terug

Dromen

vrijdag 26 februari 2021

In mijn droom bedekken warme kussen mijn lippen en gezicht. Gelukzalig word ik wakker en blijf stil liggen om het moment nog vast te houden. Het gevoel is het enige wat rest. Kan geen persoon, of plaats, of wat ik ook probeer te bedenken, terughalen. Ik ben klaarwakker. Een nieuwe dag. Overdenk wat ik vandaag zou moeten, of wil gaan doen. Afspraken heb ik niet, al tijden een bijna lege agenda. Al mijn werk als vrijwilliger ligt stil. Meestentijds vul ik mijn tijd met het lezen van boeken, heb er het afgelopen jaar nog nooit zoveel gelezen. Wandelen en fietsen zijn de andere afleidingen die mogelijk zijn, waar ik overigens van geniet. De vrijheid die ik nu bezit is natuurlijk prachtig. Kunnen doen en laten wat ik zelf wil. Bovendien is er geen partner waar ik rekening mee heb te houden. In mijn werkzame leven zou ik niks anders verlangd hebben. Wat kon ik toen genieten wanneer ik na mijn werkdag naar huis reed en een aantal vrije dagen voor de boeg had. Nu komt die vrije tijd me haast nutteloos over. Oningevulde dagen om te vullen.

Afgelopen twee weken was het prachtig weer. Eerst de sneeuw- en ijspret. Het was koud, maar een heerlijk zonnetje begeleidde mij op mijn wandelingen. En dan… de natuur die ons verrast met een temperatuurverschil van 25 graden. Een voorbode van de naderende Lente. Juist dat mooie weer nodigt uit spontaan iets te gaan ondernemen. Tenminste dat is bij mij dikwijls het geval. Zomaar het idee in mij laten opkomen om in de auto te stappen, een hotelletje ergens pakken… maar dan…, dan komt het… wat dan? Alles is gesloten. Zeker zijn er mogelijkheden. Wandelen langs de kade van een grote rivier, wandelen eventueel op de Veluwe, slenteren op een markt in een grote stad. Helaas zonder ergens te kunnen neerstrijken voor een kop koffie, of een drankje. En… bovenal ontbreekt de mogelijkheid ook maar ergens naar het toilet te kunnen gaan.

Het is niet enkel de beperkte vrijheid welke ik nu ervaar, maar vooral de inperking van het spontane doen. Geen klaagzang, want een echte ramp is het natuurlijk niet. Een jaar geleden toen de pandemie begon was ieder nog in de ban van de angst voor besmetting. Er is toch wel een gewenningsproces opgetreden. We zijn er aangewend geraakt, maar snakken allemaal terug naar die vrijheid. Ik kan echter heel goed de jongeren snappen. Zeker met mooi weer elkaar opzoeken buiten in een park, of wat, of waar dan ook. Het hoort ook bij de jeugd, de risico’s eerder opzoeken. Nu, op leeftijd inmiddels, ben ik wat gezapiger, maar als ik dan naar mij zelf kijk en bedenk wat ik vroeger deed, was ik waarschijnlijk ook wel degene die de uitdaging aanging om iets meer te durven. Met mijn vriendin op pad, durf jij…? Zullen we…? Heerlijk die vrijheid. Ik hou nog enorm van spontaan iets ondernemen, dat is eigenlijk onveranderd. Alleen… ik denk nu eerder iets meer na.

Wanneer ik een date zou hebben en ik voel mij er goed bij, alles samen valt op zijn plek, dan zou ik een heerlijke kus ook niet schuwen. Ik denk dat ik dan toch zou bezwijken, ondanks alle waarschuwingen. Wellicht komt het door het aangename wakker worden vanochtend, dat ik er nu zo over denk. Het gevoel mij nog niet helemaal heeft verlaten. Misschien dat ik op het moment van de praktijk er toch anders over zal denken. Misschien… ooit de ervaring hier te kunnen vertellen. Zou ik durven…? Durf jij…?

Liefs,
Monique

geplaatst door monique3 - 3056 keer gelezen