Blog
donderdag 18 februari 2021
Mijn eerste blog is gepubliceerd. Uit de cijfers blijkt dat een flink aantal personen de moeite hebben genomen om mijn schrijfsel te lezen. Heel leuk om te zien. Er zijn ook mensen die reageren. Oef, daar had ik niet op gerekend. Overwegend zijn de reacties trouwens positief, gelukkig maar.
Waarom neem ik nou de moeite om een blog te schrijven? Schrijven vind ik mijn hele leven al leuk om te doen. Dagboeken, verhaaltjes voor de kinderen, korte briefjes als verrassing. Schrijven helpt me bij het leren van nieuwe materie maar ook bij het verwerken van grote emotionele zaken die op mijn pad komen.
Dit hele datinggebeuren is nieuw voor me. Nooit gedacht dat ik hieraan deel zou nemen. Het geeft dus verwarde gevoelens omdat het enerzijds spannend is, onbekend maar ook confronterend. Daar gaan mijn blogs dus over. Het is mijn persoonlijke kijk op de zaken, met een flinke dosis humor en verwondering.
Niet iedereen zal zich hierin kunnen vinden. Menige teen zal ik betrappen, haren zullen rijzen maar ik sta wel achter wat ik schrijf. De leeftijden bij 50+ lopen zeer uiteen. Mijn zoektocht naar een partner richt zich alleen op mijn eigen doelgroep. Alle anderen, zonder dat ik hen wil schofferen, vallen buiten mijn scope. Ik was getrouwd met een flink aantal jaren oudere man. Van hem heb ik te vroeg afscheid moeten nemen; vergeef me dat ik die leeftijdscategorie nu oversla. Dat heet zelfbescherming en sinds ik alleen sta leer ik dit toe te passen. Weer zo’n nieuw dingetje.
Daarnaast biedt het schrijven van een blog de mogelijkheid om met nog meer mensen in contact te komen. Vroeger zou ik mensen ontmoeten bij sociale gelegenheden. Die zijn er nu amper. Dit vind ik wel een mooi alternatief. Juist de commentaren leren me veel. Want alleen in een bubbel leven, betekent ook dat ik altijd gelijk heb. Er is niemand meer die me corrigeert, een andere kijk op de zaak biedt, de discussie met me aangaat. Wat ik alleen hoop is dat juist omdat het allemaal erg anoniem is, de ander zich wel realiseert dat er een levend mens aan de andere kant van de digitale weg zit. Zoals ik me dat ook realiseer. Dus mocht ik met mijn blog iemand kwetsen, bij deze mijn excuus. Dat is nooit de insteek. Mijn blogs zijn heel persoonlijk en als je het er niet mee eens bent, ik hoor graag jouw kijk op de zaken, zoals we het ook zouden bespreken met een kop thee in een restaurantje.
Mijn volgende blog zal weer over mijn bevindingen gaan in deze bizarre tijd. Het leven is goed en mijn blog is af.
geplaatst door RosaReis - 1924 keer gelezen
Vorige berichten
Het leven van een single
Heb ik het dan eindelijk geaccepteerd? Omarm ik mijn leven als alleenstaande? Die tweede vraag is wel een brug te ver… Alhoewel er beslist v
Met een beetje hulp van vrienden kom je een eind
Iedereen heeft wel iets waar hij of zij handig in is of waar hij of zij geen kaas gegeten heeft. Ouderen hebben vaak de extra handicap, dat zij bep
Een handreiking... Is leeftijd een getal?
Een handreiking
Is leeftijd alleen maar een getal?
Een oudere mevrouw stapte uit de trein. Voor haar stapte de jongeman uit waarmee ze in de