Een geheim bewaren

The Roses! Een hilarisch grappige film over hoe het gigantisch fout kan gaan en weer goed kan komen (heel even maar) tussen twee geliefden die behoorlijk aan elkaar gewaagd zijn. Mijn Leidse dochter en ik gingen kijken, en we hebben gesmuld. Maar twee therapeuten gingen ook naar die film, en zij schreven er samen een artikel over in de krant (NRC). Het echtpaar Rose had fout op fout gestapeld, schreven ze, dit was toch allemaal niet nodig geweest als ze beter naar elkaar hadden geluisterd. Ze hadden hun kennismaking ook nog eens onmiddellijk gevierd met seks, daar kan toch niks goeds van komen? En die relatietherapeut had ook een fout gemaakt: zij had een oordeel toegevoegd aan hun beider, in haar opdracht geschreven, positieve lijstjes. En dan de echtscheidingsadvocaten, die hadden alles kunnen oplossen door een beter voorstel te doen! Ik heb het artikel met verbazing gelezen. Deze twee therapeuten hebben zich geen tranen gelachen terwijl ze naar The Roses keken. Ze hebben de Britse humor niet herkend, zich niet vermaakt met al die opmerkingen vol dubbele bodems en liefdevol verpakte steken onder water. Nee, ze zagen fouten. En dat gaan ze dan uitleggen! Of zou dit artikel ook satire zijn?

Het is vast anders, natuurlijk is het anders: Ik heb gewoon een hekel aan dat eeuwige uitleggen. Ik was zo’n kind dat dacht: ik begrijp niet waarom het wordt uitgelegd - maar het wordt uitgelegd, dus ik begrijp zeker niet hoe moeilijk het is. Mannen zijn onverbeterlijke uitleggers - wat in hun genen moet zitten. En ik ben dan wel een vrouw, maar ik geloof niet dat de man van oorsprong een zwijgende holbewoner is geweest. Integendeel, de mannen moesten elkaar - en hun stamgenoten - immers vertellen in welke grot de beren sliepen, en in welk water de zalmen zwommen. Al dat uitleggen was nodig om te overleven. Maar nu, in deze tijd? De dominee die uitlegt dat we zondig zijn; een gave appel waarin toch een worm blijkt te zitten - en die een rood hoofd krijgt als ik mij hardop afvraag hoe die worm dan in die appel komt? De wandelgenoot die me precies wist te vertellen hoeveel sporen station Leiden Lammenschans heeft en welke treinen er wel of niet stoppen? De orthopeed die me uitlegt dat oudere mensen nu eenmaal kwaaltjes hebben waarvoor ze paracetamol moeten slikken? Geen enkel evolutionair voordeel, lijkt mij. En die orthopeed heeft mazzel dat het een telefoongesprek was.

De twee therapeuten die gingen uitleggen wat er beter had gekund in ‘The Roses’, waren overigens vrouwen. Ook een kwestie van genen: Vrouwen móésten wel betweterige heksen zijn, anders hadden ze onder barre omstandigheden nooit kinderen kunnen grootbrengen.

We passen ín elkaar, waarom zouden we dan niet bíj elkaar kunnen passen? Die ene bijzondere man en die ene, even bijzondere vrouw?
Het komt vast wel goed.

Is het niet fantastisch hoe je je voelt als je verliefd bent?! Als je iemand hebt ontmoet waarmee het helemaal klikt en fijn is. En waar je die geweldige relatie mee krijgt waar je al die jaren van gedroomd hebt.
Alles voelt fijn, je bent blij, lichtvoetig.
Je straalt. Je straalt vreugde en geluk uit. Je ogen zijn anders, ze fonkelen, en zelfs je huid lijkt mooier te zijn.
Ook je houding is beter. Doordat je je gelukkig voelt en vol zelfvertrouwen bent. Het is toch ook heerlijk om verliefd te zijn, te houden van, en je ook gekoesterd en geliefd te weten en voelen.
Eigenlijk ben je een beetje als een kind, maar dan wel in een volwassen lichaam natuurlijk.
Je kijkt weer meer door ogen vol verwondering de wereld in.
Je bent gelukkig.

Het mooie is dat je je alleen ook zo kunt voelen. Vreemd genoeg doen we dat doorgaans niet.
We mopperen en klagen of kijken met een wat minder vrolijke blik naar het leven. Als dingen in de supermarkt weer duurder zijn geworden, als je door de stromende regen heen moet of als het koud is en je toch eruit moet om de hond uit te laten of de container aan straat te zetten (voor geval je geen hond hebt).
Alles heeft gewoon minder glans.

Toch eigenlijk apart dat we zo afhankelijk zijn van iets als een nieuwe liefde om ons zo geweldig te voelen?
En het jammere is dat als we met zo’n ‘doffere’ uitstraling op een meet & greet gaan, een eerste ontmoeting met iemand, je ook minder uit de verf komt.
Ook voor de ander is het minder inspirerend, al is de kans groot dat die met eenzelfde ‘doffere’ vibe tegenover je zit.

Zou het niet zoveel leuker zijn, en een veel grotere kans op succes geven, als we wel met die heerlijke vreugdevolle energie een nieuw iemand tegemoet gingen?
Weg met de mentale of letterlijke vragenlijstjes. Weg met twijfel en terughoudendheid van, “Als hij/zij maar niet dit of dat doet!” of misschien zelfs met frisse tegenzin naar een restaurant gaan waar je met de ander hebt afgesproken.
Evenmin met de gedachte dat je je nieuwe vaste partner gaat ontmoeten, want dan loop je op de zaken vooruit.
Het mooiste zou denk ik toch zijn om gewoon als de beste, maar beter nog de gelukkigste versie van jezelf op komt dagen.
Niet gemaakt of gespeeld, maar dat je dat echt bent.
Net als wat ik schreef in het begin. Vreugdevol, gelukkig, stralend, vol zelfvertrouwen.

En dat kan. Door in je dagelijkse leven ook zoveel mogelijk bezig te zijn met positieve dingen, dingen waar je blij van wordt en die je vreugde geven. Je kunt enorm veel sturen daarin.
Als je je afvraagt waar je je op een dag het meest op richt. Is dat dan positief en vervullend of niet?
Of is er veel gemopper, negatief denken, zelfspot enzovoorts? Zelfspot schrijven mensen ook nogal eens in profielteksten. Terwijl dat helemaal niet goed is. Het is eigenlijk een teken dat je niet van jezelf houdt.
Negatieve gedachten/innerlijke gesprekken over jezelf zijn ook niet handig.
Al dat soort dingen kun je bijsturen.
Het kan ook vragen dat je minder op socials hangt of het nieuws niet zo veel meer volgt. Dan word je ook minder overspoeld door onprettige en negatieve dingen die, laten we eerlijk zijn, niets aan je leven toevoegen.

Ook op een liefdevolle manier met jezelf omgaan, gezonde grenzen hebben. Dat horen we allemaal wel zo vaak, maar heb je ze wel? En draag je ze op een liefdevolle manier uit of met boosheid?
Geregeld fijne dingen doen voor jezelf is zo belangrijk! En dat kan zo simpel zijn als jezelf toestaan uit non-stop ‘doe modus’ te stappen en gewoon lekker op de bank te hangen met een lekker boek en een kop koffie of thee.
Dat is ‘ja’ zeggen tegen jezelf.

Er zijn nog tal van dingen die je kunt doen, of laten, waardoor je blijer en positiever in je vel komt te zitten.
Het is keuze die je maakt. Of niet.

Feit is dat als je je blij en gelukkig voelt, ondanks wat dan ook, het leven gewoon een hele stuk leuker wordt.
En oké, er zijn ook minder leuke dingen misschien waar je mee moet dealen. Ik vind het zelf bijvoorbeeld super vervelend om administratieve dingen te moeten doen. Echt een hekel aan.
Maar als ik het doe met een positieve kijk, is het toch altijd zo gebeurd en helemaal zoveel werk niet en ook niet zo erg.

Als je zo’n 80% van de dag met een blijere vibe zou kunnen leven, krijg je al enorm veel verschuiving.

Ik nodig je uit om eens meer plezier te hebben. Zet eens een leuk muziekje op en geniet ervan. Dans eens misschien, laat die heupen zwaaien. Zet je favo nummer op en blèr ongegeneerd mee.
Of koop een pot vingerverf en ga je handen & voeten printen op een vel papier. Trek een regenjas aan en ga door een regenbui wandelen, stamp in de plassen. Dat deed je als kind ook en je genoot daar van.
Doe eens gek!

Dan wordt alles leuker en lichter. Je wordt blijer en vrolijker. Je straalt heel anders uit, je trekt andere mensen aan. Je interacties worden fijner. Je moppert minder, bent niet zo kritisch, je neemt alles niet zo zwaar.
Ook online ga je andere mensen aantrekken.
Het kan echt een wereld van verschil maken.
En al vind je dan die ander niet à la minute, dan ben jij intussen toch intens gelukkig!

Sneeuw is stilte
Sneeuw op de takken in het park, sneeuw op het bevroren water op de Vliet en het is stil. Grote vlokken dwarrelen om mij heen, op mijn jas, op mijn gezicht. Geruisloos. De stilte voelt vredig. Het voelt alsof ik in een andere wereld leef. Alleen het kraken van de sneeuw onder mijn voeten maakt geluid. Er zijn geen andere wandelaars. Alleen in deze wondere wereld. Het maakt dat ik mij gelukkig voel in deze witte wereld.
Ergen verderop staat een bankje. Iemand heeft het schoongeveegd en is er waarschijnlijk even op gaan rusten om te genieten van het prachte landschap. Net als ik geniet. De gedachten laten gaan. Ik veeg de nieuwe gevallen sneeuw eraf en neem ook even plaats. De stilte en de rust ervaar ik uitnodigend om even stil te staan bij mijn gedachten. Misschien net als degene voor mij en al die andere mensen die eens op dit bankje hebben gezeten. Misschien hele gesprekken hebben gevoerd. Of zomaar hebben genoten van de winterzon, of de zomerzon. Of verliefde paartjes die genoten van de ondergaande zon reflecterend op het water. Ik zou dit magische moment willen vasthouden, maar mijn handen worden koud en het gaat nog harder sneeuwen. Ik denk aan thuis, warme sloffen, een warm kopje thee.
Een buurman heeft hier voor al onze woningen de stoep geveegd. Een buurtje met acht seniorenwoningen. We zijn hier allen tegelijk komen wonen en het is een hechte gemeenschap geworden. We zien naar elkaar om, helpen elkaar waar nodig. En juist in deze vredige voelende wereld van dit moment, ben ik extra dankbaar.

Zo stil
Het bankje heeft haar geheimen bewaard.
Warme billen, kindervoetjes, opgetrokken benen.
Verdriet, emoties, geluk en liefde vergaard.
Gesprekken die op de golven van de wind verdwenen.

Vaststaand op steeds dezelfde plek.
Storm, zon, wind en regen doorstaan.
Jaar na jaar nodigt dit bankje uit
om gedachten te laten gaan.

Liefs,
Monique