Ik koos voor de herbergier, die aangaf dat er geen plaats in de herberg was, omdat ik toen vaak vrijwilligerswerk in een bar deed.

In het kerstverhaal is ook sprake van dieren. De schapen van de herders zijn overbekend. De ezel en de os lijken een soort bijrol te vervullen in het verhaal. Het is bijzonder, dat beide dieren oorspronkelijk in het overbekende verhaal van Lucas niet voorkomen. Pas in het rond 660 ontstane evangelie van Pseudo Mattheus zijn ze opgenomen! Wel waren ze al bekend uit voorstellingen van het geboorteverhaal rond 400. (bron: Wikipedia).

Ezels hebben de naam koppig te zijn, maar het komt er op aan dat je geduld met ze moet hebben. Met een os heb ik een beetje medelijden. Een os is een van de oudste door de mens gebruikte trekdieren. Door castratie (brr) kon de os zijn werkkracht ten volle voor de mens gebruiken.

Op beide dieren wordt nog al eens neergezien. Niemand wordt graag vereenzelvigd met een ezel. Ezel is zelfs een scheldwoord! Een ezel is meer een lastdier, misschien is daar het woord schildersezel van afgeleid. Bij ossen denken we meer aan logheid, domheid.
Wanneer ik naar de dierenwereld kijk, zou ik dan in de huid van één bepaald dier willen kruipen? Waar kijken dieren naar als ze een partner zoeken?

In een eerdere blog heb ik gesproken over paarden die de kar moeten trekken. Ossen zijn dan weliswaar ook trekkers, maar ze gaan minder zelfstandig te werk. Ze worden voor de kar gespannen; er zijn ook mensen die zich voor andermans kar laten spannen. In vertrouwen dat ze daar goed aan doen. Maar al te goed is buurmans gek. Ezels moeten maar gedogen dat ze de last van hun eigenaar sjouwen. Zo zijn er ook mensen die gebukt gaan onder de lasten van anderen. Het lukt ze niet zonder hulp die last van zich af te schudden.

Beide varianten kom ik in relaties tegen. Ik wil niet geloven dat deze posities vanaf het eerste ogenblik dat er een klik was ingenomen werden. Het is volgens mij veeleer een groeiproces. Zeker als je jong bent kun je niet bevroeden, dat de rolverdeling later zo gaat worden. Welke signalen kun je merken, waardoor de ontwikkeling tijdig kan stoppen? Of zijn er mensen, die dit alles maar over zich heen laten komen, net als de ezel en de os? Die kunnen niet vooruit kijken, het worden …. Gewoontedieren! Met alle respect voor de inzet van deze dieren en personen, ze doen veel goeds, maar hoe kunnen we wat afwisseling in de rolverdeling creëren?

geplaatst door Aktivo1 - 3373 keer gelezen