Paardenmarkt / Mannetjesdag
vrijdag 19 februari 2021
Zomaar een item wat bij me opkomt van vele jaren geleden.
Waarbij het kijken, bekijken een soort van metafoor is in vergelijk met de datingsite.
Waar het op uitkomt, nog geen idee.
Vele jaren geleden werd er in een dorp vlakbij waar ik toen woonde, 1x per jaar een paardenmarkt cq mannetjesdag georganiseerd.
Vast patroon, de 3 e maandag in Oktober.
Mannetjesdag met toen als uitgangspunt de handel met dieren op straat. Dus echt wel lang geleden.
De zgn hoofdweg met uiteraard een café werd afgesloten en gebruikt om de dieren te plaatsen en handel te drijven en later met zijn allen natuurlijk de alcohol te gaan nuttigen.
Het ouderwetse handje klap, verkopen, kopen. Alles met contant geld uiteraard.
Toen nog van alle soorten dieren. Koeien, varkens en paarden. Een drukte van jewelste en uiteraard alleen mannen die de keuring over of van de dieren deden. Keuring over uiterlijk, bouw, vetgemest zijn, dat gold veelal voor de varkens en koeien.
Paarden werden anders bekeken, gekeurd.
Lijn, benen, hoofd, haren, stijl, zwaarte, elegantie.
Verstand van zaken uiteraard maar het was ook in de loop der jaren, ons kent ons geworden. Dus men wist inmiddels ook wat er te koop kwam en wat de historie en de stamboom ontwikkeling was.
Vrouwen waren niet welkom. Nooit. Hadden er zeker zoveel verstand van, maar dit was een mannen aangelegenheid. Is toen ook in de loop der jaren niet veranderd. Dus een echte mannenwereld al werkten de vrouwen in alles achter de schermen mee. ( Wat is nieuw toch?)
Mannetjesdag gekoppeld aan de benaming van paardenmarkt. Alles dus omvattend.
Nu bestaat dat het niet meer en wordt de dag als zodanig niet meer ingevuld met handel. Wel de drank in het plaatselijke café met voordrinken, omdat de vlgd dag er altijd een grote jaarmarkt en kermis is.
Maar dat terzijde.
Waarom ik nu op dit item ben gekomen, is me aan 1 kant een raadsel.
Doch als ik door denk en mijn gedachten over datingsites laat gaan, dat ik veel doe, is dat ontwikkelingen hierbij vraagtekens geeft. Ik realiseer me dat een uitdrukking die ik eens hoorde, daar wel bij in de buurt komt.
Een vleeskeuring, dat wordt over een datingsite gezegd. Erg dit.
Vond en vind dat zo verschrikkelijk negatief maar eerlijk mijn idee en ervaringen opgedaan geven eigenlijk, helaas, wel een soortgelijk beeld.
Wil ik niet, uiteraard niet want ga toch altijd weer open, eerlijk en onbevangen een gesprek aan, in.
Krijg leuke reacties over foto's, mijn omschrijving. Heel tof, complimenteus natuurlijk maar zegt mij voor nu niets, want sta toch steeds, nog als zoekende, op de site. Levert me niets op dus in die zin, maar realiseer me dat dit ook onder een keuring valt. Wat een vreselijk woord eigenlijk als het te maken heeft met mannen, vrouwen die op zoek zijn naar een nieuwe liefde.
Hoeveel mooier en aangenamer was het vroeger. Kijk maar even naar een leuk plaatje dat ik gisterenavond geplaatst heb op T2S. Een ontmoeting, de kermis en de rups. Hoe onbevangen en romantisch was dat? Tuurlijk toen ook vergelijken, maar zo extreem zoals men nu te werk gaat . Zeker niet. Ervaringen en ouder worden maakt het niet eenvoudiger maar juist het tegenovergestelde.
Maar ik ben eerlijk. Ik kijk uiteraard ook naar de foto als deze er is of vraag het op.
Ben helaas toch een paar keer een date aangegaan zonder foto en was echt niet dat wat ik ervan verwachtte. Teleurstellend. Dus dat gaat niet meer gebeuren. Valt dat onder keuring? Ja in zekere zin wel. Realiseer ik me ook. Want ja, weet wat ik wel, niet aantrekkelijk vind. En knap is een vreselijk ruim begrip en zo persoonlijk. Een omschrijving zegt me veel, al weet ik ook dat het maar woorden zijn. Maar een mooi omschreven profiel waar aandacht aan is besteed, valt me op. En ontbreekt dan de foto, dan vraag ik of deze geplaatst kan worden.
Wordt die niet gegeven of duurt het gewoon naar mijn beleving te lang, dan investeer ik geen tijd meer in berichten, chatten of mail.
Ben resoluut en hou er mee op. Geduld is een schone zaak, maar heeft een grens voor mij.
Recentelijk leuk contact, geen foto. Over en weer geschreven, zelfs per mail want een gratis lid kan niet echt veel. Dus deze man was gelukkig inventief en dat was het dan ook. En dan komt de rugzak weer. Uitvluchten, scheidingsproces, terug in de schulp kruipen.
Ik heb inmiddels een radar of fingerspitzengefuhl gekregen wat betreft schrijftaal en uitvluchten die gebruikt worden.
Ga even een paar dagen weg, ben weinig online geeft hij door. Maar zie hem nu, gisterenavond, vandaag, toch met wat momenten online. Dus streep eronder en blokkeer. Heb het wel gehad met die onzin verhalen. Recht je rug en wees een vent, denk ik dan.
Ben daar dan zo klaar mee. Kom dan niet op een site als je er nog niet klaar voor bent en val mij niet lastig met twijfel en onzin.
Excuus maar dat was even een dwaling van wat er recent gespeeld heeft en ook daarmee te maken heeft.
Terug naar een foto.
Want ja eerlijk het innerlijke is uiteraard gigantisch belangrijk maar het plaatje is ook van belang.
Het uiterlijk trekt aan, het innerlijke bindt.
Wat me dan opvalt, voor mezelf sprekend is dat mannen ook altijd nog foto's vh geheel willen zien. Dat vind ik zo bijzonder en eigenlijk ook wel irritant. Zien wat voor vlees er in de kuip zit. Beetje oneerbiedig geschreven.
Dus ook hier is het dus als op de paardenmarkt. Kijken, bekijken, keuren,
Geldt voor de mannen en vrouwen uiteraard.
Kijken naar de stijl, het haar, het figuur, de minnen, plussen en dan het innerlijke.
Dus is er eigenlijk iets veranderd? Nee niet echt toch.?
Schrijf ik dan met een knipoog!
geplaatst door Sanne1 - 1522 keer gelezen
Vorige berichten
Het oog wil ook wat...
Het oog wil ook wat…
Jaren geleden, ik denk rond mijn middelbare leeftijd, kwam mij in het centrum van Terneuzen een groep verstandelijk gehandicapten onder begeleiding tegemoet. Het was een mooie dag in de zomer. Ze waren vrolijk, hadden kennelijk plezier in het uitstapje. Ze waren luidruchtig aanwezig, waarop een jongeman naar mij riep: “Hey jï grieze duve, ji èt schone bèène.” Waarop ik antwoordde: “En jij ziet er mooi uit!” Enkelen uit de groep begonnen te lachen, omarmden hem en riepen: “Hij is verliefd!” Ik liep door, maar dit voorval ben ik nooit vergeten. Zo spontaan, puur en oprecht. Bij de eerste opmerking, jij grijze duif, keek ik hem eerst verbaasd aan, de tweede opmerking, jij hebt mooie benen, maakte alles goed. Het is even wennen wanneer iemand je eerlijk zegt, wat hij van jouw uiterlijk vindt.
Als jonge vrouw werd ook ik weleens nagefloten door werklui op een steiger. Ik had daar nooit geen problemen mee. Hoe je het ook draait, of keert, wat de gedachten achter het nafluiten ook mogen zijn, het streelde mij ergens ook wel weer. En soms stopte ik en zei: “Werk ze!” En maakte dan een praatje. De insteek van straatintimidatie kan dan geheel anders zijn.
“Jij hebt mooi grijs haar”, wat mijn kapper dikwijls zegt, klinkt toch heel anders dan ‘jij grijze duif’. Of, zoals mijn toen vijfjarige kleindochter eens tegen mij zei: “Öma, je hebt wel al veel witte haren, je kunt ze ook verven, net zoals mama doet.” Waarop ik zei: Zwart? Ze barstte in schaterlachen uit en maakte de opmerking, die ik ook nooit vergeet: “Nee, je ziet er zo ook mooi uit!” Eens zei een schoonzus tegen mij, toen ik van zeventig kg naar zestig kg was afgevallen: “Je ziet er slecht uit.” Op dat moment vond ik het echt niet leuk, echter later heb ik er wel wat aan gehad. Iets aardigs zeggen is altijd makkelijker, dan op iemand kritiek hebben. Het ligt er ook wel aan hoe je iets verpakt, want je wilt niet iemand beschadigen.
Bij het ouder worden veranderd ons uiterlijk. Ik ben mij zelf daarvan wel bewust. Wanneer je iemand lange tijd niet hebt gezien, is die verandering des te opmerkelijker. En ja, laten we eerlijk wezen, bij een aantrekkingskracht speelt toch ook het fysieke uiterlijk een belangrijke rol bij de eerste indruk. Maar ja, de schoonheid zit niet alleen in het uiterlijk. Het kost tijd om die schoonheid van binnen ook te ontdekken. Je kunt verliefd worden op de eerste indruk. Bijvoorbeeld bij het kopen van een tafel. Hij is prachtig, maar is eigenlijk veel te duur, maar je beslist toch om hem te kopen.
Die eerste indruk bepaald toch, of ik wel, of niet reageer op de foto’s op een datingsite. En soms stap ik over die indruk heen, om dat mij toch iets nieuwsgierig maakt. En zeker ook… je weet maar nooit. Maar het blijft lastig, moet ik eerlijk bekennen, want… het oog wil ook wat!
Liefs,
Monique
Als het meezit, word ik vanzelf jaren jonger
Jaren jonger worden, als dat toch eens waar zou kunnen zijn, fantastisch! Wat moet ik daar voor doen? Allereerst beginnen ongezonde eetgewoonten aan te passen. Vanaf ongeveer je 30e levensjaar kan je niet meer ongestraft zomaar alles eten. Ik zal het fastfood dus moeten gaan beperken tot een uitzondering. Wel met smaak nuttigen als ik te gast ben bij iemand of alleen bij een bijzondere gelegenheid, maar niet zelf kopen.
Frisdrank zit ook vol suiker of andere kunstmatige zoetstoffen, weg ermee. Drink liever koffie of thee is het algemene advies, zonder suiker uiteraard. Veel water drinken is ook altijd goed om afvalstoffen kwijt te raken, dat kan ik bijna onbeperkt doen. Ik ben met pensioen, dus zal ik er goed op moeten letten dat ik niet teveel op de bank blijf hangen. Iedere dag genoeg bewegen is mijn motto geworden. Hoeft niet per se sporten te zijn, wel regelmatig wandelen, fietsen en af en toe tuinieren. Veel buiten zijn is sowieso prima.
Mijn gezicht en handen insmeren met een hydraterende crème is ook een belangrijk onderdeel. Dat kan gewoon uit de bekende blauwe familiepot zijn, of een goedkope pot van een bekende drogist of zelfs de supermarkt, zonder al die dure toevoegingen Als ik iedere dag 2x per dag flink smeer, blijft mijn gezichtshuid zacht en soepel, de bovenkant van mijn handen droogt ook minder snel uit.
Iedere dag ruim een kwartier oefeningen doen met armen en benen doet wonderen, daarna nog 5 minuten rekken en strekken. Mijn spieren belonen me door minder stijf te zijn. Helemaal top als ik 1 x per week ook nog wat aan krachttraining doe. Maar hoezo word ik van dit alles jaren jonger? Simpel, als ik fitter word, gaat mijn biologische leeftijd vanzelf dalen, soms wel met 10 jaar. Als ik al deze dingen goed kan volhouden, is mijn beloning tevens een goed BMI-getal. Tel uit je winst.
Uiteraard zijn er ook mensen die tot op hoge leeftijd alles kunnen eten en drinken, niet gaan sporten, maar toch niet noemenswaardig in gewicht aankomen. Helaas zijn er ook mensen die gewoon zwaar gebouwd zijn en daar zelf niks aan kunnen veranderen. Maar laat ik bij mezelf blijven : ik ben gezonder gaan eten en daardoor sterker geworden, dat straal ik ook uit. Uiteraard word ik ieder voorjaar gewoon weer een jaartje ouder, al voelt dat nu veel minder zo. Bijkomend voordeel is ook dat ik fitter en energieker overkom, niet onbelangrijk bij het daten, toch?
Single Story: de Minimalist
"Minder."
“Dat is het. Het hele antwoord.”
“Mensen vragen me wat ik zoek in een vrouw. Ik zeg dan: ‘Minder’. Ze denken dat ik een grapje maak. Ik maak nooit grapjes. Een grap is een omweg. De kern is een rechte lijn. Daarop is geen ruimte voor meer.”
“Kijk, ik snap het wel. Ik zit op zo’n datingsite voor 50-plussers. Dan wordt er iets van je verwacht. Een profiel. Een verhaal. Een etalage vol met je beste zelf. Ik heb één foto. Zwart-wit. En twee zinnen: ‘De rest ontdek je. Of niet.’ Dat is geen luiheid, dat is een filter.”
“De meeste mensen zijn ruis. Ze vullen de stilte op met hobby's, vakanties, lachende foto's met vrienden. Voor mij is dat allemaal ballast. Als je zes foto's nodig hebt om te laten zien wie je bent, ben je een collage. Ik zoek geen fotogalerij. Ik zoek een portret. En dan ook nog uniek.”
“Soms denk ik: waarom doe ik dit eigenlijk? Mijn leven is af. Mijn huis is een selecte verzameling keuzes. Elke stoel, elke lamp, elk koffiekopje heeft zijn plek verdiend. Gewoon door alles te zijn wat het moet zijn en niets meer dan dat. Het is hier rustig. Gecontroleerd. Een tweede persoon is per definitie een verstoring. Een onvoorspelbare onbekende.”
“En toch… Soms, in de volmaakte stilte, ontstaat van binnen een levensvraag. Geen schreeuw, meer een verraderlijke echo van mijn innerlijke wens. Het kennelijk ontembare verlangen naar een zielsverwant. Naar een vrouw die binnenstapt, de ruimte overziet en niet vraagt: ‘Waar is de rest?’, maar knikt. Begrijpt. Ziet dat dit geen leegte is, maar helderheid. Dat verlangen is de enige onrust die ik in mijn leven tolereer.”
“Laatst had ik een match. Een vrouw met een profiel vol vragen die ik kon billijken. Ik stuurde één woord: ‘Koffie?’. Haar antwoord was een volzin: "Goed idee; wanneer en waar?". Een paar dagen later zaten we tegenover elkaar. We hadden nog geen vijf minuten gesproken of ze had al drie onderwerpen aangesneden: haar werk, haar kat en een vakantie naar Kreta.”
“Ik keek haar aan en zei: ‘Laten we eerst deze koffie proeven. Dat is het enige wat nu echt gebeurt.’ Ik wachtte even. ‘De rest moet nog komen.’ Toen werd het stil. ‘Goed’, dacht ik. ‘Eindelijk.’ ‘Essentie.’ Ineens stond ze op en liep ze weg. Daarna hebben we elkaar nooit meer gesproken.”
“Een vriend van me vroeg laatst: ‘Maar wat zeg je dan als je voor het eerst een bericht stuurt? In je profiel geef je nauwelijks informatie.’ Hij snapt het niet. De ultieme verbinding ontstaat niet in wat je zegt, maar in wat je niet hoeft te zeggen.”
“Mijn openingszin is dus geen zin. Het is één woord. Dat woord kan variëren. Maar als ze terugvraagt wat ik ermee bedoel, is het kansloos. De juiste vrouw snapt de vraag die niet gesteld wordt, of in elk geval de impliciete betekenis. Dat is de verbinding die ik zoek. En zelfs dan is er geen garantie. Voor mij is minder nu eenmaal het meest.”
Deze Single Story is fictief. Het verhaal is 'opgetekend' in Grand Café 'De Nieuwe Kans', dat alleen op digitaal papier bestaat. Dat het allemaal verdacht veel op de werkelijkheid lijkt, is puur toeval. Maar misschien ook niet...